فیلم A Perfect Getaway 2009

مکان‌های جزیره‌ای عالی اما داستان اساساً تکراری است... دو تازه‌عروس و داماد (استیو زان و میلا یووویچ) به‌قصد لذت بردن از ماه عسل، پیاده‌روی در چشم‌اندازهای شگفت‌انگیز کاوآئی در هاوایی را آغاز می‌کنند. متأسفانه خبر می‌رسد که یک زوج قاتل دیوانه در منطقه آزادند و آن‌ها نسبت به سایر کوهنوردان شدیداً مظنون می‌شوند (از جمله تیموتی الیفنت و کریس همزورث). آیا آن‌ها می‌توانند از ماه عسل...

مکان‌های جزیره‌ای عالی اما داستان اساساً تکراری است... دو تازه‌عروس و داماد (استیو زان و میلا یووویچ) به‌قصد لذت بردن از ماه عسل، پیاده‌روی در چشم‌اندازهای شگفت‌انگیز کاوآئی در هاوایی را آغاز می‌کنند. متأسفانه خبر می‌رسد که یک زوج قاتل دیوانه در منطقه آزادند و آن‌ها نسبت به سایر کوهنوردان شدیداً مظنون می‌شوند (از جمله تیموتی الیفنت و کریس همزورث). آیا آن‌ها می‌توانند از ماه عسل زنده بگریزند؟ فیلم «A Perfect Getaway» (2009) برای کسانی که مثل من از فیلم‌های ماجراجویی جزیره‌ای مثل «جزیره اسرارآمیز»، «رابینسون کروزوئه» و «شش روز و هفت شب» لذت می‌برند، دیدنی است. فیلمبرداری در کاوآئی، پورتوریکو و جامائیکا (سکانس غار دریایی) انجام شده و این لوکیشن‌ها واقعاً خیره‌کننده‌اند. شخصیتی که تیموتی الیفنت بازی می‌کند و همراهش (کیله سانچز) دوست‌داشتنی هستند و تا رسیدن به پرده سوم تماشاگر ناخودآگاه برایشان دل می‌سوزاند و همدل می‌شود. الیفنت درخشان است. کریس همزورث (ثور) هم به‌عنوان یک کوهنورد جدی و کم‌حرف در یک نقشِ بزرگ‌تر از یک نقش کوتاه، تأثیرگذار ظاهر می‌شود. مارلی شلتون به‌راحتی عنوان زیبایی را از آن خود می‌کند، اما نقش او خیلی کم است و فیلم‌سازان از حضورش بهرهٔ کافی نبرده‌اند. اکثر بینندگان اکنون می‌دانند که این فیلم از دسته فیلم‌هایی با «پیچش» است و بنابراین داستان در پردهٔ آخر یک‌باره تغییر جهت می‌دهد. اگر فیلم را ندیده‌اید، از ادامه خواندن خودداری کنید. من دیدن «A Perfect Getaway» را برای علاقه‌مندان به فیلم‌های جزیره‌ای یا فیلم‌هایی با پیچش‌های غافلگیرکننده (یا هر دو) توصیه می‌کنم. ببینید آیا می‌توانید قبل از رخ دادن پیچش، آن را حدس بزنید یا نه. من حدس زدم و در ادامه توضیح می‌دهم چرا حدس زدن برایم آسان بود. بااین‌حال بنا بر تواضع عرض می‌کنم که صددرصد مطمئن نبودم؛ فقط شک کرده بودم و آن‌طور شد. فیلم برای آنچه هست، خوب است، اما چند نکته بود که برایم آزاردهنده بود. یکی به خودِ پیچش مربوط می‌شود (در ادامه توضیح داده‌ام). دیگری مربوط به ماهیت اثر به‌عنوان یک تریلر معمایی است. ذاتاً در چنین داستان‌هایی باید شک به چند شخصیت مختلف القا شود و بنابراین آن‌ها اغلب به‌صورت منفی یا عجیب نشان داده می‌شوند و این وضعیت تا پردهٔ آخر که قاتلان واقعی فاش می‌شوند، تغییر نمی‌کند. به‌طور خلاصه، انرژی منفی میان شخصیت‌ها خیلی زیاد است، هرچند این موضوع تا حدودی با رستگاری تحسین‌برانگیز چند شخصیت در پردهٔ سوم جبران می‌شود. مدت زمان فیلم: ۱ ساعت و ۳۸ دقیقه. امتیاز: B- هشدار اسپویلر (اگر فیلم را ندیده‌اید ادامه ندهید). در پردهٔ سوم معلوم می‌شود که قهرمانان اصلی — نقش‌های زان و یووویچ — قاتلند و در واقع جعل‌کنندهٔ هویتِ زوج تازه‌عروس‌ومدامی هستند که تازه به قتل رسیده‌اند. دلایلی که باعث شد من این موضوع را حدس بزنم این بود که (۱) از قبل می‌دانستم قرار است یک پیچش وجود داشته باشد، بنابراین دنبال آن می‌گشتم و (۲) در موقعیت‌های پیچشیِ قتل، معمولاً مظنون‌ترین و بی‌گناه‌ترین افراد همان کسانی هستند که در نهایت مقصرند (مثلاً «Howling V: The Rebirth»). فیلم‌های دارای این نوع پیچش اکنون آن‌قدر مرسوم شده‌اند که دیگر شگفت‌انگیز به‌نظر نمی‌رسند. آن‌چه واقعاً تازگی‌زا و جسورانه خواهد بود این است که فیلم صادقانه پیش برود؛ یعنی افرادی که در ابتدا خیال می‌کنیم قهرمانان‌اند، تا انتها قهرمان بمانند و آدم‌های مشکوک/بدکار، سزاوار مجازات خود شوند (نمونهٔ خوب این رویکرد «Cape Fear» است). اشکالِ من با این پیچش این است که تمام داستان را به‌نوعی دروغ می‌کند — همان کسانی که در یک ساعت اول به آن‌ها دل‌بسته و هوادارشان می‌شویم، در نهایت به مجرمان و آدم‌کشی‌های رذل تبدیل می‌شوند (خصوصاً نقش زان) و شخصیت‌های مشکوکی که ما را به گمانِ قاتل بودنشان هدایت کرده‌اند، در واقع قهرمانانی می‌شوند که باید برایشان ارزش قائل باشیم. با این حال، به‌حسنِ فیلم باید گفت که در پایان داستان واقعاً نسبت به شخصیت الیفنت و همراهش احساس همدلی پیدا می‌کنیم. بله، می‌دانم که در واقع فیلم پس از آشکار شدن هویتِ قاتلان، دیگر به بیننده دروغ نگفته است؛ وقتی این موضوع روشن می‌شود، خیلی از گفتگوهای آن‌ها به‌عنوان جعل‌کننده‌ها/قاتلان منطقی و واقعی جلوه می‌کند، هرچند نه به‌عنوان زوج بی‌گناهِ تازه‌عروس‌ومدام. همه‌چیز بستگی به زاویهٔ دید دارد. ولی با این وجود، این واقعیت را تغییر نمی‌دهد که بیننده عملاً گمراه شده و در اوجِ داستان احساس فریب‌خوردگی می‌کند — همان کسانی که خیال می‌کردیم بی‌گناه و آسیب‌پذیرند، در نهایت مجرم و بدخواه از آب درمی‌آیند.