انیمه My Neighbor Totoro 1988

«کودکی» در قالب یک فیلم این فیلم به کمال رسیده — بهترین راه برای گذراندن وقت و پیوند دوباره با دوران کودکی. همه چیز در این اثر چشم‌گیر است، به‌ویژه نحوه‌ای که حس شگفتی و تخیل را برمی‌انگیزد. دلم می‌خواست در کودکی این را می‌دیدم؛ دوست داشتم توتورو و اتوبوس‌گربه‌ای را پیدا کنم، مثل توتورو غُرّش کنم یا روی شکمش بخوابم. خب… باید همه را در...

«کودکی» در قالب یک فیلم این فیلم به کمال رسیده — بهترین راه برای گذراندن وقت و پیوند دوباره با دوران کودکی. همه چیز در این اثر چشم‌گیر است، به‌ویژه نحوه‌ای که حس شگفتی و تخیل را برمی‌انگیزد. دلم می‌خواست در کودکی این را می‌دیدم؛ دوست داشتم توتورو و اتوبوس‌گربه‌ای را پیدا کنم، مثل توتورو غُرّش کنم یا روی شکمش بخوابم. خب… باید همه را در خیال تصور کنم. جالب است که این فیلم هم‌زمان با «قبر کرم‌های آتش» — شاهکار دیگری از غیبلی — اکران شد؛ آن فیلم درباره‌ی از دست رفتن معصومیت است، اما این فیلم نگهدارنده‌ی معصومیت است. هشدار: احتمال لو رفتن داستان دیدن این قصه‌ی ظریف و چندلایه برایم لذت‌بخش بود؛ داستانی که هم برای کودکان با شخصیت‌های دوست‌داشتنی و تخیل جذاب و هم برای بزرگ‌ترها با درک عمیق‌تر نمادها مناسب است. مانند اکثر فیلم‌های میازاکی، تأکید زیادی بر قدرت دنیای طبیعی وجود دارد. هرگاه انسان طبیعت را دگرگون می‌کند، طبیعت واکنش نشان می‌دهد. به نظر می‌رسد مادری که کمتر دیده می‌شود به‌دلیل نوعی گسست ذهنی/بدنی از جهان طبیعی بیمار شده است. میازاکی از طریق توانایی ویژه‌ی کودکان — به‌ویژه آن‌هایی که بیرون از شهر و در میان طبیعت زندگی می‌کنند — نشان می‌دهد که بچه‌ها می‌توانند پیوند از دست‌رفته‌ی بزرگ‌سالان بیمار با نیروی شفابخش طبیعت را بازسازی کنند. من از لطافت و ظرافتی که میازاکی این پیوند را بین دو کودک، تخیلشان و طبیعت برقرار کرد، بسیار تحت تأثیر قرار گرفتم. توتورو، غول ساکت و دوست‌داشتنی، استعاره‌ای غیرمنتظره و عالی از نیروی شفابخش طبیعت و تخیل کودکانه است. بسیار بامزه «همسایه‌ی من توتورو» داستانی غنی و دل‌نشین دارد که با انیمیشن بی‌عیب و زیبایی روایت می‌شود. نوری‌کو هیداکا و چیکا ساکاموتو در نقش ساتسوکی و می می‌درخشند؛ رابطه‌ی این دو خواهر خیلی شیرین است. گاهی صدایشان بلند می‌شود که کمی آزاردهنده است، اما این فقط ایرادگیری‌های جزئی است. فیلمی ساده که تخیل کودکان را به‌خوبی نشان می‌دهد. طرفدار پر و پا قرص اتوبوس‌گربه‌ای‌ام. بامزه و شیرین؛ همین. شاید داستان به‌نسبت کمی سبک به‌نظر برسد، اما این فیلم ترکیبی باشکوه از خانواده و خیال‌پردازی است که از انیمیشن دستیِ نابِ هایائو میازاکی بیرون آمده. همه‌چیز درباره‌ی دو خواهر — می و ساتسوکی — است که همراه پدرشان به خانه‌ای جدید و نسبتا روستایی نقل‌مکان می‌کنند. برای دخترها همه‌چیز یک ماجراجویی بزرگ است و به‌محض ورود متوجه می‌شوند خانه ساکنان ویژه‌ای دارد. آیا این موجودات مضر هستند یا خیر؟ خوشبختانه پیرزنی از خانه‌ی همسایه آرامشان می‌کند و «مادربزرگ» گهگاه از آن‌ها مراقبت می‌کند، بین مدرسه و دیدار با مادر بیمارشان در بیمارستان نزدیک. با گشت‌وگذار در اطراف، متوجه می‌شوند محیط پر از موجودات طبیعی و ماوراءالطبیعی است — و موجود هم‌نام فیلم، ترکیبی شبیه به گربه و پاندا، به‌زودی جزئی جدایی‌ناپذیر از ماجراهایشان می‌شود در حالی که مشتاقانه انتظار بازگشت مادر را می‌کشند. سادگی فیلم برایم بسیار مؤثر بود: خانواده‌ای پیوندخورده با زخمی نهان زمینه‌ای برای داستان است، اما بر بازی و کنجکاوی کودکان چیره نمی‌شود. آن‌ها غم را می‌شناسند اما شادی و عشق را هم می‌شناسند؛ یک اتوبوسِ هشت‌پاییِ جادویی (یا شاید ده‌پا؟) هست و همسایه‌ی خجالتی‌ای که از خودِ فکرِ حضور دخترها می‌ترسد! ترکیبی دلچسب از خیال، اجتماع و خانواده که یقینا لذت خواهید برد. یک چتر هم همراه داشته باشید.