فیلم The Hallow 2015

هیچ شکی نیست که بیشتر فیلم‌های ترسناک امروز برای پرده بزرگ تصویری باشکوه و پرزرق‌وبرق دارند که در تمام گرایش‌های ماکِبرِ خود جلوه‌ای باشکوه به‌وجود می‌آورد. طبیعی است که ظرافتِ خیال‌وحشت که با جلوه‌های بصری پرزرق‌وبرق همراه شود، خون‌ریزی سوررئالیستی را با تضادِ بصری بیشتری تقویت می‌کند. با این حال، هرچند تجمل در ارائه برای قصه‌های وحشت و تعلیق مزیت است، عناصری هم وجود دارد...

هیچ شکی نیست که بیشتر فیلم‌های ترسناک امروز برای پرده بزرگ تصویری باشکوه و پرزرق‌وبرق دارند که در تمام گرایش‌های ماکِبرِ خود جلوه‌ای باشکوه به‌وجود می‌آورد. طبیعی است که ظرافتِ خیال‌وحشت که با جلوه‌های بصری پرزرق‌وبرق همراه شود، خون‌ریزی سوررئالیستی را با تضادِ بصری بیشتری تقویت می‌کند. با این حال، هرچند تجمل در ارائه برای قصه‌های وحشت و تعلیق مزیت است، عناصری هم وجود دارد که این نمایشِ ترسناکِ هنرمندانه را کم‌ارزش می‌کند؛ از جمله فضای ساختگی‌ترس‌ها و روایتِ آشنا اما شفاف و کم‌عمق. با این نگاه، می‌توان خلأهای موجود در The Hallow را دید؛ فیلمی سبک و در فضای جنگل که سراغ همان دستورطبخ خسته‌کنندهٔ تهدید به جان خانواده رفته است. واقعاً حیف است که The Hallow فرصت طلاییِ ترکیبِ زنده‌دلی بصری چشم‌نواز با یک داستان خانگیِ حساب‌شده و تیره را از دست داده؛ داستانی که می‌توانست ترسش را بر میراثِ مکانی تسویه‌نشده و دارای گذشته‌ای مبهم بنا کند. در عوض، The Hallow قصهٔ کودکانه‌ای ترسناک و معمولی ارائه می‌دهد که فراتر از دامنهٔ بصری تأثیرگذارش، چندان برانگیزاننده نیست. جالب آنکه بودجهٔ این فیلم قرار نیست زیاد باشد، اما همین‌قدر عجیب است که فیلم در ظاهرِ پولیش‌شده‌اش با اعتمادبه‌نفس می‌درخشد. با این حساب، طرح‌ریزی یک داستانِ پرمغز و تکیه بر روایتی که بتواند بیشتر از دستافتن به پوستۀ فنی، دلِ مخاطب را بلرزاند، هیچ هزینه‌ای نداشت و باید اولویتِ کاریِ فیلم می‌بود. کورین هاردی، کارگردان ایرلندی که این اثر نخستین فیلم بلندش است، در The Hallow نشان از نوآوری و توان فنی دارد. هاردی مسلماً اولین فیلم‌سازی نیست (و آخرین هم نخواهد بود) که قطعاتِ پرانرژی خود را از ژانرهای شناخته‌شده و گمنامِ وحشت قرض گرفته و با هم ترکیب کرده است. او چشمِ خوبی برای انتقالِ لحظاتِ آزاردهنده و لمسِ تنشی دارد که The Hallow گاه و بیگاه با شیطنت به آن دست می‌زند. بار دیگر می‌گویم، اگر یک پیچِ جسورانه یا عنصرِ خاصی وجود داشت تا The Hallow را از رکودِ موقتیِ شوک‌ها و هیجان‌های دم‌دستی بیرون بکشد، این جشنوارهٔ ترسِ رنگی و حساب‌شده می‌توانست به‌طرزی شایان تحسین بدل شود. هوادارانِ ژانر قطعاً قصهٔ The Hallow را می‌شناسند؛ کلیشه‌ای آشکار و بارها دیده‌شده: خانواده‌ای که به‌جا و مکانی ظاهراً مناسب نقل‌مکان می‌کند و آنجا گذشته‌ای پُر از فعالیت‌های