مستند Zero Days 2016

استاکس‌نت بدافزاری بود که از طریق رایانه‌های مبتنی بر مایکروسافت در سراسر جهان منتشر شد و باعث نمایش تصادفی صفحه‌ی آبی مرگ و راه‌اندازی مجدد‌های ناگهانی می‌شد. در سال ۲۰۱۰ شرکت‌های امنیت سایبری نمونه‌ای از آن را به‌دست آوردند و شروع به تحلیل کردند. نام استاکس‌نت از ترکیب دو رشتهٔ تصادفی در کد گرفته شده بود. این بدافزار دارای گواهی‌های دیجیتال بود؛ گواهی‌هایی که معمولاً...

استاکس‌نت بدافزاری بود که از طریق رایانه‌های مبتنی بر مایکروسافت در سراسر جهان منتشر شد و باعث نمایش تصادفی صفحه‌ی آبی مرگ و راه‌اندازی مجدد‌های ناگهانی می‌شد. در سال ۲۰۱۰ شرکت‌های امنیت سایبری نمونه‌ای از آن را به‌دست آوردند و شروع به تحلیل کردند. نام استاکس‌نت از ترکیب دو رشتهٔ تصادفی در کد گرفته شده بود. این بدافزار دارای گواهی‌های دیجیتال بود؛ گواهی‌هایی که معمولاً نیاز به اطلاعات بیومتریک و رمز عبور دارند، اما استاکس‌نت بدون این‌ها هم به سیستم‌ها دسترسی پیدا می‌کرد. به‌طرز نگران‌کننده‌ای چندین اکسپلویت صفرروزه را در خود داشت — چیزی که تیم تحقیقاتی سیمانتک به ندرت حتی یک مورد از آن را در سال می‌دیدند، در حالی که استاکس‌نت چهار مورد داشت. همان‌طور که در مستند می‌آموزیم، این بدافزار بدیهتاً کدهای شناسایی محصول کنترل‌کننده‌های منطقی برنامه‌پذیر (PLC) را از زیمنس سرقت کرده بود. این PLCها کجا نصب شده بودند؟ روی سانتریفیوژها در نطنز، یک سایت هسته‌ای ایران. و بازی آغاز شد: برنامهٔ کی بود و با چه هدفی؟ گیبنی در آماده‌سازی مخاطب برای مواجهه با این جادوگری تکنولوژیک عالی عمل می‌کند و اریک چین و لیام اومونچو از سیمانتک را به‌عنوان راهنمایان فنی در موضوع عملیات سایبری دولتی معرفی می‌کند؛ همان دنیایی که ژنرال مایکل هیدن، مدیر سابق سیا و NSA، آن را «بشدت فوق‌العاده طبقه‌بندی‌شده» در زمینهٔ سلاح‌های سایبری می‌خواند. در مستند با روزنامه‌نگاران، بازیگران پشتی و مقام‌هایی از دولت که بخشی از استاکس‌نت یا حتی آگاه از آن نبودند نیز روبه‌رو می‌شویم. این فیلم دعوتی ملایم، سرگرم‌کننده اما جدی است برای آغاز گفت‌وگو دربارهٔ سلاح‌های سایبری و به‌کارگیری آنها: کشورها چگونه می‌خواهند معاهداتی دربارهٔ استفاده از کدهایی که می‌توانند جان انسان‌ها را به‌خطر اندازند، تنظیم کنند؟ فیلم‌برداری خوب است، جلوه‌هایی که هویت مطلع نامشخص را می‌پوشانند دیدنی‌اند. افراد حاضر در مقابل دوربین خوب انتخاب شده‌اند، سرگرم‌کننده و تا حد توان‌شان آگاه‌کننده‌اند. فیلم پر از واژه‌های فنی است که برای افراد غیرمتخصص هم جذابیت دارد و نشان می‌دهد کدنویسی‌ای که با هدف «اختلال، تضعیف، نابودی» طراحی شده می‌تواند برای کسانی از ما که به سیستم‌های زیرساخت حیاتی وابسته‌ایم تا چه اندازه خطرناک باشد.