فیلم No Good Deed 2014

حرف‌های تکراری. فیلم «No Good Deed» به‌خودی‌خود فیلم بدی نیست؛ کاملاً به فرمولی ثابت پایبند است و تمام عناصر لازم—هرچند گاهی مضحک—یک تریلر نفوذ به خانه را دارد و آن‌ها را به‌طور قابل قبولی اجرا می‌کند. مشکل این است که برای تماشاگرانی که دوران فیلم‌های دهه‌های ۸۰ و ۹۰ را دیده‌اند، هیچ چیز تازه‌ای برای عرضه ندارد. دههٔ ۱۹۹۰ به‌خصوص دوره‌ای پربار برای این...

حرف‌های تکراری. فیلم «No Good Deed» به‌خودی‌خود فیلم بدی نیست؛ کاملاً به فرمولی ثابت پایبند است و تمام عناصر لازم—هرچند گاهی مضحک—یک تریلر نفوذ به خانه را دارد و آن‌ها را به‌طور قابل قبولی اجرا می‌کند. مشکل این است که برای تماشاگرانی که دوران فیلم‌های دهه‌های ۸۰ و ۹۰ را دیده‌اند، هیچ چیز تازه‌ای برای عرضه ندارد. دههٔ ۱۹۹۰ به‌خصوص دوره‌ای پربار برای این نوع تریلرها بود؛ شخصیتی روان‌پریش زندگیِ آدمی خوش‌قلب را به‌هم می‌ریخت و جهنمی ذهنی بر سرِ او می‌باراند. فیلم سم میلر فقط بازسازی خسته‌کننده‌ای از همان کلیشه‌های تکراری است. فقط او و سرمایه‌گذارانش فکر می‌کنند که تغییر محوریت به شخصیت‌های سیاه‌پوست باعث تازگی می‌شود — که چنین نیست. ایدریس البا بازیگر قابلی است (مثل همیشه در فرم فیزیکی خوبی) و تاراجی پی. هنسون هم بازیگری مؤثر است، اما فیلمنامهٔ سنگینی که اینجا ارائه شده کمکی به آن‌ها نمی‌کند؛ حتی «افشاگری بزرگ»ِ فیلم هم به‌خاطر آشنا بودن داستان از کار می‌افتد. اگر بیننده‌ای جوان باشد و برای اولین بار با این قالب تریلر مواجه شود، فیلم جواب می‌دهد؛ قطعاً جواب می‌دهد. اما دوست‌داران فیلمِ پخته‌تر چنان از دیدن آن خسته خواهند شد که احتمالاً به خواب می‌روند. و نه، این سخن تحقیرآمیز نیست. امتیاز: ۴/۱۰ من از تماشای «No Good Deed» کاملاً لذت بردم. البته فیلم چیز خارق‌العاده‌ای نیست و نسبتاً ساده است، اما در بخش اکشن موفق است و تنش ایجاد می‌کند. در این فیلم اجرای بسیار خوبی از ایدریس البا (کالین) — با لهجه‌ای کمی نه‌چندان قانع‌کننده — و تاراجی پی. هنسون (تری) می‌بینیم؛ دو بازیگری که من دوست دارم. داستان ساده است اما خوب اجرا شده و به‌خاطر زمان کوتاهِ ۸۳ دقیقه‌ای فیلم اصلاً فرصت کش دادن ندارد. چیز بیشتری برای گفتن نیست؛ فیلمی سرگرم‌کننده از سال ۲۰۱۴ به کارگردانی سم میلر، که پیش‌تر البا را در سریال درخشان «لوتِر» کارگردانی کرده بود.