فیلم Obsession 1943

بخش زیادی از این اقتباس از رمان جیمز کِین «پستچی همیشه دوبار در می‌زند» بر عکس‌برداری شگفت‌آوراً صمیمی و تا حدی ستایش‌آمیزش تکیه دارد و در این زمینه واقعاً ناامیدکننده نیست. «جووانا» (کلارا کالامای) در ازدواجی بدون عشق گرفتار شده؛ همسر سالخورده، مست و خشنش «جوزپه» (خوان دِ لاند) است که زندگی را برای او تلخ کرده، تا اینکه سرگردان دوره‌گرد «جینو» (ماسیمو جیروتی) به...

بخش زیادی از این اقتباس از رمان جیمز کِین «پستچی همیشه دوبار در می‌زند» بر عکس‌برداری شگفت‌آوراً صمیمی و تا حدی ستایش‌آمیزش تکیه دارد و در این زمینه واقعاً ناامیدکننده نیست. «جووانا» (کلارا کالامای) در ازدواجی بدون عشق گرفتار شده؛ همسر سالخورده، مست و خشنش «جوزپه» (خوان دِ لاند) است که زندگی را برای او تلخ کرده، تا اینکه سرگردان دوره‌گرد «جینو» (ماسیمو جیروتی) به آنجا می‌رسد. او مردی همه‌فن‌حریف است و در ازای غذا و سرپناه می‌توانند از او کمک بگیرند. خیلی زود معلوم می‌شود که جووانا ترجیح می‌دهد آن تخت برای او باشد و این زوج به زودی توطئه‌ای برای پایان دادن به سرنوشت نفرت‌انگیز او می‌چینند. بدست آوردن آن پایان چندان دشوار نیست، اما پس از آن چه می‌شود؟ پلیس، بیمه، کسب‌وکار ورشکسته و — آه — حس گناه. همین عنصر آخر است که آرام‌آرام رابطه‌شان را می‌پوساند و تقریباً در یک ساعت پایانی است که ویسکونتی در اوج خلاقیتش دیده می‌شود. ساختار دقیق اما کاملاً طبیعی صحنه‌ها، موسیقی متن و دیالوگ‌هایی که روزبه‌روز آشفته‌تر می‌شوند، تنش را به‌طور محسوسی بالا می‌برند و هرچند از همان ابتدا بین کالامای و جیروتی شیمی محسوس وجود دارد، این شیمی هرچه جلوتر می‌رود در آستانه‌ی پایانی نامطمئن شدیدتر می‌شود. می‌توان تصور کرد این فیلم در ایتالیاِ دوران جنگ چگونه واکنش‌برانگیز می‌بود، وقتی به مسایل ایمان و وفاداری، جرم و شهوت می‌پردازد — راستش تعجب می‌کنم که همه نسخه‌هایش را آتش نزدند. آیا این پستچی واقعاً دوبار در زد؟ مطمئن نیستم که زده باشد، اما در نهایت برای من اهمیتی نداشت.