فیلم The Pod Generation 2023

فیلم دنیاسازی چشمگیری دارد و طراحی صحنه و فضاسازی آینده‌اش قابل توجه است، اما با وجود طرح‌های فکری جالب و پی‌درپی درباره تکامل انسان و فناوری پیشرفته، تأثیر احساسی قوی‌ای بر مخاطب نمی‌گذارد. امیلیا کلارک و چیوتل اجیوفور بازی‌های بسیار خوبی ارائه می‌دهند. ایدهٔ اصلی فیلم جذاب است: در آینده‌ای نزدیک که هوش مصنوعی رواج یافته و طبیعت برای راحتی زندگی کنار رفته، زوجی—آلوی، گیاه‌شناس، و...

فیلم دنیاسازی چشمگیری دارد و طراحی صحنه و فضاسازی آینده‌اش قابل توجه است، اما با وجود طرح‌های فکری جالب و پی‌درپی درباره تکامل انسان و فناوری پیشرفته، تأثیر احساسی قوی‌ای بر مخاطب نمی‌گذارد. امیلیا کلارک و چیوتل اجیوفور بازی‌های بسیار خوبی ارائه می‌دهند. ایدهٔ اصلی فیلم جذاب است: در آینده‌ای نزدیک که هوش مصنوعی رواج یافته و طبیعت برای راحتی زندگی کنار رفته، زوجی—آلوی، گیاه‌شناس، و ریچل، مدیر ارشد—برای داشتن فرزند به سراغ خدمات گران‌قیمتی می‌روند که «پاد» یا رحم مصنوعی برای رشد نوزاد فراهم می‌کند. این راه‌حل به زنانی که نمی‌خواهند یا نمی‌توانند بین مادر شدن و پیشرفت شغلی یکی را فدا کنند، امکان مادر شدن می‌دهد؛ مسئله‌ای که هم‌اکنون هم بحث‌برانگیز و ملموس است. در دنیای تصویرشده نرخ تولد آن‌قدر پایین آمده که پادها به ضرورتی رو به افزایش تبدیل شده‌اند. فیلم تلاش می‌کند نسبت انسان و وابستگی‌اش به فناوری را به پرسش بکشد و مسائل فمینیستی درباره انتخاب میان کار و مادری را مطرح کند، اما پیام‌ها سطحی و تکراری باقی می‌مانند و فیلم نتوانسته است این موضوعات را تا عمق بیشتری پیش ببرد. نویسنده و کارگردان، سوفی بارثس، گاهی نمی‌داند قصه‌اش را به کدام سو ببرد و پیشروی روایت ناهمگون می‌شود؛ نتیجه تصویری است که پرزور آغاز می‌شود اما قبل از آن‌که به سرعت و عمق مورد انتظار برسد، متوقف می‌ماند. از سوی دیگر، فیلم در پرداخت بصری و تصویربرداری موفق است؛ قاب‌ها و جلوه‌های بصری لایه‌ای از عمق به اثر می‌افزایند و فیلم را از حیث بصری تماشایی می‌کنند. در نهایت «The Pod Generation» فیلمی است با ایده‌ای هوشمندانه و اجراهایی قابل‌توجه، اما پیام‌هایش آن‌قدر پخته و تأثیرگذار نیستند که تبدیل به اثری فراموش‌نشدنی‌ شوند؛ گویی یک فیلم فمینیستی تندتر و جسورانه‌تر در دل آن نهفته است که نتوانسته به طور کامل بیرون بیاید.