فیلم The Watch 2012

تماشای افتضاحی بود؛ دیگر تماشا نمی‌کنم و توصیه هم نمی‌کنم. من معمولاً طرفدار بن استیلر نیستم (بیشتر اوقات)، و قطعاً طرفدار وینس وان هم نیستم. از جوناه هیل خوشم می‌آید، اما این فیلم مربوط به دوره‌ای است که او کمی دامنه‌ی بازیگری پیدا کرده بود اما هنوز آن را کنترل نکرده بود؛ پرشدت بودن لزوماً خنده‌دار بودن نیست. فکر می‌کردم ریچارد آیود فیلم را نجات می‌دهد،...

تماشای افتضاحی بود؛ دیگر تماشا نمی‌کنم و توصیه هم نمی‌کنم. من معمولاً طرفدار بن استیلر نیستم (بیشتر اوقات)، و قطعاً طرفدار وینس وان هم نیستم. از جوناه هیل خوشم می‌آید، اما این فیلم مربوط به دوره‌ای است که او کمی دامنه‌ی بازیگری پیدا کرده بود اما هنوز آن را کنترل نکرده بود؛ پرشدت بودن لزوماً خنده‌دار بودن نیست. فکر می‌کردم ریچارد آیود فیلم را نجات می‌دهد، اما او فقط ایستاد و تماشاگر برخورد فاجعه‌بار بود. با این حال، یادآوری صحنه‌ای که از دیگران می‌پرسد «آیا این چیزها آمریکایی‌ها را می‌خنداند؟» باعث می‌شود کمی بخندم. ایده‌ی کلی فیلم خوب است—آدم‌های معمولی با مهاجمان بیگانه روبه‌رو می‌شوند؛ ایده‌ای که به اندازه‌ای خوب است که خودش به نوعی کلیشه بدل شده—اما نحوه‌ی ارائه طوری است که انگار تلاش کرده‌اند این ایده را از فیلم «Laser Team» بردارند و بعد به‌صورتِ حقوقی از آن جدا کنند. خلاصه بگویم، فیلم ارزش چندانی ندارد. آن‌قدرها خنده‌دار نیست و عملاً شبیه یک تبلیغ بزرگ برای Costco و چند برندِ معلوم است. پول زیادی در آن خرج شده در حالی که نتیجه حس هدررفت را القا می‌کند. اشتباه برداشت نکنید؛ فیلم توسط حرفه‌ای‌ها ساخته شده و از نظر بصری خوب به نظر می‌رسد—هرچند طراحی Xenos را دوست ندارم—و در هسته‌ی اثر فیلمنامه‌ای نسبتاً قابل قبول هست. مشکل اصلی در اجراست و کمبود شخصیت‌های جذاب و داستانِ گیرا به‌وضوح دیده می‌شود. به‌جای این، بهتر است فیلم «The World's End» را تماشا کنید.