فیلم Nebraska 2013

**بررسی فیلم «Payne Relief»** عکاسی سیاه و سفید در این فیلم حس خوبی دارد. این سبک به چهره‌های خسته و پیر شخصیت‌ها که تفکرات عمیق و آرزوهای همچنان زنده‌ای دارند، زیبایی خاصی می‌بخشد و با یادآوری سریع خاطرات محو شده از یک دوران گذشته در تاریخ معاصر آمریکا همخوانی دارد. بازیگری نیز نسبتاً خوب بود. بروس درن به‌طور طبیعی نقش یک پیرمرد عصبی را بازی می‌کند...

**بررسی فیلم «Payne Relief»** عکاسی سیاه و سفید در این فیلم حس خوبی دارد. این سبک به چهره‌های خسته و پیر شخصیت‌ها که تفکرات عمیق و آرزوهای همچنان زنده‌ای دارند، زیبایی خاصی می‌بخشد و با یادآوری سریع خاطرات محو شده از یک دوران گذشته در تاریخ معاصر آمریکا همخوانی دارد. بازیگری نیز نسبتاً خوب بود. بروس درن به‌طور طبیعی نقش یک پیرمرد عصبی را بازی می‌کند که یک پا در کانون توجه و پای دیگرش در سایه‌های فراموشی کامل فرو رفته است. تضادهای بین فردی در میان خانواده و جامعه، گذشته و حال به شکلی ساده و خطی ارائه شده‌اند. به نظر می‌رسد داستان می‌خواهد حقایق تلخ یک ملت رو به افول و ورشکسته و رویاها و توهمات مضحکی که مردم به آن‌ها چنگ می‌زنند را بررسی کند. زندگی محدود و ناتمام است. مانند سرهای تراشیده شده از کوه راشمور. مانند شخصیت‌های ناامیدی که به طور رفت و برگشتی در صحنه ظاهر می‌شوند. حتی پس از یک عمر کار سخت و صادقانه بر اساس اصول ثابت مسیحی، یک ناامیدی خاموش و بی‌قرار باقی می‌ماند. دروغ‌ها و توهمات برای جلوگیری از ورود واقعیتی دردناک و تسکین‌ناپذیر ضروری هستند. در حالی که الکساندر پین به خوبی تلاش می‌کند تا جو را نسبتاً شاداب نگه دارد و ما را به چاله‌ی ناامیدی بی‌فایده نیفکند، اما در توسعه و تحقق کامل موضوعاتی که به آن‌ها اشاره می‌کند، موفق نمی‌شود. هر بار که پین فیلمی می‌سازد (مانند «Sideways» و «The Descendants»)، مورد تحسین قرار می‌گیرد و این بار نیز تقریباً شایسته این تحسین است. او کارگردانی هوشمند است که می‌خواهد تصاویری معنادار بسازد بدون اینکه در عمق موضوعات غرق شود. به‌ویژه، فیلم‌های جاده‌ای با نیم‌تانک بنزین. خوشبختانه، او به دام ابهامات برگوینی نمی‌افتد و خود را با خودبزرگ‌بینی گدار تحت فشار نمی‌گذارد، اما با اجتناب از پرداختن به ارزش و فوریت موضوعاتی که معرفی می‌کند، حق خود را ضایع می‌کند. ایده‌های او به سرعت قطع می‌شوند. در حالی که «نبراسکا» را تماشا می‌کنم، نمی‌توانم از خودم نپرسم که کارگردانانی مانند کیسلوسکی یا کاساوتیس چگونه به این مواد پرداخته و آن‌ها را خدمت‌رسانی می‌کردند. چیزی که تقریباً از پیر شدن، از دست دادن تمرکز و تلاش برای سازگاری با خاطرات شکسته ناامیدکننده‌تر است، عدم توانایی در درک کامل و به‌ویژه پرورش و حمایت از فرزند خلاق خود است.