فیلم Terrified 2017

ژانر وحشت از علاقه‌مندی‌های من است و همیشه آماده‌ام فیلم‌های وحشتِ داخلی را امتحان کنم. درباره Aterrados چیزهای خوبی شنیده بودم که با توجه به اینکه فیلم‌های وحشت آرژانتینی معمولاً نقدهای مثبتی دریافت نمی‌کنند، امیدوارکننده بود. با این حال، انتظار خیلی زیاد می‌تواند مضر باشد؛ سعی کردم بدون توقع زیاد فیلم را ببینم، اما در پایان تا حدی ناامید شدم. Aterrados چند رویداد ماوراءالطبیعی را در...

ژانر وحشت از علاقه‌مندی‌های من است و همیشه آماده‌ام فیلم‌های وحشتِ داخلی را امتحان کنم. درباره Aterrados چیزهای خوبی شنیده بودم که با توجه به اینکه فیلم‌های وحشت آرژانتینی معمولاً نقدهای مثبتی دریافت نمی‌کنند، امیدوارکننده بود. با این حال، انتظار خیلی زیاد می‌تواند مضر باشد؛ سعی کردم بدون توقع زیاد فیلم را ببینم، اما در پایان تا حدی ناامید شدم. Aterrados چند رویداد ماوراءالطبیعی را در حومهٔ شهری نامشخص در بوئنوس آیرس روایت می‌کند. نخستین رخدادها در خانهٔ یک زوج جوان اتفاق می‌افتد؛ آنها با یک حضور نامرئی و عجیب مواجه می‌شوند و در یکی از شب‌ها زن به‌طور وحشیانه‌ای مورد حملهٔ این نیرو قرار می‌گیرد و جانش را از دست می‌دهد؛ بعدها همسرش مسئول این مرگ معرفی می‌شود. در جایی دیگر پسر بچه‌ای زیر گرفته می‌شود و ظاهراً می‌میرد، اما بعد در حالی که در حال تجزیه است بازمی‌گردد. همچنین مرد جوانی از حضور موجودی شبح‌مانند که شب‌ها در اطراف خانه‌اش پرسه می‌زند، به‌شدت آزار می‌بیند و برای کمک به متخصصان مراجعه می‌کند. یک مأمور پلیس، یک کلانتر و دو پژوهشگر پدیده‌های ماوراءالطبیعی وارد ماجرا می‌شوند تا دلیل اتفاقات را پیدا کنند؛ نکتهٔ عجیب این است که این رخدادها در محله‌ای از یک بلوک مختلف روی می‌دهند که به‌وضوح تصادفی به نظر نمی‌رسد. فیلم با بودجهٔ اندک تلاش می‌کند محصولی باکیفیت ارائه دهد که در این شرایط قابل تحسین است. با این حال دِمیان روگنا که فیلم را نوشته و کارگردانی کرده، در گره‌گشایی و پیوستن نخ‌های داستانی که وعدهٔ پیچیدگی داده شده‌اند، کوتاهی می‌کند. نیمهٔ دوم فیلم صحنه‌های دلخراش و جلوه‌های ویژهٔ نسبتاً خوبی دارد، اما داستان با بی‌پاسخ گذاشتن سؤال‌های اساسی دربارهٔ منشاء وقایع ماورایی از هم می‌پاشد. تنها توضیحی که یکی از پژوهشگران به‌طور مختصر می‌دهد ساده‌انگارانه و قانع‌کننده نیست: ظاهراً آب با این آشوب عجیب مرتبط است—بر طبق گفتهٔ او، آب حاوی موجودات میکروسکوپی است که زندگی را نگه می‌دارند و می‌توانند قلمرو زندگان و مردگان را به هم وصل کنند. جز این، ما واقعاً نمی‌دانیم این موجودات چه می‌خواهند و ذاتِ آنها چیست. در مقاطعی گفته می‌شود که این نیروها تشنهٔ خون‌اند که به‌نوعی صفات خون‌آشامی به آنها می‌بخشد، اما این توضیحات ارضا‌کننده نیستند. آیا نیروی خاصی، موجودی یا حضوری مسئول تمام این رخدادهاست؟ در بسیاری از فیلم‌های وحشت ماورایی معمولاً یک ضدقهرمان مشخص هدف‌دار وجود دارد—یک شخصیت یا یک خانواده—اما در Aterrados به نظر می‌رسد چندین نیرو چندین فرد بی‌ارتباط را مورد حمله قرار می‌دهند که در نهایت نتیجه‌ای پیچیده و بی‌نظم پدید می‌آید. قصه‌های ارواح معمولاً در رسیدن به اوج با توضیح دربارهٔ وقایع ماورایی کلیشه‌ای‌اند؛ من شخصاً ترجیح می‌دهم یک کلیشهٔ ساده را به هیچ توضیحی ترجیح بدهم. چیزی ساده کافی بود: مثلاً شخصی ظلمی دیده و پس از مرگ روح او در قلمرو دیگری به زندگی‌ها تلافی می‌کند—نه خیلی پیچیده. شخصیت‌ها عمدتاً فراموش‌شدنی‌اند. قهرمان اصلی—که تنها بعد از تقریباً ۲۵ دقیقهٔ ابتدایی وارد ماجرا می‌شود—جذاب یا درگیرکننده نیست. داستان شخصی او هم‌کم‌رنگ و در نیمهٔ پایانی فیلم کم‌اهمیت فاش می‌شود، اما سخت می‌توان نسبت به او احساس همدلی کرد؛ نه تنها به این دلیل که یک مأمور پلیس کلیشه‌ای در یک فیلم وحشت است، بلکه چون نقش رهبری را بیش از حد بین سه قهرمان خنثی دیگر تقسیم می‌کند. می‌توانم کمبود بودجه، دیالوگ‌های آماتور و لوکیشن‌های کم‌جذاب را نادیده بگیرم، اما داستان باید معنا داشته باشد. برخی کارگردانان با ساخت فضایی شُبه‌رویاگونه که آشفتگی قصه را می‌پوشاند، از پسِ قصه‌های پیچیده و بی‌پاسخ برمی‌آیند؛ روگنا در این فیلم چنین جوّی خلق نمی‌کند. در اثری از فلوتزی، فیلم‌برداری شیک کمبود یک روایت محکم را جبران می‌کند—روگنا در اینجا از این امتیاز برخوردار نیست. اگرچه شخصاً چندان جذبش نشدم، Aterrados فیلمی فاجعه‌بار نیست و عمدتاً در دستهٔ قابل‌قبول قرار می‌گیرد و از طنز ناخواسته فاصله می‌گیرد. روگنا پتانسیل نشان می‌دهد و لحظات واقعی تنشی ایجاد می‌کند که در یک فیلم وحشت ضروری است. تصاویر دلخراش، عکس‌برداری خوب و کار دوربینِ قابل‌قبول باعث می‌شود فیلم دست‌کم شایستهٔ یک بار دیدن باشد. برخی معتقدند این بهترین فیلم وحشت آرژانتین است—هرچند رقابت چندانی وجود ندارد—و طرفداران سینمای وحشت اسپانیایی‌زبان نسبت به آن هیجان‌زده‌اند؛ این برای من خوشحال‌کننده است و امید می‌دهد که آرژانتین در آینده فیلم‌های وحشت بیشتری بسازد که امیدوارم از این یکی بهتر باشند.