فیلم Julius Caesar 1953

بعد از اینکه بالاخره ارتش‌های پمپه را شکست داد، سزار (لوئیس کالهرن) به‌عنوان قهرمان به رم بازمی‌گردد. چهارمین دوره کنسولی و لقب دیکتاتور مادام‌العمر با جاه‌طلبی‌های او همخوانی دارد، اما برای کسانی که این قدم را نخستین گام به سمت استبداد می‌دانند، هشدارآمیز است. در رأسِ همین مشکوکان کاسیو (جان گیلگود) قرار دارد و او همراه با بروتوس (جیمز میسون) و کاسکا (ادموند اوبراین) نتیجه...

بعد از اینکه بالاخره ارتش‌های پمپه را شکست داد، سزار (لوئیس کالهرن) به‌عنوان قهرمان به رم بازمی‌گردد. چهارمین دوره کنسولی و لقب دیکتاتور مادام‌العمر با جاه‌طلبی‌های او همخوانی دارد، اما برای کسانی که این قدم را نخستین گام به سمت استبداد می‌دانند، هشدارآمیز است. در رأسِ همین مشکوکان کاسیو (جان گیلگود) قرار دارد و او همراه با بروتوس (جیمز میسون) و کاسکا (ادموند اوبراین) نتیجه می‌گیرند که اگر می‌خواهند از تبدیل شدن او به پادشاه جلوگیری کنند، باید دست به اقدام قاطعی بزنند. با این حال آنها باید مارک آنتونیِ قدرتمند (مارلون براندو) — مشاور نزدیک سزار و چهره‌ای با شرف نظامی — را هم در نظر بگیرند. روز ایدس مارس فرا می‌رسد و تاریخ مسیر خود را می‌پیماید — و به‌نظرم درست از همین‌جا است که این اقتباسِ نمایش شکسپیر جان می‌گیرد. شخصیتِ تا آن زمان کم‌نمایانِ براندو به‌طرزی زیرکانه جماعت را به بازی می‌گیرد و فرصتی برای انتقام‌گیری از تروریست‌ها به دست می‌آورد و همراه با اوکتاویوس (داگلاس واتسون) شانسِ تصاحب کنترل امپراتوری را برای خود فراهم می‌کنند. بسیاری گفته‌اند گیلگود بهترین بازیگر شکسپیری قرن بیستم بوده و اجرای او در این فیلم قوی و تأثیرگذار است. شخصیتش تنها کمی کمتر از سزار جاه‌طلب به‌نظر می‌رسد، اما از او فاسدتر است. اما بیشترین تأثیر را جیمز میسون می‌گذارد. بروتوس او حس اصل‌گرایی، شرافت و پاکدامنی را منتقل می‌کند — او به‌نظر تنها کسی است که تقریباً برای خودخواهی دست به این کار نزده است. هر دوی این بازیگران چند مونولاگ افسانه‌ای را با مهارت و چابکی اجرا می‌کنند. براندو عملاً یک فرصت چشمگیر دارد که در مراسم خاکسپاری سخنرانی می‌کند؛ او در این صحنه نطقی پرشور و هم‌بینش‌کننده و هم برانگیزاننده ارائه می‌دهد. جوزف ال. مانکیوِویچ با توانایی فیلم‌برداری منظم و ریتمی مناسب، درامی از خشونت، نیرنگ و تکبر را به‌خوبی کارگردانی می‌کند و به بازیگران اجازه می‌دهد دیالوگ‌هایی تا حدی تلخیص‌شده اما پیچیده را قوی اجرا کنند. نباید از نقش‌های کوتاه اما مهم گرِر گارسون و دبورا کر هم گذشت. در نهایت داستانی بزرگ از دسیسه و قدرت به ما عرضه می‌شود که واقعاً از آن لذت بردم.