فیلم Out of Time 2003

«اگر با تو خوابیده بودم، آن را به من می‌دادی؟» Out of Time به کارگردانی کارل فرانکلین و نویسندگی دیوید کالارد ساخته شده و با بازی دنزل واشنگتن، اوا مندز، سانا لاتان، دین کین و جان بیلینگسلی همراه است. موسیقی فیلم را گریم روول ساخته و فیلم‌برداری آن بر عهدهٔ تئو ون ده سند است. متیاس ویتلاک (با بازی واشنگتن) رئیس پلیس شهری کوچک به نام بانیان...

«اگر با تو خوابیده بودم، آن را به من می‌دادی؟» Out of Time به کارگردانی کارل فرانکلین و نویسندگی دیوید کالارد ساخته شده و با بازی دنزل واشنگتن، اوا مندز، سانا لاتان، دین کین و جان بیلینگسلی همراه است. موسیقی فیلم را گریم روول ساخته و فیلم‌برداری آن بر عهدهٔ تئو ون ده سند است. متیاس ویتلاک (با بازی واشنگتن) رئیس پلیس شهری کوچک به نام بانیان کی در فلوریدا است؛ مردی که به خاطر کارش مورد احترام است و در انجام وظیفه اساساً صادق به نظر می‌رسد. اما در زندگی شخصی او شرایط فرق دارد: ازدواجش با آلکس (مندز) از هم پاشیده، به رابطه‌ای عاشقانه با زنی که قربانی خشونت خانوادگی است گرفتار شده و گاهی روی شیفت کاری کمی مشروب هم می‌خورد. وقتی معشوقه‌اش آن هریسون (لاتان) ناگهان خبر می‌دهد که به سرطان لاعلاج مبتلا شده، دنیاش به هم می‌ریزد. اما این خبر تنها آغاز ماجراست؛ خیلی زود متیاس در موقعیتی غیرمعمول قرار می‌گیرد که باید یک قدم از دست خودش جلوتر باشد، وگرنه عواقب وخیمی در انتظارش است. فیلم با ادای احترامی آشکار به نوآرهای دههٔ ۱۹۴۰ ساخته شده و خیلی شبیه بازخوانی معاصر فیلم برجستهٔ جان فارو، The Big Clock (با بازی ری میلند، ۱۹۴۸) است. این کپی‌برداری به‌خوبی کار می‌کند، به‌ویژه وقتی پشت و جلوی دوربین کارگردانی چون فرانکلین (Devil in a Blue Dress) و بازیگر قابلی چون واشنگتن باشند. با این حال تمام امتیاز کار تا حد زیادی مدیون فیلمنامهٔ کالارد است. فیلمنامه با خلق موقعیت‌های تنگ و پیچیده که واشنگتن باید از آنها راهی برای خلاصی پیدا کند، خلاقانه پیش می‌رود و طعنه‌ها و طنزهای زیرکانه‌ای دارد—طنزی که حتی در تلخ‌ترین نوآرهای دوران طلایی هم دیده می‌شود. راز موفقیت فیلم در توانایی آمیختن آن طنز با لحظات قابل‌توجه تعلیق است، و این اثر در این کار تا حد زیادی موفق است. فیلم از اتمسفر فشرده‌ای که فیلم‌بردار تئو ون ده سند ایجاد کرده نیز بهرهٔ فراوان می‌برد. گرچه تصور نمایان کردن فضای داغ و مرطوب فلوریدای روزمره به‌عنوان بستر نوآر چندان طبیعی به نظر نمی‌رسد، اما در سکانس‌های دراماتیک زیبایی مناظر کنار گذاشته شده، رنگ‌ها کمرنگ می‌شوند و حتی یک آسمان سرخ چشم‌گیر نیز کمی مات می‌شود که هم‌ذات پنداری جالبی با حالتی تقریباً دیوانه‌وارِ واشنگتن دارد، همان‌طور که نیرنگ‌بازان بانیان کی به او نزدیک می‌شوند. حضور زوج‌های بین‌نژادی در مرکز داستان هم مثبت است و تسلط موضوعات جنسی نیز به‌طرزی هوشمندانه توسط کارگردان و نویسنده مورد بازبینی قرار گرفته است. فکر و دقت خوبی در ساخت این فیلم به کار رفته که آن را از تهمت صرفاً «نئو-نوآر ساختگی» تا حدی دور می‌کند. اما مشکلاتی هم هست. نتیجهٔ محتوم داستان تا حدی غیرقابل‌اجتناب به نظر می‌رسد، به‌خصوص برای تماشاگران آشنا با این ژانر؛ کلیشه‌ها و موقعیت‌های ساختگی گاهی مثل تلی از کتاب‌های آموزشی تریلر پلیسی کنار هم چیده شده‌اند. فرانکلین در چند سکانس با حرکت‌های آهستهٔ قاب کمی خودنمایی می‌کند که فیلم واقعاً نیازی به آن‌ها نداشت و در بعضی لحظات دچار اغراقی کوچک می‌شود. از سوی دیگر، رویارویی نهایی در پایان فیلم آن ضربهٔ احساسی نهایی را وارد نمی‌کند. با وجود این نقایص، فیلم تجربهٔ تماشایی و گاهی جذابی است؛ در بخش‌هایی سکسی و همیشه دیدنی و به‌جای تکیه بر اکشن، با دیالوگ‌های زنده و پر انرژی پیام دراماتیکش را منتقل می‌کند. بازیگران کنار واشنگتن کیفیت کار را بالاتر می‌برند: لاتان در نقش پیچیده‌اش لایه‌های متفاوتی نشان می‌دهد، دین کین در نقش شوهر زورگو تأثیرگذار است و جان بیلینگسلی تقریباً پنهانی می‌آید و با بازی‌اش توجه را به خود جلب می‌کند—نقشی وفادار و خونسرد که بارِ طنز را هم به دوش می‌کشد. با وجود کاستی‌های مزاحم، این فیلم برای شبی که دل‌تنگ نئو-نوآر معاصر هستید توصیهٔ خوبی است. امتیاز: 7/10