فیلم The Last Castle 2001

رابرت ردفورد نقش «اِروین»، یک ژنرال رسواشده را بازی می‌کند که پس از محاکمهٔ نظامی و محکومیت به‌خاطر سرپیچی از دستورها در عملیاتی در آفریقا—عملیاتی که منجر به مرگ هشت نفر از زیر‌دست‌هایش شد—به زندان نظامی فرستاده می‌شود. خیلی زود میان او و فرماندهٔ زندان «وینتر» (جیمز گاندولفینی) دشمنی شکل می‌گیرد و آنچه دنبال می‌شود، چیدمان تدریجی موقعیتِ دو مرد برای یک درگیری است. در...

رابرت ردفورد نقش «اِروین»، یک ژنرال رسواشده را بازی می‌کند که پس از محاکمهٔ نظامی و محکومیت به‌خاطر سرپیچی از دستورها در عملیاتی در آفریقا—عملیاتی که منجر به مرگ هشت نفر از زیر‌دست‌هایش شد—به زندان نظامی فرستاده می‌شود. خیلی زود میان او و فرماندهٔ زندان «وینتر» (جیمز گاندولفینی) دشمنی شکل می‌گیرد و آنچه دنبال می‌شود، چیدمان تدریجی موقعیتِ دو مرد برای یک درگیری است. در ابتدا اِروین فقط می‌خواهد دوران محکومیتش را بگذراند، اما وقتی شیوه‌های دل‌بخواهانه و گاه مرگبار ادارهٔ زندان را می‌بیند، به‌زودی با ۱۲۰۰ زندانی دیگر همکاری می‌کند تا واحدی مؤثر بسازند که بتواند مقاومت کند و شاید حتی رژیم حاکم را سرنگون سازد. نیم‌ساعت ابتدایی فیلم به‌خوبی پرداخته شده؛ خطوط مقابله کشیده می‌شود و دو مرد بازی‌ای شطرنج‌وار از مواضع فکری را اجرا می‌کنند. متأسفانه این حرکت اولیه خیلی زود فروکش می‌کند و فیلم به درامی نسبتاً بعید بدل می‌شود که پر از رخنه‌های داستانی، چند واقعهٔ غیرقابل‌باور و در نهایت پایانی دارای حال‌وهوای نمایشی و اغراق‌آمیز است. ردفورد رویکرد «کم‌تر یعنی بیشتر» را در نقش خود انتخاب کرده و با دیالوگ‌های اندک — و عموماً با کم‌کاری کلی— آن را نسبتاً خوب اجرا می‌کند. گاندولفینی در نقش افسر ارشدی که به‌نظر می‌رسد انسانیت یا درک کافی از واقعیات موقعیت‌های ارائه‌شده توسط رود لوری ندارد، چندان قانع‌کننده نیست. کلیفتون کالینز جونیور بهترین بازی را در میان گروه بازیگران ارائه می‌دهد با نقش‌آفرینی در نقش «آگیلار» مضطرب، اما من دقیقاً متوجه نشدم نقش دوچهرهٔ «یتس» (مارک روفالو) قرار بوده نشان‌دهندهٔ چه چیزی باشد — شاید آن زمان دیگر امیدم را از دست داده بودم. به‌نظرم این متن شاید به‌عنوان یک خواندن قابل‌قبول جواب می‌داد، چون اجازه می‌دادیم با تخیل خودیمان ویژگی‌های شخصیتی را به شخصیت‌های ارائه‌شده بیفزاییم. اما به‌عنوان یک اثر سینمایی، فیلم بیش‌تر از اینکه یک کار هنری کامل باشد، وسیله‌ای است برای نمایش ستاره‌ای که در بهترین فرم خود نیست، همراه با داستانی که برای مدت طولانی بیش از حد از حدود تخیل من فراتر رفت.