فیلم Teenage Mutant Ninja Turtles 2014

باید بگویم تجربه‌ای نسبتاً بی‌حال بود. قطعاً بهتر از نسخهٔ اصلی نبود. چرا باید داستانی را بازنویسی کرد که اصلاً بد نبود، وقتی حاضر نیستند اندکی تلاش بکنند؟ داستان جدید شلخته است و کاملاً مشخص است که نویسنده تنها دو دستور داشته: تمرکز زیاد روی مگان فاکس و وقتی نمی‌دانید چه بنویسید، کلی جلوهٔ ویژه بگذارید. در این فیلم جلوه‌های ویژه کم نیست! واضح است که...

باید بگویم تجربه‌ای نسبتاً بی‌حال بود. قطعاً بهتر از نسخهٔ اصلی نبود. چرا باید داستانی را بازنویسی کرد که اصلاً بد نبود، وقتی حاضر نیستند اندکی تلاش بکنند؟ داستان جدید شلخته است و کاملاً مشخص است که نویسنده تنها دو دستور داشته: تمرکز زیاد روی مگان فاکس و وقتی نمی‌دانید چه بنویسید، کلی جلوهٔ ویژه بگذارید. در این فیلم جلوه‌های ویژه کم نیست! واضح است که خودنمایی مگان فاکس تأثیر زیادی روی فیلم گذاشته. تا حدی که ممکن است فکر کنید فیلم دربارهٔ لاک‌پشت‌هاست یا دربارهٔ مگان فاکس. او شاید خیال‌پردازی برخی نوجوانان کمتر اهل دقت باشد، اما توانایی بازیگری‌اش قابل‌توجه نیست. خب، در این فیلم بد هم نبود، اما واقعاً خیلی هم سخت نبود که در آن بدرخشد. چند لحظه هست که ظاهراً قرار است جالب شود؛ مثلاً وقتی شرِدر برای اولین‌بار معرفی می‌شود و تعدادی از زیردستانش را مجازات می‌کند، اما خیلی زود با انداختن یک لباس روباتیک روی او به چیزی شبیه یک «جلوهٔ ویژه» تقلیل می‌یابد. واقعاً او قرار است یک مبارز ماهر هنرهای رزمی باشد، نه موجودی در یک لباس روباتیک. اسپلینتر غم‌انگیز بود. یک موش آزمایشگاهی که از کتابی که در فاضلاب پیدا کرده، هنرهای رزمی یاد گرفته! واقعاً چه خبره؟ این بخش خیلی از فیلم را خراب کرد. خود لاک‌پشت‌ها هم که به‌خاطر برجسته‌سازی مگان فاکس تا حدودی به حاشیه رانده شده‌اند، دست‌کم کمرنگ و بی‌روح‌اند. حتی برای فیلمی مثل این، نابالغ به نظر می‌رسند و شوخی‌ها ساده‌اند و اغلب خنده‌دار نیستند. قصد داشتم بگویم اگر از جلوه‌های ویژه خوشتان می‌آید و بقیه چیزها برایتان مهم نیست، شاید این فیلم را دوست داشته باشید؛ اما حتی جلوه‌های ویژه هم اغلب فقط کمی جالب بودند. بد هم نبودند اما چندان چشم‌گیر هم نبودند. صحنهٔ عبور کامیون از سراشیبی برفی مضحک بود و بعضی صحنه‌ها اصلاً تأثیرگذار نبودند. در مجموع برای من فیلمی بود با سرگرمی خفیف که می‌توانست خیلی بهتر باشد اگر از اول از کسی با عقل سلیم خواسته بودند فیلمنامه را بنویسد. در واقع پنج نفر (!) برای نوشتن این فیلم نام‌نویسی شده‌اند و شاید همین مشکل باشد؛ آشپز زیادی در آش است. سطحی، کلیشه‌ای، پر از CGI. «لاک‌پشت‌های نینجای نوجوان جهش‌یافته» متأسفانه حوصله‌ام را سر برد. من بخش‌هایی اندکی از TMNT را در کودکی دیده‌ام اما هیچ‌وقت عمداً تماشا نکرده‌ام، بنابراین از دیدن یک فیلم کامل با آن‌ها انتظار داشتم؛ در این معنی ناامید شدم. فیلم هیچ شخصیت یا جذابیتی ندارد. دلیلی برای اهمیت دادن به هیچ‌یک از شخصیت‌ها وجود ندارد. خیلی معمولی است. هیچ‌کدام از بازیگران به‌خصوص صداها برجسته نیستند. مگان فاکس شاید بهترین نکتهٔ فیلم باشد، البته ویلیام فیختنر را هم چندان ناخوش نداشتم. و شاید ووپی گلدبرگ هم در نقش فرعی مناسبی ظاهر شده باشد. صحنه‌های اکشن برایم جذاب نبودند، که برخی به ویرایش و موسیقی سؤال‌برانگیز برمی‌گردد. مشکل دیگری که دیدم طنز است که در تقریباً هر فرصتی شکست می‌خورد — به‌ویژه با میکلانژِلو که آزاردهنده است. دنباله‌اش را خواهم دید، چون همیشه می‌بینم، اما انتظار زیادی ندارم! این فیلم ۲۰۱۴ ارزش دیدن ندارد. خب، واقعاً آن‌قدرها هم بد نیست! یعنی اگر از ابتدا قبول کنیم که هیچ چیز جدیدی در این تریلر آخرالزمانی به سبک «بتمن» وجود ندارد، می‌توانیم پشت لاک‌پشت‌ها قرار بگیریم و از ماجرا لذت ببریم. آیا کار کم و بیش ناهموار است؟ بله همین‌طور است. شرِدر و ارتش شرّ پای او (Foot Clan) کنترل نیویورک را به‌دست گرفته‌اند. بدتر اینکه اسپلینتر مورد حمله قرار گرفته و همهٔ لاک‌پشت‌ها جز رافائل ربوده شده‌اند. حالا بازی آغاز می‌شود: همه را نجات دهید، سپس با کمک گزارشگر پرسر و صدا «آوریل» (مگان فاکس) و فیلم‌بردار زیرک او «ورن» ( ویل آرنت )، مهارت‌های نینجاییشان را به‌کار بگیرند و با شرّی که شهر را حکمرانی می‌کند مقابله کنند. کاملاً بدیع نیست، اما اکشن فراوان دارد و گه‌گاه دیالوگ‌های بذله‌گو نیز وجود دارد — معمولاً از طرف میکلانژلو — و رهبر گروه «لو» و تیزهوش‌ترینشان «دوناتلو» باید نقشهٔ زیرکانه‌ای طراحی و اجرا کنند در برابر موانع به‌ظاهر غیرقابل‌غلب. البته پیامی هم دارد: چیزهایی مثل تکیه‌کردن به یکدیگر، کار تیمی، وفاداری — و البته مداخلات پرفیضِ راهنمای موشی‌شان. برای هالیوود منطقی بود که از این پدیده‌ها سود ببرد و منصفانه بگویم، اگرچه فیلم نسبتاً ضعیف است، از بسیاری از آثار اقتباسی دیرینِ دههٔ ۲۰۱۰ که کارخانجات CGI مرتب تولید می‌کردند بدتر نیست. طرفداران واقعی ممکن است چیز بیشتری از آن بگیرند، اما برای بقیهٔ ما — خب، واقعاً چیز چندان چشم‌گیری نیست.