فیلم Winchester 2018

با توجه به بازیگران حاضر و رویدادهایی که فیلم براساس آن‌ها ساخته شده، حتماً می‌توانید ببخشید که من انتظاراتی از وینچستر داشتم. هرچه آن انتظارات بودند، همین حالا می‌گویم برآورده نشدند. وینچستر بسیار ناامیدکننده است؛ فیلمی کاملاً کلیشه‌ای و از پیش‌تعیین‌شده که اگر نبود چند اجرای خوب و بعضی جلوه‌های قابل قبول، عملاً هیچ برای ارائه نداشت. امتیاز نهایی: ★★ — نکاتی داشت که برایم جذاب...

با توجه به بازیگران حاضر و رویدادهایی که فیلم براساس آن‌ها ساخته شده، حتماً می‌توانید ببخشید که من انتظاراتی از وینچستر داشتم. هرچه آن انتظارات بودند، همین حالا می‌گویم برآورده نشدند. وینچستر بسیار ناامیدکننده است؛ فیلمی کاملاً کلیشه‌ای و از پیش‌تعیین‌شده که اگر نبود چند اجرای خوب و بعضی جلوه‌های قابل قبول، عملاً هیچ برای ارائه نداشت. امتیاز نهایی: ★★ — نکاتی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف بود. فیلمی به اندازه‌ی یک خانه تسخیرشده خالی علاقه‌مندی به خانه معمایی وینچستر را کاملاً درک می‌کنم: عمارت قدیمی‌ای که از اراده و افکار سارا وینچستر شکل گرفت؛ زن ثروتمندی که میراثی از صنعت سلاح به ارث برده بود و معتقد بود ارواح کسانی که با این سلاح‌ها کشته شده‌اند او را تعقیب می‌کنند. یک مدیوم به او توصیه کرد در عمارتی زندگی کند که همواره در حال بازسازی باشد و اتاق‌ها و بخش‌ها به‌طور دائمی و ظاهراً تصادفی اضافه یا حذف شوند. سارا واقعاً باور داشت اگر ساخت و ساز را متوقف یا خانه را کامل کند، کشته خواهد شد؛ بنابراین خانه عملاً تا زمان مرگ او ناتمام ماند و پس از مرگش به‌عنوان جاذبه‌ای گردشگری به روی عموم گشوده شد. این داستان جذاب، کنجکاو و عجیب است، اما رسیدنش به پرده‌ی سینما زمان برد. اما فیلم قابل توجه نیست و صرفاً یکی دیگر از داستان‌های ارواح در خانه‌ای تسخیرشده است. برادران اسپیرینگ (کارگردانان و فیلمنامه‌نویسان) چیز جدیدی به اثرشان نمی‌آورند و عمدتاً از همه کلیشه‌های معمول وحشت آمریکایی استفاده کرده‌اند؛ تصاویر ایستا و ترسناکی که گویی از هیچ‌جا ظاهر می‌شوند (در لحظاتی کاملاً قابل پیش‌بینی) برای جامپ‌اسکرها. به‌عنوان یک فیلم ترسناک درباره‌ی خانه‌ی تسخیرشده، نمونه‌های بهتری دیده‌ام. یکی از بزرگ‌ترین مشکلات فیلم، فیلمنامه ضعیف و شخصیت‌پردازی نابسامان است. دو برادری که فیلمنامه را نوشته‌اند چنان شیفته‌ی عمارت مرموز بوده‌اند که نتوانسته‌اند داستانی واقعاً جذاب پیرامون آن و ساکن اصلی‌اش بسازند. همه‌چیز از لحظه‌ای که دکتر به عمارت می‌رسد نسبتاً خوب پیش می‌رود، اما داستان پیشین که موجهِ سفر و اقامت او در آن مکان است، به‌طرزی ساختگی و دور از منطق به‌نظر می‌رسد. از سوی دیگر، پیچش ملودراماتیک پایانی که میان دکتر و شبحی از گذشته‌اش رخ می‌دهد از ابتدا قابل پیش‌بینی و آزاردهنده است. شخصیت‌ها ضعیف نوشته شده و تقریباً شخصیت مستقلی ندارند؛ فقط ظاهر می‌شوند، حرف می‌زنند و ناپدید می‌شوند بدون اینکه برای‌مان اهمیتی داشته باشند. علاوه بر این، گویا فیلمنامه برای ماریون ماریوت، خواهرزاده و وارث صاحب عمارت، داستانی کاملاً ساختگی آفریده است. او در واقعیت وجود داشته، اما زندگی‌اش آن‌طور که فیلم می‌گوید نبوده و شوهرش نیز آن‌طور که روایت می‌شود نپاییده است؛ این اختراع بی‌جهت و غیرضروری است. در بازیگری نام‌های آشنایی دیده می‌شود، اما انگار هیچ‌کس نمی‌خواهد با این کار به یاد آورده شود. در واقع تلاش بازیگران کم‌رمق است و احساس غالب این است که بازیگران چندان متعهد یا انگیزه‌مند نبوده‌اند. هرچند هلن میرن باتجربه‌ترین و مشهورترین بازیگر است، اما حقیقت این است که او عملاً آنجا نیست، نه به‌طور جسمی و نه ذهنی؛ گویی بی‌تفاوت یا بی‌علاقه است. جیسون کلارک هنوز نشان می‌دهد قدری علاقه به نقش دارد و احساس کردم تلاش کرده اجرای مثبتی ارائه دهد، اما فرصت چندانی برای فراتر رفتن از محدوده‌ی نقش به او داده نشده است. از نظر فنی فیلم درخشان نیست. تلاش‌هایی برای فیلم‌برداری در خانه‌ی واقعی شده، اما گفته می‌شود طراحی خود خانه با فضاهای تنگ و نور کم برای فیلم‌برداری مناسب نیست. به‌نظرم سازمانی که ملک را اداره می‌کند نیز در اجازه‌ی تصویربرداری تردید داشته، چون تا امروز همواره با ضبط تصاویر داخلی خانه محدودیت نشان داده‌اند. هر آنچه در استودیو بازسازی شده به‌خوبی انجام شده و دکور و بازنمایی خانه را پسندیدم. با این حال، ارزش‌های تولیدی عملاً از همین‌جا متوقف می‌شود: فیلم‌برداری ساده و تدوین کلیشه‌ای است، هرچند فیلم ریتمی دارد که خسته‌کننده نیست. وسایل صحنه و جزئیات دوره‌ تاریخی قابل‌قبول‌اند، اما جلوه‌های رایانه‌ای ضعیف و کیفیت تصاویر دیجیتال پایین است و جلوه‌های تصویری و صوتی به‌نظر ارزان و ابتدایی می‌آیند.