فیلم The Texas Chain Saw Massacre 1974

یک اسلَشر نمادین و تکان‌دهنده دربارهٔ خانواده‌ای دیوانه در مناطق روستایی تگزاس پس از آنکه یک ون حامل جوانان در شرق تگزاس، یک هیتچ‌هایکر روانی را سوار می‌کند، آن‌ها به خانه‌ای روستایی پر از دیوانگان می‌رسند؛ از جمله مردی تنومند و لال که ماسکی از پوست انسان بر چهره دارد. «The Texas Chainsaw Massacre» (1974) اثر توبی هوپر، یک اسلَشر سرآغاز و شناخته‌شده است که به‌خاطر اجرا...

یک اسلَشر نمادین و تکان‌دهنده دربارهٔ خانواده‌ای دیوانه در مناطق روستایی تگزاس پس از آنکه یک ون حامل جوانان در شرق تگزاس، یک هیتچ‌هایکر روانی را سوار می‌کند، آن‌ها به خانه‌ای روستایی پر از دیوانگان می‌رسند؛ از جمله مردی تنومند و لال که ماسکی از پوست انسان بر چهره دارد. «The Texas Chainsaw Massacre» (1974) اثر توبی هوپر، یک اسلَشر سرآغاز و شناخته‌شده است که به‌خاطر اجرا و فضای زمخت و واقع‌گرایانه‌اش واقعاً آشفته‌کننده و هولناک است. ممکن است بعضی بینندگان چند صحنه را مسخره یا خنده‌دار بیابند — مثلاً فرینکلین روی ویلچر که تصادفی از تپه پایین می‌غلتد یا بعدتر در ساختمان ویران دچار حالت تئاتری می‌شود — اما این‌ها باعث نمی‌شوند که فیلم از حالت جدی و هراس‌آور خارج شود. در مقابل، «House of 1000 Corpses» (2003) ساختهٔ راب زامبی، که می‌توان آن را ادای دین یا تقلید دانست، اصلاً آشفته‌کننده یا وحشت‌زا نیست چون او رویکردی اغراق‌آمیز و کارتونی‌گونه را انتخاب کرده است. فیلم رنگارنگ و بامزه است، اما ناراحت‌کننده یا رعب‌آور نیست. نکات مثبت دیگر شامل لوکیشن‌های روستایی، سکانس‌های شبانهٔ جذاب مثل بوتهٔ خاردار، و عکاسی مؤثر از بازیگران زن بدون ابتذال است: تری مک‌مین (پم) و مارلین بورنز (سالی). آن‌ها از نوع دختر همسایه‌اند اما کافی‌ست جذابیت دارند. بنابراین از منظر یک اسلَشر جدی، این فیلم برجسته است و می‌توان فهمید کسانی که نمرهٔ بالایی به آن می‌دهند چرا این کار را می‌کنند؛ اما فیلم‌های وحشت بیش از تنها ترساندن بیننده‌اند. برای من، پردهٔ پایانی یک‌بعدی است و بیش از حد روی خانوادهٔ شیطانی و زن جیغ‌زنان فراری تمرکز دارد. به‌راستی دیوانه‌وار است، اما در عین حال تهی و بی‌الهام. مدت فیلم ۱ ساعت و ۲۳ دقیقه است؛ نسخهٔ بدون رده‌بندیِ ۸۸ دقیقه‌ای نیز وجود دارد. فیلم در شرق تگزاس فیلم‌برداری شده است: Round Rock (خانه)، Bastrop (پمپ‌بنزین/غذافروشی)، Leander (قبرستان) و Watterson (کشتارگاه). آن خانه بعدها به Kingsland منتقل و به رستوران تبدیل شده است. نمره: B-/C+ --- شاید عادلانۀ سخت‌گیری دربارهٔ فیلمی که ۵۰ سال پیش ساخته شده کمی ناعادلانه باشد، اما من این فیلم را بیش از حد دست‌بالا گرفته و آزاردهنده یافتم. پنج مسافر در ون‌شان یک هیتچ‌هایکر را سوار می‌کنند اما زود متوجه می‌شوند که او تمایل شدیدی به چاقو دارد و به‌طور کامل سالم عقل نیست. به هر حال آن‌ها موفق می‌شوند از دستش خلاص شوند و به یک گاراژ می‌رسند که نه پمپ بنزینی دارد و نه بنزین — نزدیک قبر پدربزرگِ فرینکلین (Paul A. Partain) که روی ویلچر است و خواهرش سالی (Marilyn Burns) همراه با نامزدش جری (Allan Danziger) و دوستان‌شان کرک (William Vail) و پم (Teri McMinn) سفر می‌کنند. کرک و پم برای شنا می‌روند و دیگر برنمی‌گردند. نگران، جری برای جستجو راه می‌افتد و بله — دو نفر دیگر شب‌هنگام به بیابان می‌زنند تا ببینند چه شده است. خیلی زود می‌فهمیم چه بلایی بر سر اولین جفت آمده و بنابراین انتظار پیش‌پاافتاده را داریم... اما نتیجه آن‌طور که انتظار می‌رود پیش نمی‌رود — وگرنه چطور می‌توانستیم از قبل از این داستان خبری داشته باشیم؟ همه‌چیز به بیست دقیقهٔ آخر خلاصه می‌شود و حتی آن‌جا هم برای من مسطح و پر سروصدا بود. احساس خطر بیش از حد متکی بر جیغ‌زدن‌های بی‌پایان، دویدن در بوته‌ها در تاریکی و رفتار بی‌فکری بازدیدکنندگانی است که هیچ سررشته‌ای از حفظ جان ندارند. چه کسی هنگام تاریکی مطلق، بعد از ناپدید شدن سه نفر از دوستانش، با ویلچر یک نفر را به سمت نقاط ناشناخته هل می‌دهد؟ وقتی با عاملان مواجه می‌شویم هم همه‌چیز مانند چیزی است که در یک فیلم کمدی آبکی یا مجموعه‌های ترسناک کوچک دیده‌ایم — هیچ اثری از تهدید جدی در میان خون‌نمایی ساختگی و هیستری تصاعدی دیده نمی‌شود. واضح است که با بودجهٔ بسیار کم ساخته شده و استانداردهای تولید همین را نشان می‌دهد — پیوستگی صحنه‌ها گاهی مضحک است؛ زخم‌هایی که یک لحظه هستند و لحظه‌ای بعد نیستند یا پنجره‌هایی که خودبه‌خود ترمیم می‌شوند... نه، شاید من حال و هوای تماشایش را نداشتم اما این فیلم برایم واقعا ناامیدکننده و خنده‌دار بود — اما نه از آن نوع خوب. --- یکی از بهترین و جذاب‌ترین فیلم‌های ترسناک ساخته‌شده همان‌طور که عنوانش می‌گوید، بدون شک یکی از بهترین و تأثیرگذارترین فیلم‌های ژانر وحشت است. تاریخچهٔ تولید فیلم هم به‌خودی‌خود بسیار جالب است. اگر به فیلم‌های وحشت یا اسلَشر علاقه دارید، حتماً آن را دیده و تجربه کنید. همین.