فیلم The English Patient 1996

«هانا» (ژولیت بینوش) داوطلب می‌شود تا در ایتالیاِ جنگ‌زده بماند و از بیمار شدیداً سوخته‌ای مراقبت کند. او کیست؟ کسی نمی‌داند. تنها چیزی که به یاد می‌آورد این است که اهل انگلستان بوده و زمانی ازدواج کرده بوده است. حضور اسرارآمیز کانادایی «کاراواجیو» (ویلم دفو) کم‌کم راز را باز می‌کند؛ حدس‌های او دربارهٔ هویت واقعی مرد بستری و خاطرات روزبه‌روز شفاف‌تر آن مرد ما را...

«هانا» (ژولیت بینوش) داوطلب می‌شود تا در ایتالیاِ جنگ‌زده بماند و از بیمار شدیداً سوخته‌ای مراقبت کند. او کیست؟ کسی نمی‌داند. تنها چیزی که به یاد می‌آورد این است که اهل انگلستان بوده و زمانی ازدواج کرده بوده است. حضور اسرارآمیز کانادایی «کاراواجیو» (ویلم دفو) کم‌کم راز را باز می‌کند؛ حدس‌های او دربارهٔ هویت واقعی مرد بستری و خاطرات روزبه‌روز شفاف‌تر آن مرد ما را به زمانی بازمی‌گرداند که او برای نخستین‌بار به شمال آفریقا آمده بود. او همان «کنت آلماشی» (رالف فاینس) است که برای کشیدن نقشه آمده بود. آغاز جنگ جهانی دوم نقشه‌برداری‌اش را قطع می‌کند، اما «کاراواجیو» ظنین می‌شود که او بعداً با اشغال‌گران نازی همکاری کرده است. آیا چنین بوده؟ همچنین روشن می‌شود که او رابطه‌ای بسیار پرشور با «کاترین» (کریستین اسکات توماس)، ستونی متأهل از جامعهٔ استعماری محلی، داشته است. آنتونی مینگلا به‌تدریج رشته‌ها را به هم می‌پیچد، اما به‌نظر می‌رسد تراژدی هر جا که کنت می‌رود او را دنبال می‌کند، و خیلی زود جای خالی‌هایی که او را به وضعیت مرگبار کنونی کشانده‌اند پر می‌شود. در همین حال، هانا در حال دلبستن به «کیپ» (نووین اندروز)، خنثی‌کنندهٔ بمب است که همراه گروهش در چمن جلوی خانهٔ آن‌ها مستقر شده‌اند. آنچه واقعاً این فیلم را برجسته می‌کند فیلم‌برداری باشکوه است. جان سیل نور را در صحرای تونس، در «غار شناگران» با زیبایی وهم‌آلود و در لوکیشن‌های مختلف ایتالیا به‌طرزی عالی به کار می‌گیرد و جلوه‌ای غنی به این قصهٔ آرام و تدریجی می‌بخشد. رالف فاینس و کریستین اسکات توماس شیمی ظریف و درونی‌تری بین خود دارند؛ بینوش به نقش خود اصالت و انسانیّت می‌بخشد و اگرچه دفو کمتر حضور دارد، نقش کلیدی او در گشودن این معمای انسانی با مهارت ایفا می‌شود. نمی‌توان انکار کرد که فیلم بیش از حد طولانی است و گاه ریتم باید تندتر شود، اما مجموعهٔ بازیگران و سازندگان اثری شکیل از ترکیبِ نام‌گذاری‌های عاشقانه و ابهام خلق کرده‌اند. فیلم همچنین به‌خاطر یک صحنهٔ نادر برهنگی کامل کریستین اسکات توماس در خاطرها مانده است. «بیمار انگلیسی» نقدی معرفت‌بخش است بر اینکه چگونه ملی‌گرایی و مرزهای استعماری پیوندهای انسانی را گسسته می‌کنند. آزادیِ «بی‌نقشه»ی بیابان پناهگاهی رمانتیک ارائه می‌دهد، اما این ایدهٔ آرمانی نهایتاً زیر هویت‌های سخت و مرگباری که جنگ جهانی دوم تحمیل می‌کند خرد می‌شود. از طریق شخصیت کیپ، سرباز سیک خنثی‌کنندهٔ بمب، فیلم سلسله‌مراتب نژادی نهفته در امپراتوری بریتانیا را آشکار می‌کند و نشان می‌دهد چگونه روایت‌های غربی اغلب سهم‌های استعماری را حاشیه‌ای می‌کنند. با قرار دادن شورِ خصوصی در برابر وفاداریِ دولتی، فیلم نشان می‌دهد که سیاست‌های جهانی چگونه صمیمیت را تبدیل به خیانت می‌کنند. در نهایت، فیلم جهانی را تصویر می‌کند که در آن نقشه‌های ژئوپلیتیک هویت فردی را نابود می‌کنند و تنها جا به جایی و اندوه باقی می‌ماند.