فیلم Godard Mon Amour 2017

می‌توان با اطمینان گفت که ژان-لوک گدار تا حدی آدمی خودخواه و خودمحور بود، و لوییس گارل این ویژگی را در این فیلم بسیار مؤثر به تصویر می‌کشد. فیلم در سال ۱۹۶۷ می‌گذرد، زمانی که جامعهٔ فرانسه در گردباد تحولات سیاسی، اعتراضات دانشجویی و اوج نارضایتی از شارل دوگل قرار داشت. گدار سی‌وشش‌ساله آن زمان، پیش از این نام‌آشنا بود و دلباختهٔ بازیگر جوانش آن...

می‌توان با اطمینان گفت که ژان-لوک گدار تا حدی آدمی خودخواه و خودمحور بود، و لوییس گارل این ویژگی را در این فیلم بسیار مؤثر به تصویر می‌کشد. فیلم در سال ۱۹۶۷ می‌گذرد، زمانی که جامعهٔ فرانسه در گردباد تحولات سیاسی، اعتراضات دانشجویی و اوج نارضایتی از شارل دوگل قرار داشت. گدار سی‌وشش‌ساله آن زمان، پیش از این نام‌آشنا بود و دلباختهٔ بازیگر جوانش آن ویاضمسکی (با اجرای استیسی مارتین) شد که می‌توانست دخترش باشد، و آن‌ها ازدواج می‌کنند. او عاشق شهرت، دیدگاه و هیجان گدار است، ولی گدار بیش از همه از جوانی و زیبایی او و آسانی کنترلش لذت می‌برد. با پیشروی فیلم‌برداری «La Chinoise» روشن می‌شود که این رابطه شاید چیزی فراتر از سطحی‌نگریِ کم‌عمق نباشد، و جستجوی پیوستهٔ گدار برای باقی ماندن مرتبط در محیطی همیشه در حال تغییر و روزافزون خصمانه، روی خلق‌وخوی و محبوبیت او تأثیر می‌گذارد. بسیاری گمان می‌کنند که فیلم تازه‌اش— ستایش اَبرسوسیالیسمی که به مائو نسبت داده می‌شود—فقط ترفندی است برای حفظ جایگاهش. اما وقتی همسرش فرصت سفر به رم و همکاری با برتولوچی را پیدا می‌کند، اوضاع شروع به فروپاشی می‌کند. او کم‌کم به کاستی‌های خود و شوهرش پی می‌برد و به نظر می‌رسد تغییراتی در راه است. گارل در نقش گدار سعی می‌کند مردی عجیب و مشخص، دارای طنز و حسادت اما ناتوان از دیدن فراتر از خود را نشان دهد. میشل آزاناویسیوس، کارگردان، طبیعتاً قادر نبود تمام پیچیدگی‌های این شخصیت را در قالب یک فیلم محدود جا دهد، اما به بازیگران اصلی مجال می‌دهد جنبه‌هایی قابل‌باور از شخصیت‌هایشان را نشان دهند و این به مخاطب امکان می‌دهد برخی خلأها را پر کند، گاهی متعجب شود و از خود بپرسد چرا کسی باید با این نابغهٔ تا حدی درون‌گرای سینما درگیر باشد. ساخت اثر تا حدی سبک‌پالوده است تا بعضی از تکنیک‌های اولیهٔ گدار را تقلید کند—نوردهی‌های معکوس گاه‌به‌گاه، نقص در پیوستگی و برش‌های پرشی—اما این عناصر لزوماً برای یادآوری شخصیتی که دنبال می‌کنیم ضروری به نظر نمی‌رسند. احتمالاً می‌شد یک مینی‌سریال دربارهٔ گدار ساخت و باز هم همهٔ جنبه‌ها را پوشش نداد یا درست نشان نداد؛ با این حال این فیلم تلاش قابل‌توجهی در این راه است.