فیلم Metropolitan 1990

«متروپولیتن» ساختهٔ ویت استیلمن نگاهی طنزآمیز و هوشمندانه به زندگی دختران جوانِ محلهٔ آپِر ایست ساید و همراهان تا حدودی بی‌هدفشان در تعطیلات کریسمس ارائه می‌دهد. فیلم تا حدی مثل «باشگاه صبحانه» است، اما به‌جای بازداشتگاه، مهمانی‌های رسمیِ با کت و کراوات دارد و به‌جای اضطراب نوجوانی، بی‌اعتنایی کنایه‌آمیز و بحث‌های پرشور دربارهٔ جین آستن را به تصویر می‌کشد. جذابیت فیلم بی‌تردید کنجکاوی‌برانگیز است. حباب‌های شامپاین...

«متروپولیتن» ساختهٔ ویت استیلمن نگاهی طنزآمیز و هوشمندانه به زندگی دختران جوانِ محلهٔ آپِر ایست ساید و همراهان تا حدودی بی‌هدفشان در تعطیلات کریسمس ارائه می‌دهد. فیلم تا حدی مثل «باشگاه صبحانه» است، اما به‌جای بازداشتگاه، مهمانی‌های رسمیِ با کت و کراوات دارد و به‌جای اضطراب نوجوانی، بی‌اعتنایی کنایه‌آمیز و بحث‌های پرشور دربارهٔ جین آستن را به تصویر می‌کشد. جذابیت فیلم بی‌تردید کنجکاوی‌برانگیز است. حباب‌های شامپاین و گفت‌وگوهای تیز و طناز فیلم، لایه‌ای تیره‌تر را پنهان می‌کنند. شخصیت‌هایی مانند نیکِ طعنه‌آمیز، وارث ناامیدِ ثروتی کلان، و چارلیِ درون‌گرا، هنرمندی در تکاپو از خانواده‌ای مرفه، نوعی بدبینی سرد را بروز می‌دهند که یادآور بی‌اعتنایی‌ای شبیه پاتریک بیتمن است و این پرسش را برمی‌انگیزد که آیا برت ایستون الیس از این فضا برای خلق شخصیت‌های هولناکِ اجتماعی در «آمریکن سایکو» الهام گرفته است یا نه. گرچه برخی سکانس‌ها تا حدی به افراط نزدیک می‌شوند، «متروپولیتن» همچنان با لحظاتی نافذ و دلنشین اثرگذار باقی می‌ماند. شخصیت‌های متمول ممکن است صبر مخاطب را بیازمایند، اما ویژگی‌های عجیب آنها باعث می‌شود نتوان از تماشای‌شان چشم برداشت.