شیطانی دارد. بدیهی است که محل اقامت باید در میان جنگلی منزوی باشد. آدم هیتچنز (جوزف ماول) خانواده‌اش را از لندن شلوغ به اطرافِ آسیابِ قدیمی و مرموزی در ایرلند منتقل می‌کند تا در آنجا اقامت کنند. آن‌ها امیدوارند که زندگی جدید بدون حادثه باشد. چقدر ساده‌اندیشی! آدام، که محافظِ طبیعت است، بی‌خبرانه اغلب با پسرِ خردسالش فن برای بازدید و بررسیِ درختان به جنگل می‌رود. اما رفت‌وآمد آدام در آن بسترِ بکر چندان به مذاقِ محلی‌ها خوش نمی‌آید، به‌ویژه همسایه‌ای به‌نام کولم (مایکل مک‌اهالتون). همه احساس می‌کنند آدام با عبور از «هالو» و نقضِ مرزهای آن، امنیتِ جمعی‌شان را به خطر می‌اندازد. کولم و دیگران بارها آدام را بابت قدم‌زدن در جنگلِ ممنوعه هشدار می‌دهند. بیدارباشِ واقعی زمانی است که کشفیاتِ هولناکی در جنگل رخ می‌دهد (مثل مشاهدۀ یک آهو مرده به‌عنوان نمونهٔ تحقیقاتی) و موجوداتِ جنگل شروع به تلافی علیه خانوادهٔ هیتچنز می‌کنند. انتقامِ این موجودات بها دارد؛ آن‌ها می‌کوشند تسلط روانی خود را بر کودکِ خانواده، فن، اعمال کنند. این نوعِ تهدید برای خانواده بیش از حد است و آن‌ها اکنون باید از فن و از خویشتنِ خود در برابر چنگالِ ترسناکِ هالو محافظت کنند. هاردی که فیلمنامه را همراهِ فیلیپه مارینو نوشته، چند سکانسِ تأثیرگذار و ناخوشایند خلق کرده و محتوای ترسناکِ فیلم لحظاتِ معتبری از کرختی و اضطرابِ کم‌صدایِ پیچیده را فراهم می‌آورد. جنونِ پشتِ اسطوره‌پردازی—ترکیبی از خطرِ کودک، کنجکاوی‌های زیست‌محیطی و تسلطِ قدیمیِ رواج‌یافته—نشان از جاه‌طلبی دارد و به‌طرزی جذاب در هم گره خورده است. با این حال، تلاشِ شجاعانهٔ هاردی برای مدیریتِ این عواملِ ترس‌آفرین در نهایت حسِ استانداردی از یک نمایشِ وحشت را ایجاد می‌کند؛ در حالی که پتانسیلِ واقعی برای فشار آوردنِ قوی‌تر روی دکمه‌های آزاردهنده وجود داشت. از فیلم‌برداری دل‌نشینِ مارتِین فان بروکهویزن تا جلوه‌های ویژهٔ قابل‌قبولی که در این تولید سرد می‌درخشند، The Hallow ظاهری چشم‌نواز و توانمند دارد، اما به شوک‌های سطحی اکتفا می‌کند و تمامِ نیروی فنی‌اش را به‌کار نمی‌گیرد. بازی‌ها در The Hallow پایدارند و حسِ لرزانی که بر آدمِ ماول و کلِرِ نوواکویچ مستولی می‌شود در میان تعارضاتِ ترسناک بارها مؤثر است. جشنوارهٔ ترسِ براقِ هاردی مؤلفه‌هایِ بصریِ قابل‌ذکری داشت، اما قصهٔ سرد و کم‌رمق نیازمند ضربه‌ای نافذ‌تر به استخوانِ روانی بود. قدم‌زدن در جنگل‌های شیطانیِ The Hallow باید با تنهٔ قطورِ وحشت مواجه شود، نه با شاخه‌ای نازک و یک واکنشِ معمولی. The Hallow (2015) مدت زمان: 1 ساعت و 37 دقیقه بازیگران: جوزف ماول، بوژانا نوواکویچ، مایکل مک‌اهالتون، گری لایدون، مایکل اسمایلی کارگردان و یکی از نویسندگان: کورین هاردی رده‌بندی سنی (MPAA): R ژانر: وحشت و تعلیق امتیاز منتقد: دو ستاره از چهار