فیلم Our Brand Is Crisis 2015

در طول سال‌ها فیلم‌های سیاسی قابل توجهی ساخته شده‌اند که بازی بی‌رحمانه سیاست را با پرسپکتیوی تیز و طنز نیش‌دار به‌خوبی نمایش داده‌اند. برای هجو زیر و زبر سیاست‌های فریب‌کارانه—چه در داخل کشور و چه خارج—لازم است پایه‌ای از بدبینی و راستی همراه با طنزی سوزان وجود داشته باشد تا بتوان با زوایه‌ای تیز و نقادانه به آن پرداخت. تنها عده محدودی از فیلم‌ها توان...

در طول سال‌ها فیلم‌های سیاسی قابل توجهی ساخته شده‌اند که بازی بی‌رحمانه سیاست را با پرسپکتیوی تیز و طنز نیش‌دار به‌خوبی نمایش داده‌اند. برای هجو زیر و زبر سیاست‌های فریب‌کارانه—چه در داخل کشور و چه خارج—لازم است پایه‌ای از بدبینی و راستی همراه با طنزی سوزان وجود داشته باشد تا بتوان با زوایه‌ای تیز و نقادانه به آن پرداخت. تنها عده محدودی از فیلم‌ها توان به نمایش گذاشتن این نفوذ و کنکاش در طیف سیاسیِ پرشک و تردید را دارند. کمتر فیلمی در حوزه آشفتگی سیاسی توانسته وجدان تردیدکنندگان را که با سردرگمی مقامات برخورد می‌کنند، این‌گونه هدف گیرد. قطعاً هر تجربه‌ای در هجو سیاسی موفق نیست. آثار کلاسیکی مانند Dr. Strangelove یا Wag the Dog و Primary Colors نشان داده‌اند که لحن مناسب تمسخرِ سیّار برای انتقال خشم و تأمل لازم است. در Our Brand is Crisisِ دیوید گوردون گرین، با وجود حسن‌نیت فیلمساز، با اثری تکراری و سبک‌رو مواجه‌ایم که فساد و هرج‌ومرج پشت صحنه را دوباره به نمایش می‌گذارد اما با پوششِ سفیدشویی سیاسی. مشکلِ فیلم این است که توان و ضربه متقاعدکننده‌ای ندارد تا با آن دسته از آثار برجسته‌ای که همین تم‌های سیاسی را با نیشِ قوی‌تری زده‌اند رقابت کند. Our Brand is Crisis لحظات بذله‌گو و شوخ‌طبعانه‌ای دارد و در جاهایی با لحن نیش‌دارش تعادل را حفظ می‌کند. انتخاب ساندرا بولاک—که هم در نقش‌های دراماتیک و هم کمدی توانمند است—برای نقش مشاوری چالاک و خسته که دوباره به صحنه فراخوانده می‌شود، هم منطقی به‌نظر می‌رسد. با این همه، فیلم تنها سطحی و قطره‌چکانی به حضور عملیات سیاسی آمریکا در کشوری آمریکای لاتین می‌پردازد که از فساد در نظام سیاسی‌اش شکایت دارد. در نتیجه چیز تأثیرگذار یا شوکه‌کننده‌ای در فیلم نیست که نشان دهد رویکردی متفاوت یا تندتر در مشاهده‌ی این تظاهر سیاسی ارائه شده است. فیلم داستانی خیالی است بر اساس مستندی با عنوانی مشابه که به انتخابات سال ۲۰۰۲ بولیوی می‌پرداخت. در نسخه سینمایی، بولاک نقش «کالامی‌تی جین بودن» را بازی می‌کند؛ مشاوری سابقه‌دار که پس از تجربه‌ای عصبی کناره‌گیری کرده بود و حالا به‌خاطر نیاز مبرم تیمی از مشاوران آمریکایی دعوت می‌شود تا در کارزار انتخاباتی بولیوی وارد شود. این تیم که از هاکاران قبلی مشاوره‌اند، می‌خواهند به نامزد سابقِ رئیس‌جمهور، پدرو کاستیو، کمک کنند تا بر رقیب قدرتمندش ریورا غلبه کند. طرح جین ساده و مؤثر است: باید برای کشور بحران خیالی ساخت تا شور و هیجان نسبت به نامزدِ کم‌تجربه‌تر را خنثی کند و این آشوب ساختگی به نفع کاستیو تمام شود. از