فیلم Goldstone 2016

«کارگردان بار دیگر تسلط سیالش بر فضای گردآلودِ آدم‌های خشن را بازپس می‌گیرد و با دقتی موجز به موضوعات سنگین پیشین بازمی‌گردد…» دو پلیس، یک انگیزه و روش‌های متفاوت وقتی چند سال پیش قسمت اول را دیدم، فکر نمی‌کردم دنباله‌ای ساخته شود؛ فیلم آن‌قدر شبیه یک اثر مستقل به‌نظر می‌رسید. با این حال خوشحالم که این دنباله ساخته شد و احتمالاً باز هم ادامه خواهد داشت. عنوان...

«کارگردان بار دیگر تسلط سیالش بر فضای گردآلودِ آدم‌های خشن را بازپس می‌گیرد و با دقتی موجز به موضوعات سنگین پیشین بازمی‌گردد…» دو پلیس، یک انگیزه و روش‌های متفاوت وقتی چند سال پیش قسمت اول را دیدم، فکر نمی‌کردم دنباله‌ای ساخته شود؛ فیلم آن‌قدر شبیه یک اثر مستقل به‌نظر می‌رسید. با این حال خوشحالم که این دنباله ساخته شد و احتمالاً باز هم ادامه خواهد داشت. عنوان فیلم اشاره‌ای به «بخش دوم» ندارد، بنابراین ممکن است برخی بدون اطلاع از قسمت قبل آن را ببینند. اما نام‌گذاری فیلم باید مطابق با قصه باشد و کسانی که نسخهٔ قبلی را دیده‌اند با شخصیت‌ها و شیوهٔ روایت آشنا خواهند بود و می‌دانند چه انتظاری باید داشته باشند. این اولین فیلمی است که در سال ۲۰۱۷ دیدم؛ هرچند به خرافات اعتقاد ندارم، اما آغاز خوشی است و امیدوارم فیلم‌های خوب بیشتری ببینم. داستان دقیقاً از همان‌جا ادامه پیدا می‌کند: پس از موفقیت اولین مأموریتش به‌عنوان کارآگاه، جِی سوان به یک شهر کوچک معدن‌نشین فرستاده می‌شود تا پروندهٔ فردی مفقود را پیگیری کند. با ورود او به شهر کسی از حضورش خوشحال نیست، حتی پلیس محلی. اما شک و تردید او دربارهٔ سوءاستفادهٔ افراد قدرتمند از موقعیتشان باعث می‌شود که پلیسی به‌نام جاش فوراً وارد عمل شود. فیلم تقریباً دو ساعته و با ریتمی کند روایت می‌شود. تا به این‌جا قصه با ثباتی تدریجی پیش می‌آید. با آغاز تحقیقات جاش، کسانی که در کار و کاسبی غیرقانونی‌اند کم‌کم احساس خطر می‌کنند. در همین حال جِی از یک پیرمرد بومی محلی چیزهایی دربارهٔ مردم آن‌جا می‌آموزد. پیشروی هم‌زمان جاش و جِی آن‌ها را یک قدم به حل چند پرونده نزدیک‌تر می‌کند. ربع پایانی بیشتر رنگ و بوی اکشن به خود می‌گیرد و پایان طوری رقم می‌خورد که درِ ادامهٔ داستان باز می‌ماند. «آن‌ها خدای یکسانی را می‌پرستند: خدای پول.» این بخش را دوست نداشتم. فیلمی طولانی است و نتوانستنِ جمع‌بندی مناسب باعث افت آن نسبت به نسخهٔ قبلی شده است، اما با این حال از آن لذت بردم. لوکیشن‌ها به‌خوبی برای روایت داستان به‌کار گرفته شده‌اند و یادآورِ آثار کارآگاهی دیگری مثل «جسی استون» هستند؛ صحنهٔ افتتاحیه تا حدودی شبیه است—ورود به شهر در حالی که مست به‌نظر می‌رسی—اما برخلاف آن اثر، اینجا فیلم سینماییِ باکیفیتی از همه جهات است. بازی‌ها هم در ارائهٔ روایت کمک کردند؛ آرون پدرسون فوق‌العاده است و حالا یکی از بازیگران محبوبم از استرالیاست. امیدوارم مثل بسیاری از بازیگران استرالیایی فرصت همکاری در پروژه‌های بزرگ‌تر برای او پیش بیاید. پروندهٔ مفقود شدن دختر برای بیننده خیلی تفصیل نمی‌شود؛ ما متوجه می‌شویم جِی دنبال دختر است اما فلش‌بک یا افشای داستانی مفصل وجود ندارد. در نقطه‌ای نتیجه‌ای ساده اما دلخراش داده می‌شود. فیلم بیشتر به سمت افشای واقع‌گرایانه پیش می‌رود تا دادن سرنخ‌هایی که بیننده بتواند حدس بزند. همان‌طور که گفتم، فیلم به‌اندازهٔ قسمت اول خوب نیست و این ضعف عمدتاً به خاطر پایان‌بندی است. مطمئن نیستم داستان همین‌طور در قسمت بعدی ادامه پیدا کند یا نه. پایان‌بندی ممکن است کامل نباشد، اما رویکردی متفاوت نسبت به کلیشه‌های معمول آثار پلیسی دارد؛ باید این واقعیت را پذیرفت تا به آن اعتراض نکرد. جدا از این نقطه، می‌توان گفت یکی از بهترین آثار کارآگاهی است. شاید دو قسمت فیلم در سطح بین‌المللی آن‌چنان شناخته نشده باشند، اما قطعاً لایق توجه‌اند. اگر هنوز ندیده‌اید، دیدنش را توصیه می‌کنم. امتیاز: 7/10