فیلم The Screaming Woman 1972

زن سالخورده و ثروتمند دیوانه است یا نه؟ مالِ بزرگی نزدیک سانتا باربارا در جنوب کالیفرنیا صاحبش (اولیویا دِ هاویلند) پس از بستری شدن در یک مرکز سلامت روان بازمی‌گردد. وقتی صدای جیغ زنِ درمانده‌ای را در قلمروِ عمارت می‌شنود، کسی حرفش را باور نمی‌کند و کسانی که طمعِ ثروت دارند دنبال این‌اند که او را بی‌کفایت اعلام کنند. چارلز رابینسون نقش پسرش را بازی می‌کند...

زن سالخورده و ثروتمند دیوانه است یا نه؟ مالِ بزرگی نزدیک سانتا باربارا در جنوب کالیفرنیا صاحبش (اولیویا دِ هاویلند) پس از بستری شدن در یک مرکز سلامت روان بازمی‌گردد. وقتی صدای جیغ زنِ درمانده‌ای را در قلمروِ عمارت می‌شنود، کسی حرفش را باور نمی‌کند و کسانی که طمعِ ثروت دارند دنبال این‌اند که او را بی‌کفایت اعلام کنند. چارلز رابینسون نقش پسرش را بازی می‌کند و لارین استیفنز هم نقش همسر الکلی و مرموز او را دارد. در کنارشان اد نلسون نقش همسایه‌ای مشکوک را برعهده دارد و جوزف کاتن و والتر پیجئون هم در نقش‌های کوتاه حضور دارند. فیلم تلویزیونی «زن جیغ‌زن» اولین‌بار به‌عنوان یک movie-of-the-week در ژانویه 1972 پخش شد. این فیلم از همان جنس فیلم‌های کم‌بودجهٔ تلویزیونی دههٔ هفتاد است؛ طرفدار این آثار هستم چون بسیاری‌شان کیفیت خوبی دارند، اگرچه این فیلم برای من تا حدی کم‌اثری گذاشت، ولی هنوز دیدنی و لذت‌بخش است. فیلم به‌خوبی دو خط داستانی را تعادل می‌بخشد: زن ثروتمندی که از نظر روانی مورد تردید است و تلاشش برای دفع خویشاوندان طمع‌کار، و داستان همسرِ آسیب‌دیده. یک صحنهٔ به‌یادماندنی در این فیلم بعداً در نسخهٔ سینمایی «کری» (1976) بازتاب پیدا کرد. الکساندرا هی در نقش کوتاهی به چشم می‌آید و حضورش قابل توجه است. فیلم کوتاه و جمع‌وجور است (یک ساعت و سیزده دقیقه) و در عمارت Bliss در مونتسیتو، کالیفرنیا فیلم‌برداری شده؛ مکان‌هایی نزدیک ساحل و شرق سانتا باربارا. بخش‌هایی هم در پاسادنا و استودیو یونیورسال تصویربرداری شده‌اند. بازی اولیویا دِ هاویلند در نقش زن سالمند و به‌ظاهر پریشان‌رواج ستودنی است؛ برای بازیگری در آن سطح که نقش زنی پراکنده و کم‌جلوه را با مهارت و شجاعت اجرا کند، تحسین‌برانگیز است. جوزف کاتن و والتر پیجئون نیز در ایجاد فضایی گاهی طنزآلود و در عین حال جذاب برای یک تریلر نقش دارند. فیلمنامه در برخی نقاط سست است و پایان‌بندی شوکه‌کننده‌ای دارد که تا حدودی کار را تضعیف می‌کند، اما به‌عنوان یک فیلم تلویزیونی کمی بیش از یک ساعت، ریتم مناسبی دارد و سرگرم‌کننده است. ارزیابی کلی: C+