انیمیشن Cars 2 2011

لاسِتر به اندازه کافی باهوش است که داستانی کاملاً متفاوت از فیلم اول تعریف کند. با این حال، این اثر فاصله زیادی با آثاری مثل «داستان اسباب‌بازی‌ها» یا «شگفت‌انگیزان» دارد. من «ماشین‌ها ۲» را دوست دارم. شایستگی قرار گرفتن در همان سطح «ماشین‌ها»ی ۲۰۰۶ را ندارد، اما به‌هرحال تماشای آن لذت‌بخش است. طرح فیلم تلفیقی از مسابقات موتوری و جاسوسی است؛ شاید اجرا آن بی‌نقص نباشد،...

لاسِتر به اندازه کافی باهوش است که داستانی کاملاً متفاوت از فیلم اول تعریف کند. با این حال، این اثر فاصله زیادی با آثاری مثل «داستان اسباب‌بازی‌ها» یا «شگفت‌انگیزان» دارد. من «ماشین‌ها ۲» را دوست دارم. شایستگی قرار گرفتن در همان سطح «ماشین‌ها»ی ۲۰۰۶ را ندارد، اما به‌هرحال تماشای آن لذت‌بخش است. طرح فیلم تلفیقی از مسابقات موتوری و جاسوسی است؛ شاید اجرا آن بی‌نقص نباشد، اما دیدن پیش‌رفت ماجرا راضی‌کننده است. نقطه‌ضعف کوچکی این است که به مادِر زمان نمایش بیشتری نسبت به لایتنینگ مک‌کوئین می‌دهند که به‌نظر اشتباه است؛ اجرای لَری دِ کِیبل گای در نقش مادِر لذت‌بخش است، اما او نباید به‌عنوان قهرمان اصلی جلو بیاید. مایکل کین همیشه شنیدنی است، حتی اگر نقش او چندان ویژه نباشد. بخش‌های مسابقه‌ای و حضور گرند پِری جهانی جالب‌اند؛ قسمت‌هایی که صرف مسابقه‌اند قطعاً سرگرم‌کننده‌تر از بخش‌های جاسوسی‌اند، به‌خصوص وقتی از چند کشور مختلف تصویربرداری انیمیشنی می‌بینیم که به‌خوبی درآمده‌اند. در مجموع، قطعاً ضعیف‌تر از قسمت اول است، اما به‌عنوان دنباله‌ای انیمیشنی از دیزنی همچنان محکم و قابل قبول است. این فیلم در سطحی بالاتر از آنچه مطلوب بود، «بزرگ‌سالانه» شده و پیسکار (پیكسار) اصرار دارد که میدان را به شخصیت‌های فرعی کم‌طنز بسپارد. فرنچایز «ماشین‌ها» یکی از موفقیت‌های بزرگ پیكسار بود که استودیو به‌خوبی از آن بهره‌برداری تجاری کرد و جایگاهش را در عرصهٔ انیمیشن دیجیتال تثبیت کرد. یادم می‌آید که این سه فیلم با تجارتی‌سازی چنان گسترده‌ای همراه بودند که به‌نظر می‌رسید خود فیلم‌ها به ما تحمیل شده‌اند؛ به همین دلیل آن زمان ترجیح دادم سراغ‌شان نروم. اگرچه فیلم اول از نظر فنی بسیار خوب بود اما ضعف‌هایی در فیلمنامه داشت و به‌نظرم معمولی باقی ماند، این دنباله حداقل سطح فنی و کیفیت بصری را حفظ کرده است؛ فیلم دارای فیلم‌برداری و کار گرافیکی بسیار خوبی است که نشانهٔ کارِ همیشگی استودیو است. واقع‌نمایی عالی است، هرچند به‌قدرتمندی و عظمت فیلم اول نیست. همچنین احساس کردم مسابقات اتومبیل‌رانی که قوت فیلم اول از نظر هیجان و سرعت بودند، در اینجا بسیاری از احساس‌شان را از دست داده و به مراتب یکنوا‌ن‌تر شده‌اند. صداپیشگان همچنان عملکرد بسیار خوبی دارند؛ اوون ویلسون و لَری دِ کِیبل گای بیش از بقیه خود را نشان می‌دهند و مایکل کین (با صدای قابل تشخیص)، امیلی مورتیمر و جان ترتورو نیز در سطح بالایی‌اند. نقطه‌ای که این فیلم واقعاً در آن شکست می‌خورد، طراحی فیلمنامه و داستان است. دلیل قرار گرفتن مادِر در مرکز داستان را می‌فهمم: دیزنی و پیكسار هرگاه یک شخصیت فرعی با برجستگی به‌نظر می‌رسد، تمایل دارند او را محوری کنند. مانند موارد دیگر، نتیجهٔ این تصمیم بسیار ناامیدکننده است. مادِر خنده‌دار نیست و بیشتر مسخره‌پندارانه است تا بامزه، و مک‌کوئین که این‌بار در حاشیه است، صرفاً راننده‌ای متکبر و مغرور نشان داده شده است. دیالوگ‌ها همیشه خوب از آب درنمی‌آیند و بعضی شوخی‌ها هم ناکام‌اند، گرچه بیشترشان جواب می‌دهند. تقسیم داستان به دو زیرخط (داستان مادِر و رقابت بین مک‌کوئین و فرانچسکو) هم تردیدهایی برانگیخته‌— به‌نظرم همین تقسیم‌بندی باعث شده فیلم بیشتر از حد لازم «بزرگ‌سالانه» شود. نسبت به قسمت اول اندکی کمتر خوب است، ولی من فکر می‌کنم حتی خنده‌دارتر از قسمت اول است. یک شخصیت به نام دیِگو برایم به‌شدت آزاردهنده بود، برای دلیلی نامشخص. به‌نظرم این دنباله از اصلی هم بهتر بود. این‌بار لایتنینگ مک‌کوئین جوان و مشتاق توسط قهرمان ایتالیایی فرانچسکو تشویق می‌شود تا در نخستین گرند پری جهانی شرکت کند. این رقابت با سوختی سازگار با محیط‌زیست و بدون روغن ترتیب داده شده که «سر مایلز» میلیاردر سابق نفتی آن را پیشنهاد می‌کند. هم‌زمان و بدون اطلاع مک‌کوئین، فین مک‌میسایل با تقلید از جیمز باند در حال تحقیق دربارهٔ شبکه‌ای از جاسوسی بین‌المللی است که حتی «اسپکتر» را هم کم‌تجربه نشان می‌دهد. همراه با دستیارش «میس شیفت‌ول» آن‌ها کوتاه‌مدت درمی‌یابند که سرنوشت‌شان با لایتنینگ و حتی مادِر گره خورده است؛ مادِر به هر فرورفتگی و زنگ‌زدگی که از زمان دوستی‌اش با قهرمانش به‌دست آورده افتخار می‌کند. ماجراهای زیادی در جریان است و برخلاف قسمت اول، این فیلم داستانی درگیرکننده‌تر و پویاتر با بعدی بین‌المللی‌تر دارد. آستون مارتین و سیتروئن و فراری و وانت بکسل همه پیام‌های کارِ تیمی و وفاداری را تقویت می‌کنند، در حالی‌که رمز و راز عمیق‌تر می‌شود و لایتنینگ و فین مک‌میسایل باید برای نجات مادِر، این خودروی زنگ‌زدهٔ باوفا، به‌سرعت عمل کنند. فیلم ریتم سریعی دارد و با طنزی در متن که از اجرای زیرپوستی مایکل کین و شور اوون ویلسون بهره می‌برد، سرگرم‌کننده است.