فیلم Abraham Lincoln: Vampire Hunter 2012

تا حدودی آمادهٔ ناامیدی از این فیلم بودم، عنوان و داستان نسبتاً عجیبش باعث شده بود انتظار نداشته باشم لذت ببرم، اما خوشبختانه این‌طور نشد و فیلم را نسبتاً دوست داشتم. داستان واقعاً تا حدی عجیب است، اما چه انتظاری دارید وقتی تیم برتون در تولید دخالت داشته؟ خلاصهٔ فیلم هم کاملاً درست نیست: شانزدهمین رییس‌جمهور کشف نمی‌کند که خون‌آشام‌ها قصد تسلط بر ایالات متحده را...

تا حدودی آمادهٔ ناامیدی از این فیلم بودم، عنوان و داستان نسبتاً عجیبش باعث شده بود انتظار نداشته باشم لذت ببرم، اما خوشبختانه این‌طور نشد و فیلم را نسبتاً دوست داشتم. داستان واقعاً تا حدی عجیب است، اما چه انتظاری دارید وقتی تیم برتون در تولید دخالت داشته؟ خلاصهٔ فیلم هم کاملاً درست نیست: شانزدهمین رییس‌جمهور کشف نمی‌کند که خون‌آشام‌ها قصد تسلط بر ایالات متحده را دارند؛ بیشتر ماجرا این است که او وارد سیاست می‌شود و در نتیجهٔ دخالت خون‌آشام‌ها عملاً به شانزدهمین رییس‌جمهور بدل می‌شود. داستان تا حدی، هرچند نه به‌طور کامل، برده‌داری را به خون‌آشام‌ها نسبت می‌دهد — بالاخره بردگان منبع غذایی خوبی برای صاحبین مزارع خون‌آشام به‌شمار می‌آمدند، مگر نه؟ همان‌طور که گفتم، داستان تا حدی عجیب است. در مجموع فیلم خوشایند است، البته اگر از فیلم‌های اکشن-خون‌آشامی خوشتان بیاید؛ غیر از این، چرا اصلاً دنبال دیدن چنین فیلمی باشید؟ اکشن به‌قدر کافی هست تا بیشتر فیلم را زنده نگه دارد. شاید بخش‌های آموزش کمی شتاب‌زده و کوتاه بودند. اکشن خوب اجرا شده، نسبتاً خونین و دیدنی است. آبریهام لینکولن با تبر زدن یک تغییر جذاب است به‌جای شکارچی‌های معمولی که از میخ چوبی یا صلیب یا تیر استفاده می‌کنند. او لابد باید به‌طرز غیرطبیعی قوی باشد تا بتواند آن تبر را آن‌طور بچرخاند، اما چه می‌شود کرد، این یک فیلم خون‌آشامی است و نباید خیلی روی این جزئیات وسواس به خرج داد. صحنه‌ای نزدیک پایان هست که قطار قرار است در دره سقوط کند چون پلی که خون‌آشام‌ها آتش زده‌اند در حال فروپاشی است؛ آن صحنه کمی مضحک و بیش‌ازحد غیرواقعی بود. در مسئولیت گریم هم یک اشتباه بزرگ افتاده: آبراهام و دوستش جاشوا واقعاً در پایان فیلم پیر شده‌اند، که انتظار هم می‌رود، اما همسر و دوست دیگرش ویل اصلاً پیر نشده‌اند. اینکه این تناقض چطور از دست سازندگان در رفته، کمی باورنکردنی است. --- دیوانه‌وار و لذت‌بخش! در واقع همین است که هست: یک فرضیهٔ دیوانه‌وار که به‌شیوه‌ای دیوانه‌وار ساخته شده، اما برای طرفداران بی‌تقاضای ژانر وحشت تجربهٔ خوبی فراهم می‌کند. صحنه‌آرایی اکشن در سطح بسیار خوبی است و شاید به‌طور غافلگیرکننده‌ای جلوه‌های ویژهٔ دیجیتال هم خوب کار شده‌اند. جنبه‌های تاریخی داستان — با لهجه‌ای که برای آبراهام لینکولن به سطح افسانه‌ای قابل‌قبولی می‌رسد — ترکیبی از «بر اساس واقعیت» و پاپ‌کُرنی آشوبناک است، اما همیشه جالب، هیجان‌انگیز و خون‌آلود است! تصور می‌کنم بیشتر طرفداران وحشت تا حالا این فیلم را دیده‌اند، اما اگر مثل من دیر سراغش آمده‌اید و با انتظارات پایین می‌روید، ممکن است واقعاً حسابی کیف کنید و صبح روز بعد از دیدنش از خودتان متنفر نباشید. راستی، روفوس سِوِل شباهت مشکوکی به آدام آنت دارد! امتیاز: ۷ از ۱۰. --- انتظاراتم خیلی پایین بود، اما به‌نوعی در پایان حتی کمتر از چیزی که فکر می‌کردم ازش خوشم آمد. سکانس‌های بزرگ و چشمگیر ظاهراً تمام چیزی‌اند که Abraham Lincoln: Vampire Hunter حول آن ساخته شده، و آن‌ها واقعاً افتضاح‌اند. صرفاً فاجعه. امتیاز نهایی: نیم ستاره — خسته‌کننده/ناامیدکننده. در صورت امکان از دیدنش پرهیز کنید.