فیلم Melancholia 2011

این فیلم بسیار خوبی است و بهترین بخش داستان آن نیز جذاب است. به ندرت فیلمی با عنوانی به این اندازه مناسب وجود دارد و همچنین نمی‌توان شروع یک ازدواج را کمتر خوشایند تصور کرد. در ابتدا، پس از تصاویری زیبا و موزیک‌پسند از سیارات واقعی که به هم برخورد می‌کنند، ما با یک زوج عاشق به نام "جاستین" (کirsten Dunst) و "مایکل" (Alexander Skarsgård)...

این فیلم بسیار خوبی است و بهترین بخش داستان آن نیز جذاب است. به ندرت فیلمی با عنوانی به این اندازه مناسب وجود دارد و همچنین نمی‌توان شروع یک ازدواج را کمتر خوشایند تصور کرد. در ابتدا، پس از تصاویری زیبا و موزیک‌پسند از سیارات واقعی که به هم برخورد می‌کنند، ما با یک زوج عاشق به نام "جاستین" (کirsten Dunst) و "مایکل" (Alexander Skarsgård) روبرو می‌شویم که در یک لیموزین سفید هشتاد فوتی گیر کرده‌اند و سعی دارند به مراسم ازدواج خود برسند. سرانجام، با پا به زمین می‌رسند و بسیار دیر به مراسم می‌رسند و از یک سخنرانی کوتاه از مادرش "گابی" (Charlotte Rampling) لذت می‌برند که اعلام می‌کند هیچ وقت برای ازدواج وقت ندارد - وضعیتی که عمدتاً به دلیل اختلافات غیرقابل سازش با همسر سابقش "جان" (Kiefer Sutherland) به وجود آمده است. این موضوع به خوبی زمینه را برای نگاهی بسیار قوی به این مسأله فراهم می‌آورد که چگونه افسردگی رخ می‌دهد، تسلط پیدا می‌کند و بی‌رحمانه بر زندگی کسانی که به آن مبتلا هستند، حکومت می‌کند. این اثر به‌هیچ‌وجه یک قطعه شاد سینمایی نیست، اما قطعاً یک اثر صادقانه است - و هم "دنست" و هم "شارلوت گینسبرگ" به عنوان مادر شوهرش "کلر" به خوبی و به طرز قابل توجهی بازی می‌کنند و ما به تدریج به طبیعت پیشگویانه چند صحنه ابتدایی پی می‌بریم. درگیری هرگز دور نیست و عصبانیت‌ها بالا می‌گیرد - به‌ویژه زمانی که "جاستین" نظراتش را به بهترین دوست و کارفرمایش "جک" (Stellan Skarsgård) می‌گوید و تنها در بخش دوم فیلم - که به "کلر" اختصاص دارد - نوعی آرامش بر روند امور حاکم می‌شود، که با حضور "لئو" (یک تلاش تثبیت‌کننده از "کامرون اسپور") تقویت می‌شود. آماده باشید برای یک داستان آرام و تدریجی، هیچ‌چیز به سرعت پیش نمی‌رود - هرچند که وقتی پیش می‌رود، به شدت تأثیرگذار است - و فکر می‌کنم این ممکن است بهترین بازی "دنست" باشد. مانند بیشتر فیلم‌های "وان تریر"، با تماشای بیشتر بهتر می‌شود، بنابراین به شما پیشنهاد می‌کنم دو یا سه بار آن را تماشا کنید و سپس از این شخصیت‌های دقیق و به‌خوبی ساخته‌شده - اگرچه بازسازی‌شده - بیشتر لذت ببرید.