فیلم Red Sparrow 2018

من جنیفر لارنس را دوست دارم؛ او واقعاً شگفت‌انگیز است. شاید این بهترین ظاهر او نباشد، اما چون شخصیت اصلی فیلم است، می‌توان او را بهتر از بسیاری از فیلم‌های دیگرش دید. داستان پیچیده و پرپیچ‌وخم است و خط اصلی داستان در جریان فیلم آرام‌آرام خودش را نشان می‌دهد. طبق خلاصه داستان، دومینیکا اِگورووا (جنیفر لارنس) بالرین حرفه‌ای است که به‌طور تراژیک و بر اثر یک «حادثه»...

من جنیفر لارنس را دوست دارم؛ او واقعاً شگفت‌انگیز است. شاید این بهترین ظاهر او نباشد، اما چون شخصیت اصلی فیلم است، می‌توان او را بهتر از بسیاری از فیلم‌های دیگرش دید. داستان پیچیده و پرپیچ‌وخم است و خط اصلی داستان در جریان فیلم آرام‌آرام خودش را نشان می‌دهد. طبق خلاصه داستان، دومینیکا اِگورووا (جنیفر لارنس) بالرین حرفه‌ای است که به‌طور تراژیک و بر اثر یک «حادثه» مجبور به تغییر مسیر شغلی‌اش می‌شود. به خاطر نیازهای خانواده، او پیشنهادهای کاری را می‌پذیرد که به‌تدریج او را به «Sparrow» تبدیل می‌کند؛ یک سلاح مخفی دولتی مبتنی بر اغوا. از دیدگاه شخصی، ممکن است فیلم به‌دلیل فقدان کار صوتی مناسب کمی کند به‌نظر برسد. تصویربرداری فیلم برای تدوین و میکس صوتی عالی مناسب بود، و نبود این عنصر باعث شده در برداشت عمومی امتیاز فیلم افت کند. این یکی از آن فیلم‌هاست که می‌دانی در پایان چه اتفاقی می‌افتد، اما نمی‌دانی چگونه. در پایان هم حس می‌کنی باید فیلم را دوباره ببینی تا بفهمی چگونه اتفاقات رخ داده‌اند. فکر می‌کردم قرار است نسخه‌ای خسته‌کننده از بلک ویدو ببینم، اما در نهایت چیزی که دیدم در واقع نسخه‌ای خسته‌کننده از Atomic Blonde بود. امتیاز نهایی: ★★ — چند چیز بود که برایم جالب بود، اما محصول نهایی ضعیف است. شارلوت رمپلینگ در این تریلر جاسوسی نسبتاً افسرده نقش زنی محاسبه‌گر و تهدیدآمیز را بازی می‌کند. او مدیر مدرسه‌ای است که بالرین تحسین‌شده‌ای که تبدیل به مأمور شده—دومینیکا (جنیفر لارنس)—برای آموختن چگونگی استفاده از سکس (و جنسیت) به‌عنوان سلاح به آنجا فرستاده می‌شود. پس از شروعی نسبتاً ناخوشایند، او به جریان کار می‌رسد و خیلی زود در پی هدف سی‌آی‌ای، نش (جول اجرتون)، می‌افتد. البته ماجرا ساده نیست؛ وفاداری‌ها آزموده می‌شوند، او واقعاً نمی‌داند به چه‌کسی می‌تواند اعتماد کند و همه‌چیز جایی کمی آشنا به نظر می‌رسد. برای من، «بازی‌های گرسنگی» مدام در ذهنم بود و خشونت جنسیِ سردِ فیلم خیلی زود خسته‌کننده شد—که بقیهٔ فیلم را تا حدی بی‌روح و تکراری جلوه داد، وقتی او تلاش می‌کرد طعمه‌اش را به دام بیندازد و منابع شوروی او را کشف کند. به‌نظر من ریتم فیلم نامناسب است و با بیش از دو ساعت و ربع مدت، وقتی مخاطب تا حدی سرنخ‌ها را کنار هم می‌گذارد، کشدار می‌شود. اجرتون بازیگر قابلی است و ماتیاش شونارتس با ظاهر چشم‌نوازش کمی پیچیدگی به داستان می‌آورد، اما در کل این فیلم برای ستاره‌ای در چنین سطحی خروجی‌ای طولانی و نسبتاً کم‌رمق است و داستانی ارائه می‌دهد که قطعاً در سطحِ آثار جان لو کری نیست.