فیلم Beau travail 1999

دنیس لاوانت در بازخوانی قدرتمندِ خاطراتِ سرباز «گالوپ» بازی درخشانی ارائه می‌دهد. کلر دنیس که پیش‌تر در جیبوتی با هنگی فرانسوی در تماس بوده، این‌بار ما را با ریتمی ملایم اما مؤثر به گذشته می‌برد؛ جایی که نظم و روال زندگی گالوپ به‌تدریج به‌هم می‌ریزد وقتی او نسبت به سرباز تازه‌وارد، بااعتمادبه‌نفس و چالاکِ «سنتن» (گریگوار کلن) علاقه‌مند می‌شود. فیلم‌برداری چشمگیر است و تکرار روزمرگی‌شان...

دنیس لاوانت در بازخوانی قدرتمندِ خاطراتِ سرباز «گالوپ» بازی درخشانی ارائه می‌دهد. کلر دنیس که پیش‌تر در جیبوتی با هنگی فرانسوی در تماس بوده، این‌بار ما را با ریتمی ملایم اما مؤثر به گذشته می‌برد؛ جایی که نظم و روال زندگی گالوپ به‌تدریج به‌هم می‌ریزد وقتی او نسبت به سرباز تازه‌وارد، بااعتمادبه‌نفس و چالاکِ «سنتن» (گریگوار کلن) علاقه‌مند می‌شود. فیلم‌برداری چشمگیر است و تکرار روزمرگی‌شان به‌خوبی نمایش داده می‌شود: بیشتر اوقات‌شان را، بی‌حاصل و در حال اتلاف وقت، می‌گذرانند؛ بدن‌های ورزیده‌شان زیر آفتاب بی‌رحم نمایان است—هم هنگام شستن و اتو کردن لباس‌ها و هم هنگام غوطه‌ور شدن در آب‌های فیروزه‌ای دریا. در اغلب موارد آن‌ها صرفاً احساس کسالت می‌کنند و همین رخوت به تدریج زندگی گالوپ و فرمانده‌اش (میشل سوبور) را آشفته‌تر می‌سازد. فیلم در خود خشونتی دارد؛ نوعی شکنجهٔ جسمی و ذهنی که با پیش‌روی آرام اما واضح داستان به‌خوبی تصویر می‌شود و هرگز کاملاً قابل پیش‌بینی نیست. این اثر عشقِ سنتی را روایت نمی‌کند، اما سرشار از عاطفه و احساس است و هرچه کم‌کم بفهمیم چه چیزی گالوپ را شکل می‌دهد، بیش‌تر در حال و هوای او فرو می‌رویم. موسیقی نیز نقش مهمی دارد—نه صرفاً به‌عنوان موسیقی متن، بلکه در تقویت تصاویر و در حکم گفت‌وگویی کم‌حرف اما تأثیرگذار. فیلم روایتی آرام و تدریجی دارد، اما من از آن لذت بردم.