فیلم Footnote 2011

فیلم «Footnote» برای من چندان جالب نبود. شروع کند فیلم جلوی درگیر شدنم را گرفت، به‌ویژه همان صحنهٔ اول که بیش از حد روی الیِزر و یوریل مکث می‌کند؛ می‌فهمم چرا این کار را کرده‌اند، اما برای جذب من مؤثر نبود. شخصیت‌ها هم تا حدی ناخوشایندند؛ شاید عمداً همین‌طور طراحی شده‌اند، اما باز هم تأثیری که باید را نداشتند. لازم نیست شخصیت‌ها را دوست داشته باشم؛...

فیلم «Footnote» برای من چندان جالب نبود. شروع کند فیلم جلوی درگیر شدنم را گرفت، به‌ویژه همان صحنهٔ اول که بیش از حد روی الیِزر و یوریل مکث می‌کند؛ می‌فهمم چرا این کار را کرده‌اند، اما برای جذب من مؤثر نبود. شخصیت‌ها هم تا حدی ناخوشایندند؛ شاید عمداً همین‌طور طراحی شده‌اند، اما باز هم تأثیری که باید را نداشتند. لازم نیست شخصیت‌ها را دوست داشته باشم؛ اما اگر از نظر «تماشایی» جذاب نباشند، باید لااقل از جنبه‌ای دیگر جالب باشند. گروه اصلی شخصیت‌ها—گرچه با گذشت زمان و پیشرفت فیلم بهتر می‌شوند—در مجموع در ابتدا چیز قابل‌توجهی برای تماشا روی پرده نیستند. نیمهٔ دوم فیلم قطعاً قوی‌تر است. نه فقط آن جنبه‌هایی که گفتم بهتر می‌شود (هرچند نه به اندازه‌ای که بگویم از فیلم لذت بردم)، بلکه تدوین و موسیقی هم زنده‌تر می‌شوند. شوخی‌های ظریف پراکنده هم، به‌ویژه در آغاز، خوب کار شده‌اند. از نظر بازیگری، شلومو بارآبا و لیور اشکنازی بازی‌های قابل‌قبولی دارند — دو بازیگری که ممکن است در فیلم دیگری خوشم بیاید. آنچه فیلم می‌خواهد بگوید را می‌پسندم و ایدهٔ کلی روی کاغذ جالب است. واضح است که فیلم طرفداران زیادی دارد؛ من از آن بدم نیامد، اما برای سلیقهٔ من مناسب نبود.