انیمیشن The Princess and the Frog 2009

بعد از سومین تلاش برای تماشای این فیلم، بالاخره از پانزده دقیقهٔ اول گذشتم و خوشحالم که گذشتم. همیشه چیزی مانع می‌شد که جلوتر بروم. پس نظرم چیست؟ «آیا سرگرم‌کننده است؟» بله. عمدتاً ترانه‌ها لذت‌بخش و انیمیشن قابل قبول است. ریتم می‌توانست کمی بهتر باشد، عمدتاً با حذف دو تا سه ترانه. ۲ از ۳ «آیا جالب است؟» بله. پس‌زمینهٔ شخصیت‌ها و پیشرفت داستان به‌سادگی از فیلم‌های...

بعد از سومین تلاش برای تماشای این فیلم، بالاخره از پانزده دقیقهٔ اول گذشتم و خوشحالم که گذشتم. همیشه چیزی مانع می‌شد که جلوتر بروم. پس نظرم چیست؟ «آیا سرگرم‌کننده است؟» بله. عمدتاً ترانه‌ها لذت‌بخش و انیمیشن قابل قبول است. ریتم می‌توانست کمی بهتر باشد، عمدتاً با حذف دو تا سه ترانه. ۲ از ۳ «آیا جالب است؟» بله. پس‌زمینهٔ شخصیت‌ها و پیشرفت داستان به‌سادگی از فیلم‌های معمول کودکان بالاتر بود. داستان کمی قابل پیش‌بینی است و پیام اخلاقی تا حدی سرگردان به نظر می‌رسد. ۲ از ۳ «آیا یادماندنی است؟» تا حدی. منحصر به‌فردترین نکته نوع شخصیت‌ها بود. با اینکه انیمیشن خوب است، برخی حالات چهرهٔ انسان‌ها کمی نامتناسب و گاهی اندکی دلهره‌آور بودند. خوشحالم که بیشتر فیلم شخصیت‌های اصلی را به صورت حیوان نشان می‌دهد. ۱٫۵ از ۳ با شروع از ۱: 1 + 2 + 2 + 1.5 = 6.5 نمرهٔ کلی را برای لذت بردن از زمانی که صرف شد گرد می‌کنم: ۷ ستاره. چند سؤال و چند نظر دارم که ممکن است کمی خصمانه به نظر برسند، اما با این حال از پرنسس و قورباغه لذت بردم. دقیقاً نمی‌دانم چرا. برای موسیقی متن برنمی‌گردم—که معمولاً یکی از بزرگ‌ترین جذابیت‌های این نوع فیلم‌هاست—و برخی چیزها آن‌قدر «دیزنی» هستند که قبل از زدن دکمهٔ پخش می‌توان آن‌ها را حدس زد، اما دست‌کم کمی متفاوت است. نمرهٔ نهایی: دو ستاره و نیم — چیزهای زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما به‌طور کلی یکپارچه و کامل عمل نکرد. محکم. پرنسس و قورباغه اوقات خوشی فراهم می‌کند. چیز خیلی متفاوتی نسبت به دیگر فیلم‌های پرنسسی استودیو نیست، اما همان چیزی را ارائه می‌دهد که از چنین فیلمی انتظار دارید. آنیکا نونی رز در نقش تیانا خوب عمل می‌کند، و شنیدن صدای جان گودمن در نقش بیگ ددی خوشایند است؛ هرچند نقش برجسته‌ای ندارد. کیث دیوید (شدو من) و اوپرا وینفری (یودورا) نیز از بازیگران خوش‌آمدنی هستند. موسیقی چندان به‌یادماندنی نیست، اما انیمیشن سنتی زیباست. جاهایی ریتم کمی کند می‌شود، اما عمدتاً روند فیلم خوب است. همه‌چیز بستگی دارد به این که آیا از داستان‌های پرنسسی خوشتان می‌آید یا نه؛ چون این داستان‌ها اغلب قابل پیش‌بینی و فرمولی هستند. من دربارهٔ آن‌ها چندان هیجان‌زده نیستم. برای من، فیلمی متوسط از دیزنی. وقتی «شاهزادهٔ ناوین» وارد نیواورلئان می‌شود، دچار تغییر شخصیتی چشمگیری می‌گردد! به نظر می‌رسد شرور «فاسیلیه» — که یادآور فیلم Live and Let Die (1973) است — به پیشخدمتش فرصتی داده تا جای اربابش را بگیرد، و حالا ارباب به یک قورباغهٔ سبز کوچک تبدیل شده است. همان‌طور که همه می‌دانند، تنها بوسهٔ عشق واقعی می‌تواند اثر چنین نفرینی را برگرداند، و بنابراین بر عهدهٔ پیشخدمتِ آرزومند «تیانا» است که اول قانع شود این دوزیست سخنگو ارزش بوسیدن دارد؛ سپس وقتی همان راه‌حل آزمایش‌شده او را هم به قورباغه تبدیل می‌کند، هر دو باید با کمک یک تمساح ترومپت‌زن و یک کرم‌شبتاب شجاع و پرشور به عمیق‌ترین بخشِ بایو بروند، جایی که شاید یک جادوگر کورِ پیر راهی برای شکست این سیاه‌ترین جادوی وودو داشته باشد. اما زمان کم است و فاسیلیهٔ شرور هم متحدان زیرزمینی‌اش را فرا خوانده تا شرایط را دائمی کند! این یک ماجراجویی خانوادگی شاد و پُرشخصیت است با انیمیشن‌های دقیق و عالی و موسیقی سرگرم‌کنندهٔ رندی نیومن که اغلب آدم را به تکان خوردن پا وا می‌دارد. من ای‌کاش مقدار بیشتری از فاسیلیهٔ شرور می‌دیدم، اما به نظر می‌رسد دیزنی دوست ندارد شرورها زیاد جلوی دوربین باشند—که حیف است چون معمولاً بهترین شخصیت‌ها هستند! اخیراً این فیلم را دوباره روی پردهٔ بزرگ دیدم و نسبت به بسیاری از آثار این استودیو در دههٔ ۲۰۰۰، عناصر سنتی کارتون را بیشتر داشت. کوتاه، شیرین و سرگرم‌کننده.