فیلم Ted 2 2015

بازگشت فیلم به اندازه‌ی قسمت قبلی هیجان‌انگیز نبود. تعجبی ندارد که این فیلم نتوانست من را هیجان‌زده کند، هرچند عده‌ای آن را دنباله‌ای قابل قبول می‌دانند. فیلم اصلی غیرمتعارف بود و همین باعث موفقیتش شد؛ از نظر من بهتر بود همان یک‌قسمتی می‌ماند. اما به‌عنوان محصولی کم‌هزینه، سازندگان می‌دانستند که با ارزش ستاره‌ای و تأثیر فیلم اول، می‌توانند دوباره سود ببرند. داستانی وجود ندارد؛ اساساً...

بازگشت فیلم به اندازه‌ی قسمت قبلی هیجان‌انگیز نبود. تعجبی ندارد که این فیلم نتوانست من را هیجان‌زده کند، هرچند عده‌ای آن را دنباله‌ای قابل قبول می‌دانند. فیلم اصلی غیرمتعارف بود و همین باعث موفقیتش شد؛ از نظر من بهتر بود همان یک‌قسمتی می‌ماند. اما به‌عنوان محصولی کم‌هزینه، سازندگان می‌دانستند که با ارزش ستاره‌ای و تأثیر فیلم اول، می‌توانند دوباره سود ببرند. داستانی وجود ندارد؛ اساساً بر پایه همان ماجرای جاده‌ای کلیشه‌ای هالیوودی ساخته شده—مثل «Fanboys»، «Dumb and Dumber To»، «Not Suitable for Children» و امثال آن—جز شخصیت تد که این موضوع را تا حدودی متمایز می‌کند. چند شوخی خوب هست و بس؛ بقیه ناکارآمد یا گاهی تکراری‌اند. دو ساعت در چارچوبی این‌قدر ساده، زمان زیادی است تا بنشینی و تماشا/تمرکز کنی. حضورهای کوتاه (cameo) ضعیف یا بی‌معنی‌اند، به‌خصوص حضور لیام نیسون. بهترین نکات فیلم کیفیت تولید، بازیگری و همان شخصیت تد است. برای یک بار تماشا شاید قابل تحمل باشد، اما قطعاً برای بازدید مکرر یا توصیه به دیگران مناسب نیست. در کل از نتیجه کمی ناامید شدم. اگر فیلم بعدی فیلمنامه بهتری داشته باشد، هنوز یک فرصت برای خاتمه دادن شایسته به این مجموعه و تبدیل شدن آن به یک سه‌گانه‌ی درخور وجود دارد. ۶/۱۰ تِد ۲ محتوای کم‌طنز بیشتری را در دل فرم تکراری و خز مصنوعی‌اش جای داده است. مَک‌فارلین قطعاً کمدین بااستعدادی است؛ شوخی‌های بی‌پرده‌اش میلیون‌ها نفر را با سریال افسانه‌ای «Family Guy» جذب کرده‌اند. حتی «تِد» هم تا حدی قابل تحمل بود، و این چیز زیادی می‌گوید. با این حال این دنباله ناگزیر بیشتر شبیه یک قسمت تجلیل‌شده از همان انیمیشن است: ساختاری از قطع‌شدن‌های پی‌درپی برای شوخی‌های نامرتبط، موجی بی‌وقفه از حضورهای کوتاه بی‌معنا، و تبدیل تد به گونه‌ای از پیتر گریفین. تِد که حالا ازدواج کرده و برای حفظ رابطه‌اش می‌جنگد، وقتی دیگر انسان به شمار نمی‌رود بلکه به‌عنوان ملک دیده می‌شود، حقوقش نادیده گرفته می‌شود—این جنبهٔ فیلم می‌توانست منبع قدرتمندی برای یک درس حقوق مدنی از نظر اخلاقی باشد. این موضوع چنان جالب بود که مورگان فریمن هم وارد ماجرا شد و با آن صدای آرام خداگونه‌اش روی هیئت منصفه تأثیر گذاشت. با وجود اینکه سیفیرد توانست قطعات باقیماندهٔ فیلمنامه را جمع کند و از دلش فیلمی قابل‌عرضه دربیاورد، حاصل فراموش‌شدنی است. آن‌قدر که وقتی والبرگ در میان نمونه‌های منی ردشده غرق می‌شود (واقعاً در میان اسپرم‌ها شنا می‌کند...)، لحظه‌ای حسِ déjà vu پیدا کردم—و ظاهراً خود تد هم همین حس را داشت. عجیب اینکه نیمهٔ اول را قبلاً دیده بودم؛ آن‌قدر این کمدی کم‌خاطره است که حدود چهل دقیقه طول کشید تا به این شهود برسم. فیلم تقریباً همهٔ نقاط داستانی قسمت قبل را تکرار می‌کند؛ حضور دیوانهٔ داننی و جدایی دوستانهٔ شخصیت‌ها این حس را تقویت می‌کند و کمتر راه جدیدی کاوش می‌شود. شیمی دوستانهٔ نقش‌ها هنوز هست، اما تنها یکی دو خط باعث خنده‌ام شدند که بیشتر به اجرای کمدی واربرتون مربوط بود (اهم، آن صدا...). غیر از این چیز چندانی در کار نیست؛ همان ناسزای همیشگی مک‌فارلین. اگر قسمت اول را دوست داشتید شاید بد نباشد یک‌بار دیگر ببینید، اما دیالوگ‌ها خیلی زود از کار می‌افتند. «دوستت دارم»؟ آره، لطفاً این یکی را نگو.