فیلم The Last Witch Hunter 2015

در دورانی که زامبی‌ها حکم‌فرما بودند و سینما پر از داستان‌های بازگشت مردگان بود، حالا نماد ترس‌آور دیگری — جادوگر — دوباره سر زبان‌ها افتاده است. اما «آخرین شکارچی جادوگر» به جای احیای قدرتمند این نماد، در تولیدی پُر از جلوه‌های CGI اغراق‌آمیز، پراکنده و بعضاً نامناسب غرق شده است. فیلم درباره کلدِر است؛ یک شکارچی جادوگر جاودانه که هشتصد سال عمر دارد (با بازی وین...

در دورانی که زامبی‌ها حکم‌فرما بودند و سینما پر از داستان‌های بازگشت مردگان بود، حالا نماد ترس‌آور دیگری — جادوگر — دوباره سر زبان‌ها افتاده است. اما «آخرین شکارچی جادوگر» به جای احیای قدرتمند این نماد، در تولیدی پُر از جلوه‌های CGI اغراق‌آمیز، پراکنده و بعضاً نامناسب غرق شده است. فیلم درباره کلدِر است؛ یک شکارچی جادوگر جاودانه که هشتصد سال عمر دارد (با بازی وین دیزل). او پس از آن‌که در قرون وسطی با ملکه جادوگر درگیر شد و نفرین شد، حالا در نیویورک معاصر به شکار جادوگران ادامه می‌دهد. کلدِر با سازمانی به نام Axe and Cross همکاری می‌کند و هم‌پیمانانش شامل دولانِ کهنسال (مایکل کین) و همکار جوان‌ترش دولان ۳۷ (الیا وود) و همچنین همکار جادوییِ جوانی به نام کلویی (رز لزلی) هستند. تهدید اصلی بازگشت ملکه جادوگر (جولی انگلبرخت) است و کشمکش فیلم حول تلاشِ نیروهایی است که می‌خواهند او را زنده کنند و مقابله کلدِر با این خطر. فیلم از نظر مفهومی کلیشه‌ای و به‌شدت مقایسه‌پذیر با آثار مشابهِ ژانر است؛ عناصرش یادآور «ون هلسینگ»، «سِوانت سون» یا «گاوست رایدر» هستند، اما هیچ‌کدام از این تأثیرات به شکلِ منسجم و تازه‌ای پرداخت نشده‌اند. کارگردانی بریک آیزنر پراکنده به‌نظر می‌رسد و فیلمنامه‌، که توسط کوری گودمن، بورک شارپلس و مت سزاما نوشته شده، کم‌رمق و پر از قطعات مُلقمه‌شده است؛ نتیجه یک «خوراکِ بی‌طعمی» است که اجزایش را می‌بینی ولی طعمِ واحدی شکل نمی‌گیرد. از نظر تصویری و فنی، فیلم نقاط قوت و ضعف دارد: فیلم‌برداری گاهی جذاب و توجه‌برانگیز است و موسیقی و طراحی صدایِ فیلم معمولاً مناسب‌اند، اما جلوه‌های ویژه دیجیتال در فریم‌های مختلف نوسان دارند و گاهی مصنوعی و گیج‌کننده جلوه می‌کنند. روایتِ فیلم نیز ساختار منسجمی ندارد؛ داستان پراکنده است، قوانین جهانی فیلم مرتباً تغییر می‌کنند و هر چند دقیقه یک اتفاق یا «شیء شگفت‌انگیز» جدید سرِ راه قرار می‌گیرد که به انسجامِ دراماتیک کمکی نمی‌کند. در بخش بازیگری، وین دیزل باز همان نقشِ آشنایِ قوی‌سِتِ یک قهرمان اکشن را ارائه می‌دهد؛ برای طرفدارانِ دیزل این حضور ممکن است پذیرفتنی باشد، اما او تغییر چندانی نسبت به نقش‌های پیشینش نشان نمی‌دهد. مایکل کین در نقش دولان کهنسال، هرچند کوتاه، خوش‌درخشید و حضورش یکی از نقاطِ مثبت است. جولی انگلبرخت در دقایق ابتدای فیلم و پایان عملکردِ محکمی از خود نشان می‌دهد و اولافور دارّی اولافسون به‌عنوان یک آنتاگونیست حضور چشمگیری دارد. اما الیجا وود در این فیلم ضعیف ظاهر شد و رز لزلی گرچه رفتارهایی جذاب از خود بروز داد، به‌عنوان نقش زنِ اصلی کاملاً قابل‌اتکا نیست. جمع‌بندی کلی این است که «آخرین شکارچی جادوگر» فیلمی پراکنده و نه‌چندان بدیع است که در بهترین حالت می‌تواند یک تماشای سبک و مفرحِ سطحی برای مخاطبی باشد که توقعِ زیادی ندارد. برای کسانی که به جلوه‌های بصری، اکشنِ فراوان و حضور وین دیزل علاقه‌مندند، ارزشِ یک بار دیدن را دارد؛ اما از منظرِ داستانی، شخصیت‌پردازی و انسجامِ دراماتیک فیلم چندان قابلِ توصیه نیست. زمان فیلم 1 ساعت و 46 دقیقه است، درجه‌بندی سنی PG-13 و از جمله بازیگرانش وین دیزل، الیجا وود، رز لزلی، مایکل کین و جولی انگلبرخت هستند.