فیلم The Men 1950

«کن» (با بازی مارلون براندو) یک کهنه‌سرباز جنگی است که از کمر به پایین فلج شده و به آمریکا و به بیمارستان بازمی‌گردد، اما از نظر روانی برای مواجهه با وضعیت جدید آماده نیست. پزشک او، دکتر بروک (با بازی اورت اسلون)، تلاش می‌کند این مرد روزبه‌روز پرخاشگرتر و واکنش‌گر را درک کند، و همسرش، الن (ترزا رایت)، میان ترس و عشق دست‌وپا می‌زند. رفتار...

«کن» (با بازی مارلون براندو) یک کهنه‌سرباز جنگی است که از کمر به پایین فلج شده و به آمریکا و به بیمارستان بازمی‌گردد، اما از نظر روانی برای مواجهه با وضعیت جدید آماده نیست. پزشک او، دکتر بروک (با بازی اورت اسلون)، تلاش می‌کند این مرد روزبه‌روز پرخاشگرتر و واکنش‌گر را درک کند، و همسرش، الن (ترزا رایت)، میان ترس و عشق دست‌وپا می‌زند. رفتار او کم‌کم همه اطرافیانش را از او دور می‌کند—از جمله همرزمانش—و خیلی زود ممکن است از آنجا اخراج شود یا بدتر، روانه زندان گردد. براندو در این نقش خوب ظاهر می‌شود؛ تماشای اجرای او نشان می‌دهد چرا تماشاگران مجذوبش شدند؛ نه تنها به‌خاطر ظاهر، بلکه به‌خاطر نوعی سرخوردگی و استیصالی که نمایش می‌دهد؛ احساساتی که شاید خودخواهانه‌اند اما در شرایطی که پروتز و جایگزینی واقعاً در دسترس نبود و زندگی روی صندلی چرخدار تمام آنچه پیشِ رو بود، قابل‌فهم‌اند. این چشم‌انداز هویت مردانگی او را به چالش می‌کشید و برای دکتر بروک و همسر زمانی مهربانش نیز مسئله‌ای جدی پدید می‌آورد. رایت هم اگرچه نقش چندانی ندارد، اما خوب بازی می‌کند؛ زنی که به همان اندازه شوهرش سرخورده است و برای او هم چشم‌انداز حل‌وفصلی واقعی وجود ندارد. فیلم در کمتر از نود دقیقه تاثیر قابل‌توجهی دارد و پیامی هشداردهنده به مخاطب می‌فرستد درباره محدودیت‌های درمان‌های پساتروما که به کسانی ارائه می‌شود که دچار جراحات جسمی و روانی تغییر‌دهنده زندگی شده‌اند. هرچند پایان‌بندی را چندان دوست نداشتم، تماشای فیلم همچنان ارزشمند است.