فیلم A Brighter Summer Day 1991

این فیلم چندان در قالب درامی معمولی قرار نمی‌گیرد، بلکه بیش‌تر شبیه یک مستند مشاهده‌ای صمیمی است که زندگی کسانی را دنبال می‌کند که پس از به قدرت رسیدن حزب کمونیست چین، تازه به جزیره تایوان آمده‌اند. در میان مردم هنوز رفتارها و نگرش‌هایی نظامی‌مآبانه دیده می‌شود و پلیس مخفی همیشه در ذهن بزرگ‌ترها حاضر است؛ در حالی که نوجوانان نیز با مسائل خود، که...

این فیلم چندان در قالب درامی معمولی قرار نمی‌گیرد، بلکه بیش‌تر شبیه یک مستند مشاهده‌ای صمیمی است که زندگی کسانی را دنبال می‌کند که پس از به قدرت رسیدن حزب کمونیست چین، تازه به جزیره تایوان آمده‌اند. در میان مردم هنوز رفتارها و نگرش‌هایی نظامی‌مآبانه دیده می‌شود و پلیس مخفی همیشه در ذهن بزرگ‌ترها حاضر است؛ در حالی که نوجوانان نیز با مسائل خود، که اغلب به باندها مربوط می‌شود، دست و پنجه نرم می‌کنند. این باندها در ابتدا به معنای خشنِ «جت‌ها» و «شارک‌ها»ی نیویورک نیستند، اما برای جوانانی بی‌ریشه، ساختار، هویت و امنیتی نسبی فراهم می‌کنند—جوانانی که در آینده به همان اندازه که نسبت به گذشته خود نامطمئن‌اند، بلاتکلیف‌اند. با اشاره‌ای گذرا به «رومئو و ژولیت»، با «سیر» (چانگ چن) آشنا می‌شویم که رابطه‌ای کنجکاوانه و دوپهلو با «مینگ» (لیسا یانگ) دارد؛ هر دو به باندهای متضادی در دبیرستان‌شان وابسته‌اند. فیلم با ترکیبی از تصویربرداری مرسوم و ظریف‌تر، ما را هر چه بیشتر در زندگی این نوجوانان غوطه‌ور می‌کند، زندگی‌ای که هم‌زمان با فرایند شکل‌گیری هویت آن‌ها پیش می‌رود و والدین‌شان در نسلی به‌سر می‌برند که با تهدید دائمی ناآرامی‌های سیاسی و اجتماعی کنار می‌آید—تهدیدی که هیچ‌کس را از نظر مقامات مصون نمی‌گذارد. این اثر بیش‌تر شبیه مجموعه‌ای از تمرینات تنفسی است: بخش‌هایی با سرعت تند و گاه خشونت‌آمیز پیش می‌روند، بخشی دیگر فکری و بحث‌محورند، و بعضی قسمت‌ها—همان‌گونه که در زندگی واقعی هم می‌بینیم—تماشا کردن‌شان به همان اندازه خسته‌کننده است که احتمالاً تجربه کردن‌شان هم بوده. فیلم تنها نقدی حساس به فرایند بلوغ افراد نیست، بلکه بازتابی از تحولات یک دولت-ملت نیز هست؛ اثری که نه خالی از لحظات شاد است، هرچند احتمالاً طنزی آشکار ندارد و با ریتمی آهسته و اصالتی غیرمعمول و پرشخصیت باز می‌شود. مثل هر فیلمی که به حدود چهار ساعت نزدیک می‌شود، لحظاتی راکد دارد، اما در مجموع بازی‌ها شخصیت‌هایی سنجیده و درگیرکننده خلق می‌کنند. اگر فرصت دیدن آن روی پرده بزرگ را داشته باشید، تا حدودی شبیه شعرِ یک ترانه فولکلوریک است که شاید جوآن بائز آن را می‌خواند.