فیلم Skyscraper 2018

شاید از یک مأمور سابق اف‌بی‌آی انتظار داشته باشید که بلد باشد با اسلحه کار کند یا از خودش در برابر تهدید مسلحانه دفاع کند. اما قطعاً از یک پزشک چنین انتظاری ندارید — و با این حال سارا ساویر نه‌تنها می‌تواند اسلحه‌ای را که به سمتش گرفته شده بدزدد، بلکه می‌تواند آتش یک ساختمان در حال احتراق را از بین ببرد بدون اینکه حتی...

شاید از یک مأمور سابق اف‌بی‌آی انتظار داشته باشید که بلد باشد با اسلحه کار کند یا از خودش در برابر تهدید مسلحانه دفاع کند. اما قطعاً از یک پزشک چنین انتظاری ندارید — و با این حال سارا ساویر نه‌تنها می‌تواند اسلحه‌ای را که به سمتش گرفته شده بدزدد، بلکه می‌تواند آتش یک ساختمان در حال احتراق را از بین ببرد بدون اینکه حتی داخل ساختمان باشد! ویل ساویر با چالشی روبه‌رو می‌شود: تبلتی که به او سپرده شده و عملاً کنترل کامل سیستم‌های امنیتی و تقریباً همه چیز ساختمان را در اختیار دارد، دزدیده می‌شود، ساختمان به آتش کشیده می‌شود و خانواده‌اش بالای طبقات در آتش گیر می‌افتند و راه فراری ندارند. ویل که الآن مظنون است، تصمیم می‌گیرد خودش وارد ساختمان در حال سوختن شود، خانواده‌اش را نجات دهد و از ساختمان خارج شود. اما کار آن‌قدرها هم آسان نیست؛ چون یک ماک‌گافین وجود دارد که باید به‌دست بیاید و افرادی که ساختمان را آتش زده‌اند برای به‌دست آوردن آن از هیچ کاری فروگذار نمی‌کنند. راستی، این را هم بگویم که او فقط یک پا دارد! (اسپویل جزئی) فیلم Skyscraper کاملاً قابل‌پیش‌بینی بود؛ تنها چیزی که مرا شگفت‌زده کرد تلف کردن پنج دقیقه از زمان تماشاگر با صحنه‌ای بود که ویل به سارا می‌گوید تلفنش را خاموش و روشن کند تا درست شود، صرفاً برای چیدن زمینه پایان‌بندی که سارا با خاموش و روشن‌کردن ساختمان آتش را متوقف می‌کند. تنها نکته‌ای که از این فیلم لذت بردم صحنه‌ای نزدیک پایان در محل «پِرل» بود، اما آدم برای یک صحنه فیلم تماشا نمی‌کند. راوسون ثوربر بهتر است به کمدی بچسبد، جایی که تجربه دارد؛ این فیلم هدر دادن ۱۲۵ میلیون دلار بود و دیدنش هم هدر دادن ۱۲ دلار — از این فیلم بگذر. --- اگر طرفدار «دِ راک» هستید، این فیلم اکشن پرانرژی، بلایای بزرگ و جلوه‌های ویژه، تا حدی راضی‌کننده است. اگر نه، باید طرفدار پر و پا قرص جلوه‌های ویژه و اکشن باشید تا نقاط ضعفش را نادیده بگیرید. نکات مثبت: اولاً بازیگر اصلی دِ راک است (من طرفدارم)، هرچند در این فیلم در بهترین فرمش نیست. شخصاً داستان پای مصنوعی برایم آزاردهنده نبود، اگرچه واقعاً چیز زیادی به فیلم اضافه نمی‌کرد و فقط چند صحنه بچگانه و غیرواقعی ایجاد کرد. دوم، صحنه‌های اکشن و جلوه‌های ویژه همان کیفیتی را دارند که از یک فیلم چند میلیون دلاری انتظار می‌رود؛ من از آنها لذت بردم. طراحی آسمان‌خراش هم خیلی دوست داشتم — هم خنک و هم زیبا — دوست داشتم روزی چنین بنایی ساخته شود. آیا فیلم کلیشه‌ای است؟ طبیعتاً بله؛ فیلم‌های زیادی با موضوع آتش‌سوزی آسمان‌خراش و گروگان‌گیری ساخته شده‌اند. از طرفی این موضوع آزارم نداد. اما نکات منفی: فیلم بسیار قابل‌پیش‌بینی است؛ از همان صحنه اول می‌شد فهمید کدام افراد نقش منفی دارند، به‌خصوص آن آقا با چهره موش‌مانند، آقای پیرس. ضدقهرمان اصلی اصلاً کاریزمای خاصی ندارد، بیشتر شبیه یک لات معمولی است. از ابتدا تا انتها بیشتر لحظات فیلم بی‌هیچ غافلگیری‌ای پیش می‌رود، از ورود آدم بد اول تا ریبوت شدن سیستم‌ها. عامل واقع‌گرایی هم مشکل‌ساز است. از یک فیلم اکشن انتظار واقع‌گرایی کامل ندارم، اما حد و مرزی هست: بالا رفتن ساویر (با یک پا) از نمای خارجی ساختمان در جریان جریان هوای بالا رونده از پنجاه طبقهٔ درحال سوختن واقعاً غیرمنطقی است. اینکه ساختمان این‌قدر طولانی می‌سوزد و در عین حال سیم‌کشی و تاسیسات هنوز کار می‌کنند هم اغراق‌آمیز است. بدترین بی‌منطقی اما نجات معجزه‌آسای همه در وسط آتشی است که با انتشار گازی مانند هالون خاموش می‌شود — این سطحی از احمقانه‌نویسی (یا تنبلی در نگارش فیلمنامه) است. خلاصه اینکه این فیلم می‌توانست خیلی بهتر باشد؛ برای من اما دِ راک و عشق به فیلم‌های اکشن با جلوه‌های ویژه باعث شد تا ارزش دیدن را داشته باشد. --- «جان‌سخت در یک (X)» فرمول کلاسیکی است که کمتر الآن به شکلی که در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ بود اجرا می‌شود، اما هنوز هر چند سال یک‌بار نمونه‌ای از آن ظاهر می‌شود. وقتی می‌گویند «جان‌سخت در یک آسمان‌خراش»... خب، عملاً همان «جان‌سخت» است. حتی «جان‌سخت ۲» حساسیت لازم را داشت که اسمش «جان‌سخت در فرودگاه» بماند. با این حال، این صرفاً «جان‌سخت» نیست چون به‌هیچ‌وجه به آن کیفیت نمی‌رسد. من دِ راک را دوست دارم، ولی صادقانه بگویم فیلم ضعیف‌تر از انتظار است. امتیاز نهایی: ★★ — چند نکته بود که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف است. --- این فیلم بیشتر یک فیلم برای حال و هوای خاص است. همان است که هست: دِ وِین «دِ راک» جانسون قهرمان داستان است که باید کاری ناممکن را انجام دهد وقتی بلندترین ساختمان دنیا دچار حریق می‌شود. خانواده‌اش در آتش گیر افتاده‌اند و آدم‌های بد هم در حال ایجاد آشوب‌اند. پس بنشینید برای صحنه‌های اکشن پرانرژی و لحظات نفس‌گیر. برای درک این نوع سرگرمی باید در حال و هوای خاصی باشید؛ این یک فیلم پاپ‌کُرنی و تجارتی است که قرار نیست عمیق باشد یا پیام اجتماعی داشته باشد. خیلی خوب است که نویو کمپبل برگشته و نقش فعالی دارد، بیشتر از اینکه صرفاً زنِ نقطه‌ای باشد که منتظر نجات همسر قهرمانش است. و البته اگر نتوانید با شوخی قرار دادن جانسون با پای مصنوعی و در عین حال سرعت‌های فوق‌العاده‌اش لبخند بزنید، این فیلم مناسب شما نیست. از نظر کلاس و درخشش به پای «برج آتش‌گرفته» یا نبوغ خشن «جان‌سخت» نمی‌رسد، اما برای کسانی که دنبال فرار از واقعیت و انفجار و ویرانی هستند، به‌خوبی نیازشان را برآورده می‌کند. ۶/۱۰ --- فیلم خوبی است، نه بد؛ خیلی واقع‌گرایانه نیست اما قطعاً سرگرم‌کننده است. از آن لذت بردم؛ بازی‌ها هم خوب بود.