فیلم Living 2022

معمولاً طرفدار ویژهٔ بیل نایگی نیستم، ولی در این فیلم او واقعاً در بهترین فرمش است. اقتباسی از «ایکیرو» کوروساوا (۱۹۵۲) که به لندن منتقل شده و نایگی نقش آقای ویلیامز، کارمند سخت‌گیر ادارهٔ خدمات عمومی شورای شهرستان لندن، را بازی می‌کند. تیم کوچک او با ورود آقای ویکلینگ (الکس شارپ) نیروی تازه‌ای می‌گیرد؛ اولین آزمون او همراهی سه خانم (و تماشاگر) در سفری آگاه‌کننده...

معمولاً طرفدار ویژهٔ بیل نایگی نیستم، ولی در این فیلم او واقعاً در بهترین فرمش است. اقتباسی از «ایکیرو» کوروساوا (۱۹۵۲) که به لندن منتقل شده و نایگی نقش آقای ویلیامز، کارمند سخت‌گیر ادارهٔ خدمات عمومی شورای شهرستان لندن، را بازی می‌کند. تیم کوچک او با ورود آقای ویکلینگ (الکس شارپ) نیروی تازه‌ای می‌گیرد؛ اولین آزمون او همراهی سه خانم (و تماشاگر) در سفری آگاه‌کننده میان پیچ‌وخم‌های بوروکراتیک است که خودِ ویلیامز بیش از همه در ایجادش نقش دارد—همه چیز طوری پیش می‌رود که به‌ندرت کاری واقعاً انجام می‌شود. روزی که ویلیامز زودتر از مراجعه‌کنندگان بیرون می‌رود، معلوم می‌شود این آدم دقیق و قابل پیش‌بینی بیمارِ جدی‌ای است. او حاضر نیست یا نمی‌تواند این موضوع را به پسرش بگوید و به ساحل پناه می‌برد؛ آنجا با ساترلند (تام بورک) آشنا می‌شود که نقاط دیدنی محلی را به او نشان می‌دهد. وقتی به لندن بازمی‌گردد، با یکی از اعضای تیمش، خانم هریس (ایمی لو وود)، روبه‌رو می‌شود؛ ناهاری مجلّل ترتیب می‌یابد و پیوندی میان پیرمرد و همکار جوانش شکل می‌گیرد. این پیوند خیلی زود—بدون اینکه خودشان کاملاً بدانند—سخن‌وران را به تکاپو می‌اندازد، و وقتی او شغل جدیدی می‌گیرد، او جذبِ شادابی و شورِ زندگیِ او می‌شود؛ چیزی که می‌داند دیگر مدت زیادی از آن برای خودش بهره‌مند نخواهد بود. این تأثیر عاطفی مسری می‌شود و او تصمیم می‌گیرد با خود و تیمش حداقل یک کارِ حرفه‌ای دیگر را به انجام برساند. فیلم داستانی آرام و تأثیرگذار است دربارهٔ بازتنظیم اولویت‌ها در مواجهه با تغییری بنیادین در زندگی. نحوهٔ بازی نایگی بسیار درخوری است؛ او با ظرافت و کم‌گفتاری هنرش را نشان می‌دهد. وود هم در نقش محرمِ فزایندهٔ احساسات او موثر است و الیور هرمانوس تا حد زیادی از جذابیت و نیروی ظریفِ متاثر از اثر اصلی ایشیگورو را حفظ کرده است. موسیقیِ فیلم، ساختهٔ امیلی لویِنِز-فاروچ، ترکیبی از تم‌های جدید و کلاسیکِ قدرتمند است و با لباس‌ها و زیبایی‌شناسی کلیِ فیلم به‌خوبی هماهنگ شده‌اند؛ همهٔ این‌ها در کنار بازی‌های چشمگیر، تجربه‌ای چندلایه و به‌فکر و عمیق پدید می‌آورند. از ابتدا تا پایان جذبِ فیلم بودم و واقعاً از دیدنش لذت بردم. این از آن فیلم‌های آرام و باوقاری است که مدت‌ها ندیده بودم. بیل نایگی در نقش‌هایی که مهارِ احساسات و ملایمتِ بیان اهمیت دارد، فوق‌العاده عمل می‌کند—یادِ نقش او در The Girl in the Cafe هم می‌افتم که آنجا هم نقش یک کارمند دولتی را بازی کرد. او این‌جا مردی را بازی می‌کند که پس از شنیدن خبری دگرگون‌کننده از زندگی یکنواخت و فلج‌شده‌اش بیرون می‌آید؛ رویکرد منظم و حساب‌شدهٔ او (در معنای مثبت) بسیار تأثیرگذار است و حتی وقتی به‌صورت آرام می‌خواند هم دل می‌برد. استفاده از یک فِلَش‌بک در انتهای فیلم به‌صورتی عجیب به‌کار رفته، اما به‌طرز خلاقانه‌ای جزئیات پایانی را تکمیل می‌کند. مطمئنم دوباره این فیلم را خواهم دید.