فیلم Amores Perros 2000

این‌جا سه داستان وجود دارد که به هم مرتبط‌اند — اما فقط در آغاز و به‌طور فرعی — و هرکدام پرسش‌هایی درباره انسانیت و وفاداری مطرح می‌کنند، در فضای گاهی بسیار بیرحم، شهوانی و گه‌گاه طنزآمیزِ مکزیکوسیتی که هم ثروتمندان و هم تهی‌دستان در آن زندگی می‌کنند. بخش نخست زندگی «اکتاویو» (گائل گارسیا برنال) را دنبال می‌کند؛ او با مادر، برادر و همسرش «سوسانا» (وانسا باوش)...

این‌جا سه داستان وجود دارد که به هم مرتبط‌اند — اما فقط در آغاز و به‌طور فرعی — و هرکدام پرسش‌هایی درباره انسانیت و وفاداری مطرح می‌کنند، در فضای گاهی بسیار بیرحم، شهوانی و گه‌گاه طنزآمیزِ مکزیکوسیتی که هم ثروتمندان و هم تهی‌دستان در آن زندگی می‌کنند. بخش نخست زندگی «اکتاویو» (گائل گارسیا برنال) را دنبال می‌کند؛ او با مادر، برادر و همسرش «سوسانا» (وانسا باوش) که شدیداً به او علاقه‌مند است، زندگی می‌کند. پولِ زیادی ندارد تا اینکه سگِ سرسختش نشان می‌دهد حریفِ قهرمانِ محلی است و از همین راه — به‌طرزی بسیار خونین و گرافیکی — برای خانواده نان‌آور می‌شود. این موضوع «سالگادو» (ریکاردو دالماچی) را خشمگین می‌کند و درگیری‌ای باعث تصادف جاده‌ای می‌شود که به داستان دوم و صادقانه‌تر بگویم کمتر جذاب‌تر مرتبط می‌گردد. در داستان دوم با «والریا» (گویا تولدو) آشنا می‌شویم که به‌تازگی با دوست‌پسرش «دنیل» (آلوارو گررو) به آپارتمانی مجلل نقل‌مکان کرده و سگی پر سروصدا همراهشان است. کمی پس از اسباب‌کشی، سگ زیر تخته‌های کف گیر می‌کند و آن‌ها موفق به یافتنش نمی‌شوند. او هنوز با پیامدهای معرفیِ اولیه دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ خلق‌وخوی افراد تند می‌شود، فشارها بالا می‌رود و معلوم نیست در دنیای تا پیش از این آرمانی‌شان چه خواهد گذشت. در نهایت با دوره‌گرد «ال چیوو» (امیلیو اچواریا) روبه‌رو می‌شویم که از قبل می‌دانیم با اسلحه مهارت دارد — خصوصاً اگر دستمزد بگیرد! ظاهراً او مردی ساده است که با ماچته سگ‌ها را دوست دارد و حتی ده پزوی پول نقد هم ندارد. داستان او کم‌ترین میزان ملودرام را در میان سه‌گانه دارد، اما مشخص می‌شود گرایشی شرورانه که بر اثر مصرف رُم و شیر تقویت می‌شود در او وجود دارد که وقتی ماجرایی شبیه قابیل و هابیل رخ می‌دهد به اوج می‌رسد و تقریباً همه چیز را در چشم‌انداز تازه‌ای قرار می‌دهد. این فیلم برای دوستداران حیوانات حساس مناسب نیست؛ اما اگر از این مسئله بگذرید، با تحلیلی تاریک، زمخت و پُرشخصیت از جامعه‌ای مواجه می‌شوید که نه تنها از نظر ثروت قطبی شده — هرکدام لزوماً شادتر از دیگری نیستند — بلکه بین مردان و زنان، جوان و پیر نیز تقسیم شده است. گارسیا نقشِ قابل‌قبولی ارائه می‌دهد، هرچند شخصیت او کمی محو به‌نظر می‌رسد؛ در مقابل، تولدو و اچواریا فرصت‌های بیشتری برای نمایش دارند چون داستان‌هایشان شتاب می‌گیرد. در پایان هر بخش، شکی باقی نمی‌ماند که انسان‌ها در خودویرانگری، حقیرپنداری و طمع استادند، اما در عین حال جا برای محبت، اندوه و انسانیت هم هست — هرچند این جنبهٔ انسانی به‌طرزی مایوس‌کننده کمرنگ است. تماشای فیلم راحت نیست، اما اگر بتوانید آن را در سینما ببینید، ارزشش را دارد.