انیمیشن Kronk’s New Groove 2005

واضح است که به پای نسخهٔ قبلی نمی‌رسد، اما از تماشای «Kronk’s New Groove» خوش گذشت. مثل «The Emperor’s New Groove»، تمام نکات مثبت فیلم با طنز همراه است که بار دیگر سرگرم‌کننده است. دیوید اسپِید (کوزکو)، که در اینجا تنها در ظاهرهای کوتاه حضور دارد، قطعاً دلتنگ می‌شود؛ اما پاتریک واربِرتون (کرونک) در رهبری این دنباله عملکرد قابل قبولی دارد. خلاصهٔ داستان به‌یادماندنیِ نسخهٔ ۲۰۰۰ نیست...

واضح است که به پای نسخهٔ قبلی نمی‌رسد، اما از تماشای «Kronk’s New Groove» خوش گذشت. مثل «The Emperor’s New Groove»، تمام نکات مثبت فیلم با طنز همراه است که بار دیگر سرگرم‌کننده است. دیوید اسپِید (کوزکو)، که در اینجا تنها در ظاهرهای کوتاه حضور دارد، قطعاً دلتنگ می‌شود؛ اما پاتریک واربِرتون (کرونک) در رهبری این دنباله عملکرد قابل قبولی دارد. خلاصهٔ داستان به‌یادماندنیِ نسخهٔ ۲۰۰۰ نیست و تصمیم گرفته‌اند چند فلاش‌بک را در مدت زمان نسبتاً کوتاه فیلم تقسیم کنند. معمولاً من طرفدار این روش نیستم، اما الیوت ام. بور، سول اندرو بلنکوف و همکارانشان خوب از پس جذاب نگه داشتن ماجرا بر می‌آیند. این قالب احتمالاً برای این فیلم‌ها بهتر جواب می‌دهد چون خود را زیاد جدی نمی‌گیرند؛ و این نکته مثبتی است. خوشایند است که واربِرتون، اسپِید، جان گودمن (پاچا) و دیگران بازمی‌گردند — من معمولاً از دنباله‌ای بیشتر لذت می‌برم اگر ترکیب بازیگران ثابت بماند، چون تغییرات اغلب نتیجه‌ای جز شکست ندارند. تریسی اولمن یکی از چند بازیگر تازه‌وارد است و در نقش میس بیردول رضایت‌بخش است. شاید لازم نبود این فیلم ساخته شود، اما در عین حال دنباله‌ای نسبتاً سرگرم‌کننده است — چیزی که همیشه در مورد آثار انیمیشنی دیزنی صادق نیست. ارزش تماشا دارد.