فیلم Celda 211 2009

هر چند چند حفره داستانی نسبتاً ناپخته وجود دارد، اما در مجموع این یک درام قدرتمند زندان است که با بازی‌های درخشان لوئیس توسار و آلبرتو آمان پشتیبانی می‌شود. «خوان» برای بازدید آشنایی از یک زندان با امنیت بالا حاضر می‌شود تا به‌زودی در آن مشغول به کار شود که ناگهان شورشی تمام‌عیار رخ می‌دهد. این شورش را «مالامادره» (توسار) رهبری می‌کند و تنها به‌خاطر...

هر چند چند حفره داستانی نسبتاً ناپخته وجود دارد، اما در مجموع این یک درام قدرتمند زندان است که با بازی‌های درخشان لوئیس توسار و آلبرتو آمان پشتیبانی می‌شود. «خوان» برای بازدید آشنایی از یک زندان با امنیت بالا حاضر می‌شود تا به‌زودی در آن مشغول به کار شود که ناگهان شورشی تمام‌عیار رخ می‌دهد. این شورش را «مالامادره» (توسار) رهبری می‌کند و تنها به‌خاطر شانس—او قبلاً دچار حادثه‌ای شده و در سلول ۲۱۱ دوران نقاهت را می‌گذراند— مثل دو نفر از همکاران آینده‌اش گروگان گرفته نمی‌شود. او فکر سریع و زیرکی دارد و به‌خاطر خون‌آلود بودن، موفق می‌شود رئیس جدید را متقاعد کند که صرفاً یک زندانی جدید است. با این حال او روی لبه تیغ راه می‌رود؛ همه به او اعتماد ندارند و هرچه مذاکرات جدی‌تر می‌شود، حفظ جان خود و کمک به آرام کردن اوضاع دشوارتر می‌شود. در همین حال، مقامات بیرون از زندان اوضاع را به‌هم می‌ریزند و این مدیریت آشفته به تراژدی‌ای می‌انجامد که خوان را وادار می‌کند وفاداری‌هایش را از نو بازاندیشی کند. آنچه در این فیلم واقعاً مؤثر است، دیالوگ‌ها و سبک تصویربرداری نسبتاً پرتنش آن است. بله خشونت و خشم حضور دارند، اما این زندانیان نیز قربانی‌اند؛ اعتراض‌هایشان علیه رژیم خشن انفرادی مدت‌هاست که شنیده نشده، بنابراین این اقدام عملاً آخرین چاره‌شان است — از ساکن پیشین سلول ۲۱۱ هم بپرسید! توسار به‌خوبی نقش یک تبهکار تا حدودی متمدن‌تر را ایفا می‌کند و با همکاری این دو مرد، پیوندی شکل می‌گیرد که شاید در نهایت تنها چیزی باشد که برخی از آن‌ها را زنده نگه می‌دارد.