فیلم The Big Chill 1983

با اینکه سال‌هاست آن را ندیده‌ایم، من و همسرم «The Big Chill» را جزو معدود فیلم‌های مورد علاقه‌مان قرار داده‌ایم. وقتی برای اولین‌بار آن را دیدیم، خیلی جوان بودیم! آن‌قدر مدت گذشته بود که تا وقتی اخیراً شرحی درباره‌اش خواندم، حتی نمی‌توانستم نام شخصیت‌ها را به یادت آورم، هرچند می‌توانستم چند نفر از بازیگران را نام ببرم: مگ تیلی، ویلیام هرت، جف گلدبلوم، جوبت ویلیامز،...

با اینکه سال‌هاست آن را ندیده‌ایم، من و همسرم «The Big Chill» را جزو معدود فیلم‌های مورد علاقه‌مان قرار داده‌ایم. وقتی برای اولین‌بار آن را دیدیم، خیلی جوان بودیم! آن‌قدر مدت گذشته بود که تا وقتی اخیراً شرحی درباره‌اش خواندم، حتی نمی‌توانستم نام شخصیت‌ها را به یادت آورم، هرچند می‌توانستم چند نفر از بازیگران را نام ببرم: مگ تیلی، ویلیام هرت، جف گلدبلوم، جوبت ویلیامز، کوین کلاین، مری کی پلیس و گلن کلوز — همه‌ی این‌ها را در نقش‌های دیگر هم دوست داشته‌ایم. داستان عمیق نیست؛ با این حال به موضوع جدی خودکشی هم اشاره می‌کند. فیلم خنده‌دار و دلنشین است و از آن نوع آثار است که بعضی دیالوگ‌هایش مدام توی ذهنت می‌ماند؛ مثلاً وقتی برای خرید مواد غذایی می‌رویم و می‌گوییم شاید بهتر است چیزی چاق‌کننده نخریم، یکی می‌گوید: «باید به دیگران هم فکر کنیم» و همان خوراکی را داخل سبد می‌اندازیم. فیلم از آن جنس است. حالا که این را نوشته‌ام، باید دوباره آن را تماشا کنیم. موضوع اصلی: دلزدگی روزافزون فارغ‌التحصیلان کالجِ دهه‌ی ۶۰ در اوایل دهه‌ی ۸۰ هفت دوست سابق دانشگاهی از میشیگان پس از مرگ یکی از اعضای گروه در شهری کوچک ساحلی در کارولینای جنوبی گرد هم می‌آیند. آن‌ها آخر هفته را با مرور ایده‌آل‌های جوانی، وضعیت کنونی‌شان و آینده‌شان می‌گذرانند. نوشته و کارگردانی: لارنس کَسدان. «The Big Chill» (۱۹۸۳) تا حد زیادی همان طرح «The Return of the Secaucus Seven» از سه سال قبل را دارد؛ تفاوت در این است که فیلم با بودجه‌ی بزرگ‌تر و بازیگران مطرح‌تر ساخته شده، ولی لزوماً داستان قوی‌تری ندارد. از نظر بازیگران، شخصیت‌ها شامل زن و شوهری هستند که صاحب خانه‌ی بزرگ در کارولینای جنوبی‌اند (کوین کلاین و گلن کلوز)، یک ستاره تلویزیونی در قالبِ نقش‌هایی شبیه به Magnum P.I. (تام برنجر)، یک وکیل (مری کی پلیس)، روزنامه‌نگاری برای مجله People (جف گلدبلوم)، مادری ناراضی و خانه‌دار (جوبت ویلیامز) و یک کهنه‌سرباز ویتنام که با مواد مخدر درگیر است (ویلیام هرت). مگ تیلی هم نقش دوست‌دخترِ متوفی را بازی می‌کند. وقتی فیلم اکران شد، موفقیت داشت، اما بعضی‌ها شوخی‌آمیز آن را «The Big Dull» — یعنی «بزرگِ کسل‌کننده» — می‌نامند. طبیعتاً باید حوصله‌ی دیدن یک درام را داشته باشید. به نظر من کَسدان و بازیگران خوب توانسته‌اند حس آشنایی و نزدیکی میان این دوستان قدیمی را که پس از تقریباً دو دهه همدیگر را می‌بینند، باورپذیر نشان دهند. طنز خشک فیلم را هم دوست دارم و، البته، موسیقیِ دهه‌ی شصت و لوکیشن جنوبی فوق‌العاده را هم نباید دست‌کم گرفت. متأسفانه، خط فرعی نامتناسب درباره‌ی تلقیح (insemination) آزاردهنده است و تقریباً به‌تنهایی بخشی از داستان را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. با این حال، این ضعف با انتخاب تأثیرگذار و غیرمنتظره‌ی کلویی جبران می‌شود. رفقای سابق دانشگاه بیشتر رویکردی فکری و عقلی دارند، در حالی که کلویی شخصیتی سرشتی، احساسی و رازآلود دارد. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۵ دقیقه است و عمدتاً در بووفورت، کارولینای جنوبی فیلم‌برداری شده — شهری که نزدیک مرکز آموزش تفنگداران دریاییِ پاریس‌آیلند قرار دارد. امتیاز: B-