فیلم Kiss of the Dragon 2001

فیلم «بوسه اژدها» (2001) — جت لی در پاریس همراه با بریجیت فوندا یک مأمور خبرهٔ اطلاعاتی چینی (جت لی) به پاریس فرستاده می‌شود تا به رئیس بازرس محلی (تشکی کاریو) در دستگیری رئیس یک باند تبهکار چینی در هتلی مجلل کمک کند، بی‌خبر از اینکه همه‌چیز یک تله است. بریجیت فوندا نقش زنی آمریکایی را بازی می‌کند که به‌عنوان تن‌فروش کار می‌کند و بین او...

فیلم «بوسه اژدها» (2001) — جت لی در پاریس همراه با بریجیت فوندا یک مأمور خبرهٔ اطلاعاتی چینی (جت لی) به پاریس فرستاده می‌شود تا به رئیس بازرس محلی (تشکی کاریو) در دستگیری رئیس یک باند تبهکار چینی در هتلی مجلل کمک کند، بی‌خبر از اینکه همه‌چیز یک تله است. بریجیت فوندا نقش زنی آمریکایی را بازی می‌کند که به‌عنوان تن‌فروش کار می‌کند و بین او و «جانی» (لی) در طول ماجرا رابطه‌ای شکل می‌گیرد. «بوسه اژدها» یک تریلر جنایی شهری است که به‌مانند انتظار، صحنه‌های فراوان و اغراق‌آمیز هنرهای رزمی دارد. فیلم ترکیبی مدرن از حال‌وهوای جاسوسی فیلم‌هایی مثل From Russia with Love و اکشن اغراق‌آمیز The Gauntlet همراه با هنرهای رزمی Enter the Dragon است. این فیلم یکی از آخرین آثار سینمایی بریجیت فوندا است (او پس از آن عمدتاً در تلویزیون کار کرد). نکات مثبت: شخصیت اصلی، لیو جیان (جت لی)، هم در مبارزه خودباور و ماهر است و هم انسانی و حتی تا حدی خجالتی و بی‌آشنا به محیط پاریس که برایش غریب است. سکانس‌های اکشن هیجان‌انگیزند و سبک بصری فیلم در کنار درامی نسبتاً قابل‌توجه دربارهٔ شخصیت فوندا و وضعیت او متوازن می‌شود. نقدها و ضعف‌ها: چند عنصر به‌قدری اغراق‌شده‌اند که از کیفیت فیلم می‌کاهند. مثلاً وقتی لیو جیان به ساختمان پلیس هجوم می‌برد و ناگهان وارد دوجویی پر از مبارز می‌شود که آمادهٔ مقابله‌اند — این‌گونه اتفاقات بیننده را به چشم‌گردانی می‌اندازد. یا وقتی یک خلبان بریتانیایی با دو زی‌اُ سه (Uzi) به‌طور بی‌رویه لابی لوکس را به‌هم می‌ریزد تا لیو را بکشد؛ آیا واقعاً لازم بود برای کشتن یک نفر چنین خرابی‌ای به‌بار بیاید؟ آهنگ‌های متن هم بیش از حد به سبک هیپ‌هاپ گرایش دارند؛ یک یا دو قطعه شاید برازنده بود، اما زیاده‌روی در این زمینه حس تظاهر به «باحال بودن» می‌دهد. فیلم در پاریس و بخش‌های اطراف سن-سن-دنی فیلم‌برداری شده و مدت آن حدود ۱ ساعت و ۳۸ دقیقه است. اشکالات منطقی و روایی دیگری هم هست: بسیاری از شخصیت‌ها، از جمله دیپلمات‌ها، به‌طرز نامعقولی به‌جای صحبت به زبان‌های چینی یا فرانسوی، انگار همگی انگلیسی بلدند؛ این بی‌سابقگی زبانی تنها نوک کوه یخ ناهماهنگی‌های فیلم است. روایت با تعدادی صحنهٔ نامعقول آغاز می‌شود — یادداشتی مبهم از کانسیرژ به «بار»، هدایت مأمور به سرویس بهداشتی و از آنجا به آشپزخانه و ملاقات با ریچارد (کاریو) که در حال کتک‌زدن یک نقش فرعی است — که همه‌چیز را به‌طرزی دست‌کم‌ گرفته‌شده وارد جریان می‌کند. به‌علاوه، هر دو شخصیت اصلی [لیو و ریچارد] ظاهراً پلیس هستند، بنابراین انگیزهٔ این همه نقشه‌چینی و خیانت زیرپوستی روشن نیست. در ادامه، ریچارد گانگستر چینی را می‌کشد و قتل را به لیو نسبت می‌دهد؛ لیو فرار می‌کند و نوار ویدئویی‌ای را که ریچارد را محکوم می‌کند همراه خود دارد. او به‌طرزی عجیب ابتدا سراغ یک تلفن اضطراری و سپس یک دیپلمات چینی می‌رود، اما ملاقات در مکان عمومی به‌هم می‌خورد و نوار از دست می‌رود. جای سؤال است که چرا لیو مستقیم به سفارت نرفت. شخصیت جسیکا (بریجیت فوندا) که شاهد ماجراست و می‌تواند بی‌گناهی لیو را ثابت کند، به‌طرزی راحت در اختیار ریچارد قرار دارد؛ او برای او تن‌فروشی می‌کند و ریچارد هم با تزریق آمپول و نگهداری دخترش در یک مؤسسهٔ به‌اصطلاح یتیم‌خانه او را کنترل می‌کند — ترکیبی از ابزارهای فشار که بعضاً ناهماهنگ و غیرقانع‌کننده به‌نظر می‌رسند. جنبهٔ کمیکی-خیالی فیلم، مهارت لیو در نوعی طب سوزنی «ممنوعه» است که یک نیش کوچک در پشت سر (بوسهٔ اژدها) را به مرگی دردناک منتهی می‌کند. ایدهٔ اینکه سوزن‌زدن می‌تواند چنین اثر مرگ‌باری داشته باشد، از نظر علمی ضعیف و بیشتر شبیه شعبده یا اثر دارونماست؛ به‌علاوه، این تضاد بین وسایل مخدر به‌عنوان ابزار فشار و استفاده از طب سوزنی به‌عنوان سلاح، در سراسر فیلم گاهی غیرموجه به‌نظر می‌رسد — بخصوص وقتی سازنده‌ای که فیلمی دربارهٔ افسانهٔ «ده درصد مغز» ساخته را سازندهٔ همین اثر بدانیم. در مجموع: فیلم از نظر اکشن و هیجان لحظاتی قدرتمند دارد و شخصیت لیو به‌خوبی طراحی شده، اما ضعف‌های روایی، انتخاب‌های موسیقایی نامتناسب و عناصر غیرقابل‌باور تا حدی تجربهٔ تماشاگر را تضعیف می‌کنند. امتیاز: B-