فیلم The Postcard Killings 2020

من معمولاً از درام‌های جنایی خوشم می‌آید — به همین دلیل وقتی CSI و Criminal Minds پخش می‌شدند هم تماشا‌شان می‌کردم — اما این اقتباس از رمانِ جیمز پترسون/لیزا مارکلوند ایرادهایی دارد: تدوین نامناسب و دیالوگ‌های سست. صحنه‌های قابل قبولی هم هست که غافلگیرکننده‌اند، اما کلیت فیلم با ریتم کند پیش می‌رود. اگر جفری دین مورگان نبود، تماشای آن خیلی سخت می‌شد. (امتیاز: 2.75/5) فیلم با...

من معمولاً از درام‌های جنایی خوشم می‌آید — به همین دلیل وقتی CSI و Criminal Minds پخش می‌شدند هم تماشا‌شان می‌کردم — اما این اقتباس از رمانِ جیمز پترسون/لیزا مارکلوند ایرادهایی دارد: تدوین نامناسب و دیالوگ‌های سست. صحنه‌های قابل قبولی هم هست که غافلگیرکننده‌اند، اما کلیت فیلم با ریتم کند پیش می‌رود. اگر جفری دین مورگان نبود، تماشای آن خیلی سخت می‌شد. (امتیاز: 2.75/5) فیلم با پتانسیل بالایی آغاز می‌شود — رازهایی که قهرمانان را در سراسر اروپا به دنبال قاتل می‌فرستند — اما از ابتدا تا انتها بسیار کم‌هیجان و بی‌رمق است. مورگان اجرا قابل‌اقتداری ارائه می‌دهد، هرچند گاهی احساس می‌شود در نقش نامتناسب است. بازیگران مکمل عموماً فراموش‌شدنی‌اند و تنها چهرهٔ شاخصِ کنار مورگان نائومی بترک است. فیلم به ریتم سریع‌تر و میزان بیشتری اکشن نیاز داشت؛ فقدان این دو عنصر باعث شده اثر ناامیدکننده باشد. خلاصهٔ داستان: وقتی دختری در ماه عسلش به قتل می‌رسد، پدر کارآگاهش «کانن» (جفری دین مورگان) وارد پرونده می‌شود. او به کمک روزنامه‌نگار سوئدی «دِسی» (کاش جامبو) درمی‌یابد که این قتل، مشابه قتل‌های دیگری است و جسدها طوری آرایش می‌شوند که یادآور آثار هنری معروف باشند. هم‌زمان، نائومی بترک و روایری اوکانر در قطار در طول اروپا با مردی تنومند و خالکوبی‌شده به نام «پیتِر» روبه‌رو می‌شوند و ممکن است در معرض خطر قرار بگیرند. داستان چند پیچ‌وتاب دارد، اما در دست‌های بهتر و با بازیگران قوی‌تر می‌توانست بهتر از این باشد؛ در این اجرا بخش‌های جذابِ داستان خیلی کم‌پرورده مانده‌اند و شروعِ آرامِ فیلم روند پیشروی را طولانی می‌کند. مشکل بزرگ فیلم این است که هویت قاتلان خیلی زود لو می‌رود؛ از آن نقطه به بعد تنها جذابیت، دیدن روندِ تعقیبِ پلیس است. از لحاظ بازیگری، جفری دین مورگان قهرمان پایدار و مؤثری است که عصیان و تناقضات نقش را منتقل می‌کند. فمکه یانسن گرچه مورد انتقاد قرار گرفته، آن‌قدرها هم بد نیست؛ گاهی اغراق دارد اما کارِ نسبتاً رضایت‌بخشی ارائه می‌دهد و فرصت زیادی برای خطا ندارد. جوآخیم کرول گاهی گم‌شده به نظر می‌رسد. نائومی بترک با توجه به اینکه بازیگر درجه‌یکِ خط اول نیست، عملکرد خوبی دارد و کاراکترش نیازمند کاریزما و نگرش خاصی است که تا حدی پاسخ داده شده؛ روایری اوکانر اما در صحنه‌ها حتی وقتی واضح‌تر حضور دارد هم خود را محو می‌کند. از نظر فنی، فیلم اثر شاخصی نیست اما چندان هم افتضاح نیست: فضاها و چشم‌اندازهای اروپایی خوشایندند، فیلم‌برداری و طراحی لباس معمولی و استاندارد است، چند افکت خوب دارد و موسیقی پس‌زمینه نسبتاً کم‌اثر است. در مجموع، فیلمی متوسط و شبیهِ یک ساختهٔ تلویزیونی است که وقت را پر می‌کند اما فراتر نمی‌رود.