تبلیغات منفی و دروغین تا برانداختن ترس‌های ساختگی، بودن هیچ تلاشی را برای بردنِ کارزار دریغ نمی‌کند. انگیزهٔ دیگری که جین را به همکاری می‌کشاند، تلافی‌جویی شخصی است: او می‌خواهد از پَت کندی، مردی که در رقابتی قبلی او را شکست داده بود، انتقام بگیرد؛ این بار کندی برای رقیبِ مقابل کار می‌کند و جین می‌کوشد با بردن نامزد خود، او را تحقیر کند. اگرچه ایدهٔ دخالتِ ناظران سیاسی آمریکایی در سرنوشتِ یک کشور خارجی و تحمیلِ روش‌ها و اراده‌شان موضوعی چالش‌برانگیز و خوش‌ماشین برای هجو است، فیلم هرگز از این موقعیت استفادهٔ لازم را نمی‌برد. فیلمنامهٔ پیتر استراگان بیش از حد سطحی و نرم است تا بتواند فریاد اعتراض به این دستِ سیاست‌بازی‌ها را به‌درستی منتقل کند. اگر قرار بود فیلم با جدیت به این موضوع بپردازد، باید ضربه‌های بیشتری می‌زد و عواقب و تناقض‌های اخلاقی و سیاسی را عمیق‌تر می‌کاوید؛ اما فیلم در همین حد سرسری باقی می‌ماند و به پاسخ روشنی دربارهٔ این تضادها نمی‌رسد. برای اینکه هجو سیاسی جذاب باشد، باید پشت آن شجاعت و اظهارنظر قاطع وجود داشته باشد؛ Our Brand is Crisis تنها اشاره‌ای به شیطنتِ خود دارد بدون اینکه گوشت و لحنِ محکمی به آن بیفزاید. آیا شخصیت محاسبه‌گر بولاک یک شرورِ بی‌وجدان است یا زنی با اصول و تاکتیکی خشن که در بازی سیاسی به‌درستی کارت‌ها را بازی می‌کند؟ آیا دوران ریاست‌جمهوری قبلی کاستیو نکاتی دارد که باعث می‌شد مردم به او شک کنند؟ فیلم در برقراری تعادل میان تأثیر دراماتیک و لحظات کمدی هم گاه ناموزون و دست‌وپاگیر است. اگر بخواهیم فیلم را با اسلحه‌ای شکیل مقایسه کنیم: نگه‌داشتنِ آن در دست خیره‌کننده است، اما هنگام کشیدن ماشه سوال این است که آیا گلولهٔ واقعی شلیک می‌کند یا فقط فشنگِ صدادار؟ در مورد این فیلم، بهتر بود که اصلاً از غلاف خارج نشود. ***** نام فیلم: Our Brand is Crisis نقد دوم (خلاصه): فیلم بد نیست، اما چیز تازه‌ای ندارد؛ همان داستان همیشگی که نامزدهای انتخاباتی برای کسب رأی تا هر حدی پیش می‌روند، این‌بار در کشوری خارجی رخ می‌دهد. واقعیت اینکه فیلم از رویداد واقعی الهام گرفته و قبلاً مستندی درباره‌اش ساخته شده، موضوع را کمی جذاب‌تر می‌کند، اما در نهایت تبدیل به یک کمدی سیاسی سطحی شده است. دو مشاور آمریکایی برای کمک به دو نامزد مختلف به بولیوی می‌روند و دوباره با هم روبه‌رو می‌شوند. برای به‌دست آوردن برتری، هر کاری لازم است انجام می‌دهند و طنز موقعیت‌ها از جاهایی شروع می‌شود که هر طرف دیگری را دست می‌اندازد. نیمهٔ دوم فیلم مشخص می‌کند که بالاخره چه‌کسی می‌ایستد و با چه ترفندی. به‌جز برجستگی شخصیت‌های آمریکایی، نقاط مثبت فیلم لوکیشن‌ها و بازی بازیگران مکمل است. بازیگران شاخص مانند ساندرا بولاک و بیلی باب تورنتون نکتهٔ قوت‌اند؛ اما فیلمنامه ضعیف و کم‌پرورش است و گاهی دیالوگ‌ها و سکانس‌ها قوی نیستند. به نظر من کارگردان نتوانسته آن‌طور که باید اثر را تحویل دهد؛ پیشنهاد می‌کنم از دیدنش صرف‌نظر کنید—چیز زیادی را از دست نخواهید داد. امتیاز: 5.5/10