فیلم 10 Things I Hate About You 1999

رام‌کردن زن سرکشِ شکسپیر در فضایی مدرنِ دبیرستانی و با شوخ‌طبعی. یادآور کمدی‌های رمانتیکِ دههٔ ۸۰ است. راحت بنشینید و از آن همان‌طور که هست لذت ببرید. فیلم بسیار خنده‌داری است. من کمدی‌های عاشقانهٔ عجیب و غریبِ اواخر دههٔ ۹۰ و اوایل دههٔ ۲۰۰۰ را دوست دارم. وقتی سعی می‌کنی دختری را تحت تأثیر قرار دهی و اتفاقات خجالت‌آوری برایت می‌افتد همیشه بامزه است. «کمرون» (جوزف گوردون-لویت)...

رام‌کردن زن سرکشِ شکسپیر در فضایی مدرنِ دبیرستانی و با شوخ‌طبعی. یادآور کمدی‌های رمانتیکِ دههٔ ۸۰ است. راحت بنشینید و از آن همان‌طور که هست لذت ببرید. فیلم بسیار خنده‌داری است. من کمدی‌های عاشقانهٔ عجیب و غریبِ اواخر دههٔ ۹۰ و اوایل دههٔ ۲۰۰۰ را دوست دارم. وقتی سعی می‌کنی دختری را تحت تأثیر قرار دهی و اتفاقات خجالت‌آوری برایت می‌افتد همیشه بامزه است. «کمرون» (جوزف گوردون-لویت) کمی دل‌باختهٔ «بیانکا» (لاریزا اولی‌نیک) است، اما او دلش پیش لوثاریوی ثروتمند مدرسه، «جویی» (اندرو کیگان)، است. مسئله این است که پدرش اجازه نمی‌دهد او به‌طور اجتماعی بیرون برود مگر اینکه خواهر مستقل و تا حدی سردش، «کت» (جولیا استایلز)، هم همراهش باشد. کت هیچ علاقه‌ای به بازی‌های هم‌تابعی ندارد، پس کار بن‌بست می‌شود. هورمون‌ها خلاقیت به خرج می‌دهند و به سرعت «کمرون» و دوستش «مایکل» (دیوید کرومهولتز) نقشه‌ای برای وصل‌کردن کت به «پاتریک» (هیث لجر) می‌کشند. پاتریک هم علاقه‌ای به مدرسه یا سنت‌های آن ندارد، پس شاید برای او مناسب باشد. نقشهٔ هوشمندانه‌شان نیاز به اسپانسر دارد، پس به «جویی» که کمی کم‌هوش است متوسل می‌شوند تا خرج ماجرا را بدهد و خودش هم با بیانکا خیلی دور از دسترس نباشد. چه تار عنکبوت پیچیده‌ای بافته‌ایم — و البته تنها مسئله زمان و چند شات تکیلاست تا در مسیر نه‌چندان غیرمنتظرهٔ عشق واقعی قرار بگیریم. همه‌چیز کلیشه‌ای است و به نتیجه‌ای کمی بیش از حد احساساتی می‌رسد، اما در طول راه موسیقی متنِ عالی‌ای دارد — صدای جوان آرمترادینگ در سینما فوق‌العاده‌ست — و کلی خنده هم دارد. بعضی از شوخی‌ها تا حدی زمخت‌اند، اما بخش زیادی از فیلم خوب جواب می‌دهد وقتی این بچه‌های شهوانی، خودشیفته و کله‌شق تلاش می‌کنند معشوق‌شان را به دست بیاورند. آلیسون جنی نقش مشاور مدرسه را دارد که به شاگردانش چندان اهمیتی نمی‌دهد — مگر اینکه بتوانند به رمان جنسی‌ای که دارد می‌نویسد کمک کنند؛ تنها وقتی مشکلاتشان مزاحم تمرکزش نشود به آن‌ها توجه می‌کند. استایلز و لجر با هم خوب جور درمی‌آیند و لجر با وجود نقش نسبتاً محدودش جذبهٔ شرورانه و بازیگوشی خوبی نشان می‌دهد. این فیلم چیز جدیدی عرضه نمی‌کند، اما حال و هوایی شبیه «باشگاه صبحانه» (۱۹۸۵) دارد و من از آن لذت بردم. پایان فیلم واقعاً باعث شد خوشحال باشم که از کشوری آمده‌ام که بچه‌هایش را از آن شکنجهٔ هولناکِ مراسم پایان سال («پروم») معاف می‌کند! بی‌دلیل نبود که این فیلم در دورهٔ «دوران دگرجنس‌گرایانه» من فیلمِ موردعلاقه‌ام بود. عملاً هیچ نکتهٔ بدی نمی‌توان درباره‌اش گفت. کت بی‌نقص است (و اگر طرفدار KD Lang بود حتی بی‌نقص‌تر هم می‌شد)، و آن اجرای شعر هم بی‌نظیر است. پاتریک نمونهٔ اولیهٔ مردِ خودنمایی‌کننده بود.