فیلم Corsage 2022

خطرِ بازسازی‌های داستانی از زندگی افراد واقعی این است که به‌سادگی می‌توان نقاط ضعفی در طرح یافت. این فیلم نمونه‌ای از آن است که کمی بیش از حد از آزادی‌های خلاقانه در بازنمایی زندگی امپراتریس الیزابت (Vicky Krieps) استفاده کرده است. فیلم، سالی ادعا‌شده از زندگی این شخصیت تاریخی کنجکاو را دنبال می‌کند؛ زنی که پس از یک تراژدی خانوادگی و با رابطه‌ای نسبتاً بیگانه...

خطرِ بازسازی‌های داستانی از زندگی افراد واقعی این است که به‌سادگی می‌توان نقاط ضعفی در طرح یافت. این فیلم نمونه‌ای از آن است که کمی بیش از حد از آزادی‌های خلاقانه در بازنمایی زندگی امپراتریس الیزابت (Vicky Krieps) استفاده کرده است. فیلم، سالی ادعا‌شده از زندگی این شخصیت تاریخی کنجکاو را دنبال می‌کند؛ زنی که پس از یک تراژدی خانوادگی و با رابطه‌ای نسبتاً بیگانه با همسرش، بخش زیادی از عمرش را صرف وسواس نسبت به وزن و جستجوی تنهایی کرده است. کریپس در نقش خود خوب ظاهر شده و پرسونایی قابل‌تماشا خلق می‌کند، اما ترکیب صحنه‌های مدرن و تاریخی (درهای ضدحریق مدرن در ساختمان‌های قدیمی؛ یک کشتی عبوری کانال!) ناهم‌زمان و نامتناسب به‌نظر می‌رسد — به چه هدفی؟ ساختمان‌هایی که او و خانواده‌اش در آن زندگی می‌کنند، هیچ‌کدام شکوه و عظمت هافبورگ یا قلعه پراگ را ندارند؛ حتی خانهٔ بریتانیایی سوارکارش «بی» (Colin Morgan) بیشتر شبیه یک ویرانهٔ ژنده است، که با زندگی شناخته‌شدهٔ او—منزوی اما در شکوه—ناسازگار است. انتخاب همین یک سال از زندگی او هم به‌خودی‌خود چندان برجسته نیست؛ نه سال‌هایی که آشفتگی در خاندان امپراتوری حاکم بود و نه دورهٔ معروف «مایرلینگ» که نهایتاً مسئول سقوط نهایی او دانسته شد. نمایش حدس‌آمیز رابطه‌اش با لودویگ دوم باواریا (Manuel Rubey) هم ارزش زیادی اضافه نمی‌کند. پایان‌بندی فیلم به شکلی بیش از حد عجیب ارائه شده که ناامیدکننده است و این درام جالب اما کم‌رمق و کند را تکمیل می‌کند: تصویری از این زن جذاب به ما می‌دهد، ولی عمق چندانی ارائه نمی‌دهد. حیف.