فیلم My Spy 2020

یکی از فیلم‌هایی که با تأخیرهای بسیار زیاد مواجه شد، My Spy است؛ وقتی اثری بارها به تعویق می‌افتد معمولاً مشکل از تولید است—تغییر استودیو، تعویض بازیگر یا تیم فنی، بازتصویربرداری یا تدوین جدید—و این علامتی است که ممکن است فیلم مشکل‌دار باشد. با این حال My Spy به‌طرزی غافلگیرکننده قابل‌قبول از آب درآمد و اصلاً آن‌قدر بد نیست که تا این حد به تأخیر...

یکی از فیلم‌هایی که با تأخیرهای بسیار زیاد مواجه شد، My Spy است؛ وقتی اثری بارها به تعویق می‌افتد معمولاً مشکل از تولید است—تغییر استودیو، تعویض بازیگر یا تیم فنی، بازتصویربرداری یا تدوین جدید—و این علامتی است که ممکن است فیلم مشکل‌دار باشد. با این حال My Spy به‌طرزی غافلگیرکننده قابل‌قبول از آب درآمد و اصلاً آن‌قدر بد نیست که تا این حد به تأخیر افتاده باشد. این فیلم یک کمدی-اکشن نسبتاً بی‌آلایش و بی‌آزار است که دو بازی برجسته در نقش‌های اصلی دارد. دیو باوتیستا نشان می‌دهد که می‌تواند نقش اول را به دوش بکشد؛ در ابتدا کمی طول می‌کشد تا به نقشش قانع شوید، اما هر چه جلوتر می‌رود بهتر می‌شود. با این حال ستاره واقعی فیلم کلوئی کولمن است؛ این دختر خردسال هم در بیان احساسات و هم در کمدی زمان‌بندی فوق‌العاده‌ای دارد و از خیلی بازیگران بزرگ‌تر بهتر عمل می‌کند. اجرای عالی او و شیمی خوب بین او و باوتیستا از نقاط قوت فیلم‌اند. پاریسا فیتز-هنلی هم در نقش مادر، کیت، خوب ظاهر شده و کریستن شال در نقش همکار تکنیکی جی‌.جی. (بابی) گاهی در تلاش است تا بامزه باشد بدون اینکه آزاردهنده شود؛ در مجموع بازی‌های جانبی هم کم‌وبیش سرگرم‌کننده‌اند. روابط بین شخصیت‌ها طبق فرمول‌های کلیشه‌ای پیش می‌رود و از نظر داستان و شخصیت‌پردازی سورپرایزی در کار نیست، اما پتر سیگال فیلمی ساخته که می‌توان با آن سرگرم شد. فیلم گاهی خنده‌دار است، از کلیشه‌های ژانر اکشن استفاده می‌کند و کوتاه نمی‌آید؛ ریتم تند و چند صحنه اکشن هیجان‌انگیز دارد، پس همه عناصر لازم برای یک اثر سرگرم‌کننده را در خود دارد. با این حال هیچ‌چیز در آن بدیع یا برجسته نیست: شخصیت‌ها تکراری‌اند، نقاط قصه بارها در تاریخ سینما دیده شده‌اند و از نظر فنی هم فیلم تا حد ممکن معمولی است. نکته منفی مهمی که مانع دادنم از دادن نمره بهتر شد، بسته نشدن کامل یک مسئله مهم مرتبط با زندگی مدرسه‌ای شخصیت دختر است؛ موضوع قلدری مدرسه‌ای مسئله‌ای جدی است و بسیاری از بچه‌ها برای جا افتادن و یافتن دوستان واقعی مشکلاتی دارند. فیلم در این بخش یا پایان‌بندی مناسبی ارائه نمی‌دهد یا طوری وانمود می‌کند که همه‌چیز حل شده است، و این پیامِ خوبی برای مخاطبان خردسال و والدین‌شان نمی‌فرستد. به‌نظرم نویسندگان فراموش کرده‌اند این گره را محکمی باز کنند. از منظر روایت و لحن، My Spy دقیقاً همان چیزی است که می‌خواهد باشد: یک فیلم ژانری شیرین، قابل‌پیش‌بینی و کلیشه‌ای که اگرچه چیز جدیدی به سینما اضافه نمی‌کند، اما برای یک بعدازظهر یکشنبه دیدنی و مفرح است. اجرای دو نقش اصلی توسط دیو باوتیستا و کلوئی کولمن درخشان است و فیلم به‌عنوان یک کمدی-اکشن بی‌آزار که خودش را خیلی جدی نمی‌گیرد، موفق عمل می‌کند. اگر توقعات‌تان را بالا نگذارید و فیلم را به‌عنوان یک سرگرمی ساده خانوادگی بپذیرید، توصیه می‌کنم آن را در خانه با خانواده یا دوستان ببینید. چند نکته تکمیلی از دیگر بررسی‌ها: استودیو STX سرانجام فیلم را برای اکران در سرویس‌های استریم به آمازون فروخت تا منتظر بازگشت گسترده مخاطبان به سینماها نماند. داستان درباره مأمور سی‌آی‌ای جی‌.جی. (با بازی باوتیستا)، یک کهنه‌سرباز نیروهای ویژه است که بعد از عملیاتی ناموفق مورد تردید مقام‌هایش قرار می‌گیرد. او همراه با تحلیل‌گری مشتاق به‌نام بابی (کریستن شال) مأمور می‌شود از مادر مجردی به‌نام کیت و دختر خردسالش که تازه از پاریس آمده‌اند، زیر نظر بگیرند. وقتی دخترک متوجه دوربین‌ها و تجهیزات شنود می‌شود، قضایا تغییر می‌کند و بین او و جی‌.جی. رابطه‌ای غیرمنتظره از هم‌نشینی و دوستی شکل می‌گیرد؛ او جی‌.جی. را وادار می‌کند با او وقت بگذراند—از رفتن برای بستنی و اسکیت بازی گرفته تا حضور در «روز معرفی شغل» مدرسه—و این باعث بروز کشمکش با بابی و رشد تدریجی رابطه عاشقانه‌ای میان جی‌.جی. و کیت هم می‌شود. بعضی نقدها تأکید کرده‌اند که فیلم پیش‌پاافتاده است اما بازیگران و شیمی بین آن‌ها فیلم را از سطح معمول کمدی‌های خانوادگی بالاتر می‌برد؛ باوتیستا به‌خوبی از تصویری که از او به‌عنوان اکشن‌استار ساخته شده، طنز می‌سازد و نشان می‌دهد می‌تواند بین کمدی و اکشن تعادل برقرار کند. فیلم سورپرایز زیادی ندارد اما لحظات دوست‌داشتنی و بامزه‌ای دارد که آن را برای تماشای خانوادگی مناسب می‌کند. امتیازهایی که در برخی بررسی‌ها آمده‌اند شامل C+ و 3.5 از 5 بوده‌اند. در مجموع: My Spy فیلمی نیست که انقلاب‌آفرین باشد، اما با اجرای قابل‌قبول بازیگران اصلی و صحنه‌های سرگرم‌کننده، برای تماشای خانوادگی و صرف زمان مناسب است—فقط انتظار شاهکار نداشته باشید و از ضعفِ پرداختن به موضوعات حساس مثل قلدری مدرسه‌ای آگاه باشید.