انیمیشن Space Jam 1996

ترکیب زنده و پویانمایی فیلم به‌خوبی ساخته شده و شاید بهترین تجربه از این دست پس از «Who Framed Roger Rabbit» باشد. داستان ساده است: شخصیت‌های لونی تونز با مایکل جردن متحد می‌شوند تا از تسلط بی‌رحمانه موجودات «مون‌استارز» جلوگیری کنند. صحنه‌های بسکتبال جذاب‌اند، شوخی‌ها اغلب جواب می‌دهند و بیل موری هر بار که روی صفحه حضور دارد نمایش را می‌برد. موسیقی متن فیلم هم...

ترکیب زنده و پویانمایی فیلم به‌خوبی ساخته شده و شاید بهترین تجربه از این دست پس از «Who Framed Roger Rabbit» باشد. داستان ساده است: شخصیت‌های لونی تونز با مایکل جردن متحد می‌شوند تا از تسلط بی‌رحمانه موجودات «مون‌استارز» جلوگیری کنند. صحنه‌های بسکتبال جذاب‌اند، شوخی‌ها اغلب جواب می‌دهند و بیل موری هر بار که روی صفحه حضور دارد نمایش را می‌برد. موسیقی متن فیلم هم قابل‌توجه است و خصوصاً آهنگ «I Believe I Can Fly» به محبوبیت آن کمک زیادی کرد. اگر دنبال فیلمی جدی هستید، Space Jam انتخاب شما نیست. اما اگر می‌خواهید یک فیلم خانوادگی و سرگرم‌کننده ببینید که بخنداند و برای تماشای ستاره بزرگ بسکتبال هورا بکشید، تماشای آن ارزش دارد. فیلم حس نوستالژیک قوی‌ای برای نسل‌های دهه ۹۰ دارد و برای کسانی که آن دوران را به یاد دارند یادآور روزهای کودکی است. مایکل جردن در این فیلم اولین تجربه سینمایی خود را دارد؛ بازیگر حرفه‌ای نیست اما نقش خود را قابل قبول ایفا می‌کند. دیگر بازیکنان بسکتبال هم نقش‌های‌شان را با لذت و کمی طنز اجرا می‌کنند. در میان بازیگران، بیل موری در نقش یک بازیگر کمدی حرفه‌ای می‌درخشد و بهترین اجرای فیلم را ارائه می‌دهد. از لحاظ صداپیشگی، دنی دویتو یکی از قابل‌شناساترین و برجسته‌ترین‌هاست. از نظر فنی، کیفیت انیمیشن‌ها شایسته تحسین است و نحوه تعامل آن‌ها با شخصیت‌های واقعی مثبت است. شاید فیلم پیشگام نباشد—نمونه‌های موفق قبلی چنین ترکیبی را بهتر انجام داده‌اند—اما اینجا هم نتیجه قابل‌قبول و دلپذیر است. فیلم‌برداری و جلوه‌های بصری نیز مناسب‌اند. با این حال، گذر زمان به برخی جنبه‌های فنی زیاد مهربان نبوده و ترکیب زنده/پویانمایی در برخی صحنه‌ها امروزه کمی کهنه به‌نظر می‌رسد. از نکات منفی می‌توان به کمبود حضور باگز بانی در مقابل انتظار اشاره کرد؛ جای شخصیت‌های کارتونی، به‌ویژه شروران، در صحنه‌های پایانی خالی به‌نظر می‌رسد. در مجموع فیلم تماشاگر را سرگرم می‌کند اما به عنوان اثر سینمایی عالی نمی‌توان آن را در نظر گرفت.