مستند The Truffle Hunters 2020

در «The Truffle Hunters» نوعی کیمیاگری ویژه وجود دارد — پیوندی زیبا میان موضوع، قالب و نیت که تجربه‌ای روح‌بخش، سرگرم‌کننده و سخاوتمندانه پدید می‌آورد. مایکل دوک و گرگوری کرشاو علاقه‌ٔ بسیار به این مردان، دنیایشان و سگ‌هایشان دارند و این عشق را با ما شریک می‌شوند، چنان‌که نمی‌توان از جذابیت آنچه می‌بینیم غافل ماند. «The Truffle Hunters» فیلمی چشم‌نواز است که پس از تماشایش...

در «The Truffle Hunters» نوعی کیمیاگری ویژه وجود دارد — پیوندی زیبا میان موضوع، قالب و نیت که تجربه‌ای روح‌بخش، سرگرم‌کننده و سخاوتمندانه پدید می‌آورد. مایکل دوک و گرگوری کرشاو علاقه‌ٔ بسیار به این مردان، دنیایشان و سگ‌هایشان دارند و این عشق را با ما شریک می‌شوند، چنان‌که نمی‌توان از جذابیت آنچه می‌بینیم غافل ماند. «The Truffle Hunters» فیلمی چشم‌نواز است که پس از تماشایش حس عمیقی از زیبایی زمان، سنت و صداقت و ضرورت حفظ آن‌ها در شما برجا می‌گذارد. — دنیل لامین از تماشای این مستند درباره چهار مرد سالخورده — و دوستان چهارپایشان — بسیار لذت بردم؛ آن‌ها عملاً در دشت‌های پیدمونت به دنبال یکی از باارزش‌ترین کالاهای دنیای آشپزی می‌گردند. فیلم با رویکردی مشاهده‌گرانه نشان می‌دهد این مردان چگونه کار می‌کنند و اینکه روش‌هایشان از دیرباز تغییر چندانی نکرده است. واسطه‌ها اغلب از آن‌ها سوءاستفاده می‌کنند و سپس همین قارچ‌های کمیاب را به قیمت‌های گزاف به رستوران‌ها می‌فروشند؛ تا وقتی خودمان آن‌ها را در رستوران می‌چشیم، این مسئله معنای تازه‌ای به «زنجیره غذایی» می‌بخشد. شخصیت‌ها واقعی و بانمک‌اند و تصویری جذاب و خاص از این زندگی معیشتی ارائه می‌دهند که نزدیک به نود دقیقه سرگرمتان می‌کند. تصویربرداری — و در واقع کل تولید — اندکی ساده است و صدا نیاز به تقویت دارد، اما به نوعی همهٔ این‌ها به اصالت فیلم و مردان حاضر در آن می‌افزاید. دفعهٔ بعد که پوره یا سیب‌زمینی سرخ‌کردهٔ آغشته به ترافل می‌خورید، به این چیزها فکر کنید؛ شاید این آگاهی لذت طعم را کمی بیشتر کند.