فیلم Dracula 1958

«خوب بخواب، آقای هارکر.» «نفرینِ فرانکنشتاین» در گیشه موفق بود و استودیوی همر خیلی زود قرارداد بازتجسمِ دراکولا را برای پردهٔ سینما بست. پس از هماهنگی‌های لازم با دارندگان حقوق (از جمله توافق‌های قبلی با خانوادهٔ برام استوکر)، فیلم «دراکولا» با تکنیکال‌رنگ‌های اشباع و حال‌وهوای شهوانی به پرده‌ها آمد و مسیر تاریخ سینمای وحشت را به‌ شدت تحت تأثیر قرار داد. به کارگردانی ترنس فیشر و فیلمنامه‌نویسی...

«خوب بخواب، آقای هارکر.» «نفرینِ فرانکنشتاین» در گیشه موفق بود و استودیوی همر خیلی زود قرارداد بازتجسمِ دراکولا را برای پردهٔ سینما بست. پس از هماهنگی‌های لازم با دارندگان حقوق (از جمله توافق‌های قبلی با خانوادهٔ برام استوکر)، فیلم «دراکولا» با تکنیکال‌رنگ‌های اشباع و حال‌وهوای شهوانی به پرده‌ها آمد و مسیر تاریخ سینمای وحشت را به‌ شدت تحت تأثیر قرار داد. به کارگردانی ترنس فیشر و فیلمنامه‌نویسی جیمی سانگستر، «دراکولا» (یا «ترسِ دراکولا») قطعه‌ای فشرده و مؤثر در ژانر وحشت است. استودیو همر رمانِ استوکر را در حدود هشتاد دقیقه خلاصه کرده و سریع جاناتان هارکر (جان ون آیسن) را به قلعهٔ دراکولا می‌فرستد و افسانهٔ خون‌آشامی را از طریق شخصیت برازنده و وسوسه‌گرِ کنت دراکولا (کریستوفر لی) شکل می‌دهد. اینجا خبری از تبدیل شدن به خفاش یا بالا رفتن از دیوارها نیست؛ حرف‌های دراکولا کم‌اند، اما او با تهدیدِ جنسی، اشاره‌های هولناک و بی‌توجهی آشکار به بشریت فیلم را فرا می‌گیرد و اجرای کریستوفر لی در این نقش درخشان است. سپس نوبتِ دکتر ون هلسینگ می‌رسد تا با زیرکی وارد میدان شود و پیتر کاشینگ با وقار و شکیل بودنِ خود نقش کلاسیک را کامل می‌کند. موسیقیِ جیمز برنارد ترکیبی از پیچ‌وتاب‌های اروتیک و ضربات ترسناک را ارائه می‌دهد و بازیگران جلوهٔ قصه را در برابر دکورهای چشمگیر گوتیک ــ ساختهٔ برنارد رابینسون ــ به اجرا می‌گذارند، درحالی‌که کلِ تیم با بودجه‌ای پایین کار بزرگی انجام داده‌اند. جلوه‌های بصری حساب‌شده و جزئیاتی مثل نبود صدای پا برای دراکولا نیز به جایگاه فیلم در میان آثار برجستهٔ خون‌آشامی کمک کرده‌اند. چند نکتهٔ جالب در پس‌زمینهٔ تولید وجود دارد: فیلم در بری ِ بیرکشایر فیلم‌برداری شد و مدت زمانش حدود ۸۲ دقیقه است. همر از ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۴ چندین فیلمِ دراکولا تولید کرد و کریستوفر لی در اغلب آن‌ها نقش کنت را ایفا نمود. از سوی دیگر، بازخوردهای اولیهٔ نقدها گاه تند و برخوردهای ممیزی (از جمله رتبه‌بندی X در بریتانیا) هم همراه فیلم بود. در کنار نکات مثبتِ فراوان — اتمسفر گوتیکِ غنی، جلوه‌های رنگی چشمگیر، بازیِ برجستهٔ لی و کاشینگ و موسیقیِ تأثیرگذار — فیلم ضعف‌هایی هم دارد: داستانِ چکیده‌ شده که فقط آزادانه بر رمانِ استوکر مبتنی است برای برخی مخاطبان رضایت‌بخش نیست و محدودیّت‌های دههٔ پنجاه در جاهایی محسوس‌اند. با این حال، «دراکولا» همچنان یکی از آثار کلیدیِ سینمای خون‌آشامی است: فیلمی که تأثیرش ماندگار است و در مجموعهٔ آثار همر جایگاهی ویژه دارد.