فیلم Unhinged 2020

راسل کرو در تریلر جدید «Unhinged» نقش‌آفرینی می‌کند و اجرای شدیدی ارائه می‌دهد که به امضای کارنامه‌اش تبدیل شده است. او نقش مردی را بازی می‌کند که پس از از دست دادن شغل و ازدواجش از خود بی‌خود شده؛ زن سابق و شریک او را می‌کشد، خانه‌شان را آتش می‌زند و در تاریکی ناپدید می‌شود. ریچل (کارن پستوریوس) زنی است که دنیایش دارد فرو می‌پاشد: در...

راسل کرو در تریلر جدید «Unhinged» نقش‌آفرینی می‌کند و اجرای شدیدی ارائه می‌دهد که به امضای کارنامه‌اش تبدیل شده است. او نقش مردی را بازی می‌کند که پس از از دست دادن شغل و ازدواجش از خود بی‌خود شده؛ زن سابق و شریک او را می‌کشد، خانه‌شان را آتش می‌زند و در تاریکی ناپدید می‌شود. ریچل (کارن پستوریوس) زنی است که دنیایش دارد فرو می‌پاشد: در میانهٔ طلاقی پرتنش است، بهترین مشتری‌اش را از دست داده و باید همزمان از پسرش مراقبت کند و با آمدن برادرش برای کمک مالی کنار بیاید تا بتوانند هزینهٔ بستری شدن یکی از اعضای خانواده را تأمین کنند. با افزایش مشکلات و در حالی که ریچل تلاش می‌کند پسرش را به مدرسه برساند تا به‌خاطر تأخیر تنبیه نشود، در ترافیک با بوق زدن و یک گردش تهاجمی جلوی مرد قرار می‌گیرد. مرد از این برخورد دلخور شده، کنار او می‌ایستد و عذرخواهی می‌طلبد؛ ریچل که عملاً نسبت به همه‌چیز بی‌اعتناست واکنش کافی نشان نمی‌دهد و همین باعث تحریک بیشتر مرد می‌شود. پس از یک دورهٔ خشم رانندگی بسیار تهاجمی، ریچل فکر می‌کند ماجرا تمام شده و پسرش را پیاده می‌کند، اما وقتی در پمپ بنزین می‌بیند مرد او را تعقیب می‌کند و تلاش‌هایش برای آرام‌کردن فضا بیشتر مرد را برمی‌انگیزد، درمی‌یابد با چه فرد خطرناک و ناپایداری طرف است. آنچه دنبال می‌آید بازی مرگبار «گربه و موش» است؛ مرد ریچل را تمسخر می‌کند، از نزدیکانش انتقام می‌گیرد و هم‌زمان برای برخورد بعدی با او برنامه‌ریزی می‌کند. کرو فوق‌العاده و بسیار تأثیرگذار است؛ اجرای او هرگز به اغراق بی‌مورد و نمایشی کشیده نمی‌شود—چیزی که معمولاً در این نوع فیلم‌ها رخ می‌دهد. او رقیبی قانع‌کننده است که توجه تماشاگر را کاملًا به خود جلب می‌کند و مشخص است فردی است که از فشارهای زندگی شکسته و اعمالش را توجیه‌شده می‌داند. گرچه یکی از لحظات بزرگ پایانی را پیش‌بینی می‌کردم، اما ارائهٔ آن کمی متفاوت و تازه بود. فیلم پرتنش و جذاب است و کارگردان، دریک بورت، از افراط می‌پرهیزد، به‌ویژه در بخش پایانی که معمولاً استانداردهای هالیوود وارد کار می‌شوند. فیلم هوشمندانه روی قدرت راسل کرو و بازی‌های مکمل تکیه دارد و برای تماشاگرانی که بتوانند از برخی کاستی‌های جزئی بگذرند و روی داستان پرتلاش و اجراهای قوی تمرکز کنند، تجربهٔ خوشایندی فراهم می‌کند. ۴ از ۵ ستاره راسل کرو اجرای درونی‌اش را شبیه راتگر هاور («The Hitcher») و مایکل داگلاس («Falling Down») بیرون می‌کشد و وحشتی را بر سر مادری و پسرش می‌آورد چون به او بوق مؤدبانه‌ای نزدند. این تریلر خشم جاده‌ای متوسط را رد کنید و به‌جایش آن آثار یادشده را ببینید. با راسل کروی که به‌شدت جذاب و کاملاً دیوانه‌وار یک راننده را بازی می‌کند، دریک بورت قصه‌ای عمداً اغراق‌آمیز را بر پایهٔ چیزی می‌سازد که تقریباً هر روز برای بسیاری اتفاق می‌افتد. فیلم خشونت قابل‌توجهی دارد و در به قتل رساندن شخصیت‌ها با روش‌هایی شوکه‌کننده اما سرگرم‌کننده، مرزها را جابه‌جا می‌کند. با این حال، فیلمنامهٔ کارل السورث از عمق شخصیتی کافی برخوردار نیست و بیننده تقریباً اطلاعات مهمی دربارهٔ شخصیت‌ها جز روابط ابتدایی‌شان به دست نمی‌آورد؛ این روابط بیشتر به‌عنوان ابزارهایی برای پیش‌برد قتل‌های خونین به کار رفته‌اند. روایت دارای رخدادهای تا حدی غیرقابل‌باور است و پایان نیز همچنان آن کلیشهٔ «تصمیم احمقانهٔ قهرمان که هیچ آدم عاقلی به آن فکر نمی‌کند» را دارد. با این وجود، معتقدم هستهٔ اصلی داستان به واقعیت نزدیک‌تر از خیال است، به‌ویژه دو پردهٔ اول. در نهایت مشکل اصلی من شاید این باشد که شخصیت کارن پستوریوس واقعاً مرتکب آن خطا شد که همه‌چیز را آغاز کرد؛ او غرور، خودخواهی و ناتوانی در عذرخواهی ساده از کسی که ابتدا مؤدب بود نشان داد. این برای من بزرگ‌ترین خطای او بود و دلیل این‌که نسبت به سرنوشت او یا خانواده‌اش بی‌تفاوت شدم. امتیاز: B- بازیگران خوبی، از جمله چند بازیگر نسبتاً تازه‌کار، این تریلر پرتنش را درباره—حدس زدید—مردی از خودبی‌خود، هدایت می‌کنند. متأسفانه، پس از پردهٔ اول «از خودبی‌خود»، این یکی از پیش‌بینی‌شدنی‌ترین فیلم‌هایی است که تا به حال دیده‌ام.