فیلم The Perfect Match 2016

فیلمی با عنوان کلی و بدیع‌نما، The Perfect Match چند نکته مثبت دارد که از قاب‌های معمول کمدی‌-رمانتیک فراتر نمی‌رود: بازیگران خوش‌استیل و جذاب، گاه‌به‌گاه طعنه‌ای بازیگوشانه و شور و صداقت در نوعی رمانتیسم شاد و عجیب. با این حال، این‌ها برای بالا بردن این اثر نسبتا بی‌رمق و سطحی کافی نیست؛ The Perfect Match همچنان در ریشه‌های ابتدایی‌اش—جست‌وجوی عشق واقعی و موقعیت‌های طنز ساده—گیر...

فیلمی با عنوان کلی و بدیع‌نما، The Perfect Match چند نکته مثبت دارد که از قاب‌های معمول کمدی‌-رمانتیک فراتر نمی‌رود: بازیگران خوش‌استیل و جذاب، گاه‌به‌گاه طعنه‌ای بازیگوشانه و شور و صداقت در نوعی رمانتیسم شاد و عجیب. با این حال، این‌ها برای بالا بردن این اثر نسبتا بی‌رمق و سطحی کافی نیست؛ The Perfect Match همچنان در ریشه‌های ابتدایی‌اش—جست‌وجوی عشق واقعی و موقعیت‌های طنز ساده—گیر کرده است. فیلمی قابل‌پیش‌بینی و فرمولی که گویی برای پخش آخر شب در شبکه‌های تلویزیونی ساخته شده است. فیلم اندکی «باحال» و شیک است ولی هرگز از سطح تصنعی و آشنای آثار کمدی رمانتیکی شهری گذشته، مانند Love Jones (1997) یا The Best Man (1999)، فراتر نمی‌رود. کارگردان بیل وودراف و فیلمنامه‌نویسان تلاش دارند تا ماجراهای تند و تیز یک عکاس خوش‌تیپ و بی‌بندوبار را که از تعهد فراری است، برجسته کنند، اما هرگز The Perfect Match را از قالب تلویزیونی و کلیشه‌ای‌اش بیرون نمی‌آورند. این سرزمین آشنا بارها پوشش داده شده و فیلم چیز تازه یا دلخواهی به این قصه خسته‌کننده اضافه نمی‌کند. چارلی (با بازی ترنس جنکینز) عکاس خوش‌قیافه‌ای است که برای زنان متعدد جذاب است اما مردی است که «دوست داشته، رها کن» را پیشه کرده و از تعهد پایدار گریزان است. تا این‌که ایوا (کَسی ونچورا)، زنی سرزنده، آرام‌آرام نگاه‌های او را تغییر می‌دهد. چارلی در میان دوستانی است که خودشان هم مشکلات روابطی دارند. زوج متأهل ریک و پریسی (دونالد فیِیسون و داسچا پولانکو) در تلاش برای تشکیل خانواده‌اند و ویکتور و جینجر (رابرت کریستوفر رایلی و لورِن لاندن) به‌خاطر هزینه‌های سنگین عروسی با هم اختلاف دارند. هرچند اختلافات گروه متعدد است، اما آن‌ها حداقل به هم پایبندند؛ برعکس چارلی که از اختصاص دادن توجهش به یک زن ناتوان است. خانواده و دوستان چارلی بارها با معرفی زنان مختلف سعی در جاانداختن تعهد در او داشته‌اند، اما اغلب نتیجه ناامیدکننده بوده است. وقتی ایوا با طبع آزاد و فلسفه‌ای مشابه—حفظ فاصله عاطفی با جنس مخالف—وارد زندگی او می‌شود، چارلی از هم‌طراز بودنشان کنجکاو می‌شود. او به تدریج نسبت به ایوا احساسات واقعی پیدا می‌کند و احتمال دارد او تنها کسی باشد که بتواند چارلی را به تمرکز روی یک رابطه و سرمایه‌گذاری زمانی ترغیب کند. سؤال این است که آیا ایوا حاضر است سبک «دوستی با مزایا» را برای ورود به یک رابطه پایدار با چارلی کنار بگذارد؟ در سکانس‌هایی محدود، فیلم می‌تواند دل‌نشین و تازه‌نفس باشد، به‌ویژه وقتی سه دوست چارلی، ریک و ویکتور دور هم جمع می‌شوند و از تأثیر زنانی که در گذشته و حال در زندگی‌شان بوده‌اند حرف می‌زنند. با این حال، وودراف به‌طرزی شرمسارانه زیرپلات‌های پیش‌بینی‌شده را به هم می‌دوزد و مجموعه‌ای از صحنه‌های نامرتب را نشان می‌دهد که بحث‌ها و بن‌بست‌های حل‌نشده را به تصویر می‌کشند؛ تضادها هرگز به شکلی منسجم پی‌گرفته و حل نمی‌شوند. درگیری‌های زوج‌های فرعی احساس فوریت کافی ندارند و تبدیل شدن چارلی به فردی متعهد در حضور ایوا از فاصله‌ها قابل پیش‌بینی است. برای شخصی‌سازی ترس چارلی از تعهد، خواهرش شری (پائولا پاتن) که روان‌درمانگر است معرفی می‌شود تا بتوان تا حدودی ریشه‌های مشکل او را فهمید، اما متأسفانه ماده داستانی برای پرداختن عمیق‌تر به این موضوع بسیار سطحی و نازک است. The Perfect Match گهگاه بامزه و روابان است، اما عمدتاً راهی سهل‌الوصول از شوخی‌های سطحی و پایان‌های رمانتیک قابل‌پیش‌بینی را دنبال می‌کند. The Perfect Match (2016) ژانر: کمدی رمانتیک مدت: 1 ساعت و 36 دقیقه بازیگران اصلی: ترنس جنکینز، کسی ونچورا، دونالد فیِیسون، پائولا پاتن، رابرت کریستوفر رایلی، داسچا پولانکو، لورِن لاندن کارگردان: بیل وودراف رده‌بندی سنی: R