فیلم The Master 2012

مزخرفات خودپسندانه‌ی مدرن. بیش از حد طولانی و از تماشای آن هیچ چیزی عاید من نشد. فیلم از نظر تصویربرداری خوش‌ساخت است، اما این در قرن بیست‌ویکم امر بدیهی‌ای است. بازی‌ها قابل قبول‌اند، اما این نقد درباره‌ی فیلم به‌عنوان یک کل است: وقت‌تان را هدر ندهید. فیلمی است برای مخاطبانی نسبتاً محدود و با ریتمی بسیار کند… خیلی کند. راستش از این فیلم انتظار بیشتری داشتم؛ جرقه‌ی...

مزخرفات خودپسندانه‌ی مدرن. بیش از حد طولانی و از تماشای آن هیچ چیزی عاید من نشد. فیلم از نظر تصویربرداری خوش‌ساخت است، اما این در قرن بیست‌ویکم امر بدیهی‌ای است. بازی‌ها قابل قبول‌اند، اما این نقد درباره‌ی فیلم به‌عنوان یک کل است: وقت‌تان را هدر ندهید. فیلمی است برای مخاطبانی نسبتاً محدود و با ریتمی بسیار کند… خیلی کند. راستش از این فیلم انتظار بیشتری داشتم؛ جرقه‌ی درام قوی‌ای که واقعاً صرف زمانی را که برای تماشای فیلم می‌کنید توجیه کند. متأسفانه به نظر می‌رسد تنها انگیزه‌ی دیدن فیلم، انتقاد آن از کلیسای ساینتولوژی است؛ انتقادی که اگر کمی درباره‌ی کلیسا خوانده باشید و حواس‌تان جمع باشد، حتی به‌وضوح هم بیان نمی‌شود. پل توماس اندرسن کارگردانی مطرح است، به‌ویژه پس از آثار «ماگنولیا» و «خون خواهد بود». در اینجا کارگردان خوب کار کرده است؛ احتمالاً بهترین اثر کارنامه‌اش نیست و در برخی انتخاب‌ها، به‌خصوص در زمینه‌ی تدوین و ریتم، محل بحث وجود دارد، اما در مجموع قابل‌قبول است. کار بازیگران حتی بهتر است. واکین فینیکس نقش‌آفرینی‌ای بی‌نقص، متراکم و بسیار دراماتیک ارائه می‌دهد، هرچند کاملاً تحت‌الشعاع کاریزمای فیلیپ سیمور هافمن قرار می‌گیرد؛ انتخابی کاملاً دقیق برای شخصیتی که نه‌تنها به کاریزما بلکه به رهبری، ثبات و اقتدار نیاز داشت. این بازیگر که ناگهانی و زودهنگام از دست رفت، شایستهٔ نامزدی اسکار در این نقش بود. لورا درن و ایمی آدامز نیز حضوری محوری در نقش‌های زنانه دارند و با احتیاط و اطمینان نقش‌های خود را ایفا می‌کنند، هرچند به‌طرزی محتاطانه‌تر. از نظر فنی فیلم نقاط قوتی دارد و در برخی موارد ضعیف‌تر عمل کرده است: از یک‌سو مجموعه‌ی عالی از صحنه‌آرایی و لباس، بازآفرینی مناسب دوره‌ها و مکان‌های تاریخی، فیلم‌برداری چشمگیر و تصویربرداری قابل تحسین را داریم؛ اما از سوی دیگر تدوینی ضعیف که قادر نیست درام بیشتری به فیلم ببخشد یا ریتم آن را ارتقا دهد. نمی‌دانم این کندی عمدی بوده یا نه؛ آنچه می‌دانم این است که فیلم به‌شدت کند، خسته‌کننده و ملال‌آور است، دیالوگ‌های ضعیف زیادی دارد و زمان زیادی به هدر می‌رود. این احساس به من دست داد که در روند تدوین می‌شد دست‌کم نیم ساعت از فیلم را بدون خدشه زدن به معنا یا داستان حذف کرد. و وقتی از تدوین صحبت می‌کنیم، نمی‌توان از فیلمنامه نیز نگفت. من عضو کلیسای ساینتولوژی نیستم و برایم آزاد است که فیلمی را که علناً آن را نقد می‌کند یا آن را به‌طور پوشیده نقد می‌کند، ببینم. فیلم نشان می‌دهد که کاریزمای یک رهبر بزرگ چه نقش مهمی در رشد یک فرقه دارد، اما این نکته به‌نظرم از پیش روشن بود. در جاهایی فیلم القا می‌کند که ساینتولوژی (یا «Cause») فریب بزرگی است؛ این دیدگاه تا حدی در میان عموم پذیرفته‌شده است و تا حدودی هم بر شهادت‌های اعضای سابق متکی است. به هر حال، این فیلم قادر به جذب مخاطب گسترده نیست؛ موضوعی است برای جمع محدودی که قبلاً به آن علاقه‌مند بوده‌اند، نه برای عموم مردم. و این موضوع باعث شد فیلم از نظر تجاری شکست عظیمی بخورد، با توجه به سرمایه‌ای که در تولید آن صرف شده بود.